Columns en rubrieken

Uitgelicht

Columns en rubrieken

100 ARTIKELENNIEUW (100)
4 dec. 2017

Spelletje

nieuwleestijd 1 min

Spelletje

1 min leestijd

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Ik ben dol op spelletjes. Mijn hoofd zit vol nutteloze kennis, dus een klassiek spel als Trivial Pursuit is wel aan mij besteed. Ook Kolonisten van Catan, waarbij tactiek komt kijken, spelen we vaak met een vast groepje. Telkens als ik weer eens een potje ’Catannen’ heb verloren, neem ik me voor me in de tactiek te verdiepen en net zo vaak vergeet ik dat weer.

De spelletjesavonden zijn gezellig, maar we willen toch allemaal graag winnen. ’Ged-ver-dem-me’, klonk hartgrondig toen een vriendin haar man onlangs weer zag winnen. Mijn favoriet is 30 Seconds, waarbij je binnen een halve minuut begrippen moet omschrijven die je teamgenoot moet raden. Associëren gaat me goed af; het is bovendien het enige spel dat ik vaak win.

Bij het Spellenhuis kocht ik onlangs het spel ’Haarlem! Zijn er nog vragen?’ als cadeautje. Vragen over de lengte van het Spaarne, de meestvoorkomende boomsoort in de stad en schrijver L.H. Wiener kwamen voorbij tijdens het spelen. Doel is om alle zes de delen van een illustratie van Haarlem te veroveren, waarbij je ook tegenstanders dwars kunt zitten. Dit gaan we vaker spelen, was de conclusie na afloop. Als verslaggever die over Haarlemmermeer schrijft, kan ik niet wachten op een Hoofddorpse variant. Dan weet ik wel wat ik volgend jaar aan Sinterklaas vraag.

22 nov. 2017

Opinie: Staat gemeente Haarlemmermeer wel voor haar zuidelijke kernen?

nieuwleestijd 3 min

Opinie: Staat gemeente Haarlemmermeer wel voor haar zuidelijke kernen?

3 min leestijd

We staan voor onze kernen, meldt de gemeente Haarlemmermeer graag. Bij de invoering van het nieuwe ov op de weg, lijkt ze dat in het zuiden niet echt waar te maken.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Een gemeente die voor haar kernen staat, had kunnen weten dat Abbenes en Buitenkaag sterk op regio Leiden en Bollenstreek zijn georiënteerd en daar minimaal een lijntje mee willen houden als daar vanaf 10 december geen bussen maar ov-voertuigen rijden.

Bijvoorbeeld om te winkelen in Sassenheim, een school in Oegstgeest of een ziekenhuis in Leiden te bezoeken. Ook had ze kunnen weten hoe belangrijk het is om dorpen zonder vaste winkels, een directe verbinding te laten houden met winkelcentrum De Symfonie in Nieuw-Vennep. Moet een oudere zonder auto echt met zware tassen gaan overstappen op de lokale bus daar?

En wanneer ze dat niet zelf had kunnen bedenken, was het handig geweest de kernen in kwestie eerder bij de zaak te betrekken. Waar bijvoorbeeld moeten de nieuwe ov-voertuigen minimaal naartoe?

Ook dat lijkt niet te zijn gelukt. Pas twee weken na een informatieavond in mei, merkte de Dorpsraad Abbenes dat die er was. Toen kwam namelijk het bestuurslid terug van vakantie die er een mail over had gekregen. ,,En die was een dag voor de vergadering verstuurd’’, klaagde ze tijdens een informatieavond die dinsdag werd gehouden over het ov nieuwe stijl. Al wil ze er ook weer niet al te zwaar aan te tillen. ,,De gemeente heeft er al haar excuses voor aangeboden en de gebiedsmanager schijnt het ook pas laat te hebben gehoord.’’

Of het per 10 december al wat had uitgemaakt voor het ov-vervoer richting zuiden en westen, is moeilijk te zeggen. Het lastige in het zuiden van de polder is dat je al snel in een andere vervoersregio zit. Voor de kilometers die Connexxion buiten de ’eigen’ vervoersregio Amstelland Meerlanden maakt, krijgt de vervoerder geen subsidie van de gemeenten uit die regio. Louter de passagiers moeten dan voor de inkomsten zorgen.

Bij de bussen bleken ze dat onvoldoende te doen. Het zou interessant zijn om te zien of het met de ov-voertuigen van morgen wel kan, misschien na overleg met de buurregio. Ook op andere punten bleek al eerder dit jaar dat bijsturen mogelijk is.

Zo is na een storm van protest uit Badhoevedorp de bus naar Hoofddorp niet geschrapt, maar uitgekleed. Maar ja, daar was meer tijd voor dan nu in het ingewikkelde grensgebied.

Richting De Symfonie lijkt er meer mogelijk per 10 december. Niet dankzij de gemeente die voor haar kernen opkomt, maar de Connexxion-woordvoerder die direct beloofde te kijken naar de mogelijkheid om ook het ov-voertuig te laten stoppen aan de Zuiderdreef.

Dat die halte was geschrapt kwam doordat, zo legde hij uit, de focus op snelle verbindingen lag. Het ov-voertuig dat Abbenessers en (Buiten)kagers vier keer per uur kunnen laten stoppen op de gewenste bushalte zou ze sneller dan de bus naar de dichtstbijzijnde knooppunten voor ov brengen, te weten het NS-station in Nieuw-Vennep en de P&R van Getsewoud.

En vanaf die P &R gaan de bussen van lijn 397 vaker rijden dan de 310 van nu. Langer dan acht minuten hoeven passagiers er dus niet op te wachten. Ook kunnen ze er, zonder over te stappen, mee naar het centrum van Amsterdam.

Verder benadrukte de woordvoerder dat de reistijd naar veel bestemmingen in regio Leiden en bollenstreek niet al veel hoeft op te lopen, zeker wanneer de trein kan worden gepakt. Maar, klonk in Abbenes, de trein is veel duurder dan de bus. ,,En waarom eerst naar het noorden om naar het zuiden te gaan? Dat is toch idioot?’’

Ook klonken er verzuchtingen als: ,,Het lijkt nu wel of de wereld ophoudt in Abbenes.’’ Of: ,,Ik kan hier straks als oudere niet meer in mijn geliefde dorp blijven wonen.’’

Verzuchtingen die je als gemeente liever niet losmaakt, zeker niet bij een ov-wagen die zijn vier passagiers ook veel moois wil bieden. In Rijsenhout, waar 29 november een informatieavond is, lijkt de dorpsraad niet direct tegen de AML Flex. Maar ja, dat ligt ook niet op de grens van twee vervoersregio’s.

20 nov. 2017

Opinie: Onno Hoes terecht met open armen ontvangen in Haarlemmermeer

nieuwleestijd 2 min

Opinie: Onno Hoes terecht met open armen ontvangen in Haarlemmermeer

2 min leestijd

Een burgemeester heeft een openbare functie, maar ook recht op privacy.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Als voorzitter van het Genootschap van burgemeesters zei Haarlems oud-burgemeester Bernt Schneiders het in 2015 als volgt: ,,We zijn blij dat de rechter heeft bepaald dat burgemeesters weliswaar in een glazen huis wonen, maar dat dit niet vol mag hangen met verborgen camera’s. De rechter vindt dat ook publieke figuren recht hebben op privacy.’’

Die rechterlijke uitspraak is te danken aan Onno Hoes, omdat hij een rechtszaak aanspande tegen PowNed.

Die omroep lokte Hoes in 2014 in de val door een afspraakje met een jonge man met een verborgen camera te filmen en het resultaat uit te zenden. Hoes trad daarop in 2015 af als burgemeester van Maastricht en stapte naar de rechter, die PowNed veroordeelde.

Commissaris van de Koning Johan Remkes heeft de bewonderenswaardige stap genomen om Hoes na twee jaar de gelegenheid te geven zich te rehabiliteren, door hem te benoemen als waarnemend burgemeester van Haarlemmermeer. Hoes was zeer verrast door de handreiking van Remkes, maar grijpt de gelegenheid met beide handen aan om zich te bewijzen als goed bestuurder.

De dertien fractievoorzitters van Haarlemmermeer hebben Onno Hoes eensgezind met open armen ontvangen. Zij wijzen op de grote staat van dienst die de VVD’ er in het openbaar bestuur heeft opgebouwd als lid van Provinciale Staten en gedeputeerde in Noord-Brabant en daarna als burgemeester van Maastricht.

Hoes’ benoeming in Maastricht was geen makkelijke. ,,Het was mijn taak om als eerste VVD-burgemeester en ook nog jood en homo de bestuurscultuur van Limburg te doorbreken’’, zegt hij daar zelf over. Hoes heeft dat met verve gedaan, trad bovendien krachtdadig op tegen de overlast van coffeeshops en hun buitenlandse bezoekers en werd in een paar jaar tijd ongekend populair bij de bevolking.

Het zijn die kwaliteiten die politiek Haarlemmermeer in Hoes ziet. Kwaliteiten die Haarlemmermeer de komende jaren goed kan gebruiken, bijvoorbeeld om de positie van de (nieuwe) gemeente in de metropoolregio Amsterdam uit te bouwen. Haarlemmermeer heeft een stevig bestuurder nodig en dat is Hoes.

De gemeenteraad maakt tegelijkertijd een genereus gebaar naar Hoes om hem de gelegenheid te geven zich opnieuw te bewijzen. Daarbij zal Hoes er alles aan gelegen zijn om er een onberispelijk privéleven op na te houden, want de prijs die hij in 2014 voor zijn date heeft moeten betalen is erg hoog geweest.

19 nov. 2017

Big history

nieuwleestijd 1 min

Big history

1 min leestijd

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

We keerden terug naar de plek waar we in een ver verleden in de collegebanken hadden gezeten: de Oudemanhuispoort van de Universiteit van Amsterdam. Het was ’U Night’, omdat de UvA 385 jaar bestaat. Op het Binnengasthuisterrein was een ’kennisfestival met een duister randje’ gaande. Er waren minicolleges, lagerhuisdebatten, een zwarte markt waar kennis werd verhandeld, historische rondleidingen, een ’silent disco’ en een pubquiz. We dronken rode wijn in de stille tuin, onder een veertig meter hoge beuk. Het regende, maar we bleven zitten en praatten wat na over het minicollege van Fred Spier, ’Big History, voorbereiding op de toekomst’. Dat was het meest blijven hangen. Hij schetste de geboorte van het heelal, op welke plek de aarde in ons zonnestelsel hangt, wie wij zijn, onze toekomst. Dat het heelal onmetelijk groot is, daar hoef je niet lang bij stil te blijven staan. Als wij veertig kilometer ver reizen, naar Leiden bijvoorbeeld, is afstand te behappen. Ga je er veertig omhoog, dan zit je in de ruimte. En veertig kilometer beneden ons heerst een temperatuur vergelijkbaar met die van de oppervlakte van de zon. 12.000 jaar geleden waren er 1 miljoen mensen, nu 7 miljard en dat gaat verdubbelen. Waar kunnen we heen? Nergens. Wij zaten daar op dat bankje in die tuin - dat was voorlopig genoeg.

14 nov. 2017

60 seconden: Sympathiek

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Sympathiek

1 min leestijd

Wie de beschikking heeft over een mail-adres, kent het wel: de mailtjes die variëren van reclame voor dingen waar je totaal geen belangstelling voor hebt tot mailtjes die afkomstig lijken te zijn van officiële instanties.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Phishing mail heet zo’n verzoek om op een link te klikken en wat gegevens in te vullen om even iets te checken of omdat anders bijvoorbeeld je bankrekening geblokkeerd wordt. Toen dit net in opkomst was, waren die mailtjes nogal knullig en lag het er dik bovenop dat je er beter niet op kon reageren.

Maar de internetboefjes worden steeds gehaaider. Ik kreeg dit weekeinde een bericht van ABN AMRO waarin werd gerept van een nieuwe betaalpas die ’beter beveiligd’ zou zijn tegen ’frauduleuze praktijken’. Of ik maar even op een linkje wilde klikken om hem aan te vragen. Omdat het hoofd van de afdeling klantcommunicatie zichzelf alleen kenbaar maakte als ’Bas’ was direct duidelijk dat dit ook weer zo’n instinker was.

Nieuw voor mij was dat in dezelfde mail een disclaimer was opgenomen waarin onder meer stond dat ’ABN AMRO niet aansprakelijk is voor schade aan uw systeem als gevolg van dit bericht’. Erg sympathiek van de internetboefjes dat ze de ABN - die hier natuurlijk helemaal niets mee te maken heeft - vooraf vrijpleit van eventueel geleden schade. Daar zullen ze bij de bank blij mee zijn.

23 okt. 2017

Lisserbroek is nog ver

nieuwleestijd 1 min

Lisserbroek is nog ver

1 min leestijd

Al de hele zomer lopen de verslaggevers van ’Langs de IJweg’ onvermoeibaar van Zwanenburg naar Lisserbroek, maar de bedenker van deze luchtige zomerrubriek heeft zich flink op de lengte ervan verkeken.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Want de IJweg, daar komt geen einde aan. We zijn nu in Nieuw-Vennep; Lisserbroek is nog ver. Veel te ver, verzuchten sommigen.

Met de kerst in aantocht is Lisserbroek nog altijd in nevelen gehuld. Dit is echt een totaal andere kwestie dan wanneer je langs het Noordzeestrand loopt en naar de horizon kijkt, waar zee en lucht elkaar raken.

Hoe ver is dat?

Voor een man van 1,80 meter, zo hebben slimmeriken berekend, is dat circa vijf kilometer. Ben je 1,70 meter dan kun je 4,7 kilometer ver kijken.

Een krab die tegen zijn zin is aangespoeld en met angstige ogen op 1 cm boven het strandoppervlak de horizon afspeurt, kan 370 meter ver kijken.

In een oogwenk kan er een vijand opduiken en is het einde verhaal. Maar we zijn gestrand op die verdomde IJweg en daar gelden andere wetten.

Hier gaat het niet om centimeters of kilometers of hoe ver je kunt kijken; de lengte van de IJweg blijkt afhankelijk van de verhalen die er te halen zijn.

In de buurt van een rotonde kun je weken blijven rondhangen, het is een soort carrousel.

Dat is ook de essentie van een rotonde, dat je rondjes blijft draaien. Daar komt ook geen einde aan.

10 okt. 2017

Bomen

nieuwleestijd 1 min

Bomen

1 min leestijd

Ik ben dol op woordgrapjes. Ooit waren woordspelingen not done. Een cabaretier als Seth Gaaikema mocht je niet grappig vinden.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Maar de woordgrap is volgens mij aan een revival bezig. Zo lang je maar zegt dat het een slechte grap is, vindt iedereen het prima. Als het wat betreft flauwheid over de top gaat, heb je de lachers al snel op je hand. Deze week was ik bij een drukbezochte inloopavond in Nieuw-Vennep over de plannen voor het Dokter Van Haeringenplantsoen. Het werd een avondje bomen over bomen. Ik zag PvdA-fractieassistent Bert den Elzen staan. Ik lachte in mezelf dat bij een bijeenkomst over bomen een politicus aanwezig was die liefst twee bomen in zijn naam heeft, namelijk de den en de els. De Venneper zag daar zelf ook wel de humor van in. Hij is niet de enige Haarlemmermeerse politicus met een bomennaam. Els Berk, Tim van Essen en Kees van der Linden zitten in de gemeenteraad. ,,Vroeger hadden we ook nog de raadsleden Peter van den Boom en Bert Slotboom.’’ Wordt het niet eens tijd voor een Partij voor de Bomen, vroeg ik. Dat zou zeker een machtsfactor zijn in de poldergemeente met een fractie die de kat niet uit de boom kijkt. De andere partijen zouden al snel door de bomen het bos niet meer zien. Mocht de PvdB een wethouder leveren aan het nieuwe college: Wouter Bos is daar geknipt voor.

26 sep. 2017

Op straat

nieuwleestijd 1 min

Op straat

1 min leestijd

Eerst wil ik de twee vrouwen passeren. Maar als ik zie hoe geconcentreerd ze gebogen staan over een stukje plein in Overbos, spreek ik ze alsnog aan. Het nieuws ligt nu eenmaal op straat, heet het in de journalistiek.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

En ja hoor, het volgende moment hoor ik mezelf vragen of ze een bijzonder dier in het vizier hebben. Het blijkt de vraag der vragen. Maar dan wel op een totaal andere manier dan ik had verwacht.

Want wat gebeurt er nadat de twee vrouwen elkaar kort hebben aangekeken en de oudere van de twee het vertrouwenwekkende knikje produceert waar moeders het patent op hebben? De jongedame tilt haar lange broek een weinig op.

Een tere, paarse vlinder wordt zichtbaar. Eentje die nu even op een damesenkel lijkt te rusten, maar ook weer zo kan wegvliegen.

,,Hij is prachtig. En wat heeft hij een mooie schaduw’’, hoor ik mezelf zeggen. Terwijl ik heus wel weet dat van journalisten objectiviteit wordt verwacht. Maar ja, in een wereld waarin het ene lichaam na het andere wordt ’vol gezet’, is dit echt een verademing.

Nadat de dames elkaar opnieuw hebben aangekeken, gaat het ’doek’ omlaag en lopen ze richting bebouwing. En nee, er vliegt geen vlinder op. Het lijkt er dus op dat de paarse vriend zonder mokken meegaat.

25 sep. 2017

Willem Coymans, een Haarlemse slavenhandelaar

nieuwleestijd 2 min

Willem Coymans, een Haarlemse slavenhandelaar

2 min leestijd

In 1672 benoemde stadhouder Willem III Balthassar Coymans in de Haarlemse Vroedschap. Coymans stamde uit een Antwerpse handelsfamilie die zowel vanuit Haarlem en Amsterdam als uit Middelburg, La Palma, Curaçao en Cadiz opereerde. Dat hij een echte Haarlemmer werd, bleek het feit dat hij luitenant was van de schutterij, schepen van de stad, lid van de rechtbank en de vroedschap en dat Frans Hals hem portretteerde. Bovenal staat Coymans bekend als slavenhandelaar. In februari 1685 wist hij zelfs een Asiento-contract te verkrijgen.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Met een Asiento de Negros werd een contract met de Spaanse kroon bedoeld dat het recht gaf Spanje’s Zuid-Amerikaanse koloniën van een vaststaand aantal direct uit Afrika afkomstige slaven, zogeheten zoutwaternegers, te voorzien.

Meestal ging het om zo’n drie- tot vijfduizend mensen per jaar. Een verdrag met Portugal uit 1494, waarbij de Iberische landen de wereld verdeelden, verbood de Spanjaarden ze zelf te halen. Spanje had de net door Columbus ontdekte gebieden aan de overkant van de Oceaan gekregen, Portugal kreeg Afrika. Later verwierf het ook Brazilië. Vandaar dat de Portugezen aanvankelijk de slavenhandel beheersten.

Nederlanders spraken minachtend over deze barbaarse handel, maar dat veranderde toen de West-Indische Compagnie in 1630 met het geld van Piet Heyns zilvervloot een forse kuststrook in Brazilië veroverde. Voor de suikerplantages waar die verovering om begonnen was, waren slaven nodig. Vandaar dat in 1635 de slavenhandel, enige jaren eerder nog moreel verworpen, werd geaccepteerd. Daartoe werd in 1637 in Ghana Fort Elmina veroverd. Daar kocht de West-Indische Compagnie zijn slaven, voornamelijk krijgsgevangenen uit intern-Afrikaanse oorlogen.

Na het verlies van Brazilië in 1654 zakte de slavenhandel in, maar via Curaçao konden Nederlanders slaven aan asiento-houders leveren. In 1680 kreeg een zakenrelatie van de Haarlemmer Coymans een asiento-contract waarvan de uitvoering aan Balthasar werd overgelaten. Omdat deze relatie met financiële problemen kampte en grote schulden had, moest Coymans het verdrag zelfs overnemen.

Dit betekende dat hij Spanje enige jaren lang drieduizend slaven per jaar moest leveren, waarmee het ongekende bedrag van een half miljoen gulden was gemoeid. Dat hun nieuwe partner protestants was, stuitte aan Spaanse kant echter op weerstand. Coymans werd bij de uitvoering van zijn verplichtingen met chicanes geconfronteerd en slaagde er uiteindelijk niet in aan zijn verplichtingen te voldoen.

Met de religieuze politiek van de Spanjaarden wist hij geen raad. Voor 17e-eeuwse Spanjaarden was slavenhandel vaak geen probleem, maar stuitte handel met iemand met andere religieuze opvattingen op morele bezwaren.

Uit de bedragen die met Coymans’ slavencontract waren gemoeid, kan de indruk ontstaan dat Haarlem en Amsterdam rijk werden aan de slavenhandel. Feitelijk werd er slechts een paar procent winst gemaakt. Wel werd er aanzienlijk verdiend aan met slaven geproduceerde Zuid-Amerikaanse suiker. Het grote geld van de Gouden Eeuw kwam echter uit de handel op andere Europese landen, in mindere mate die op Azië. De transatlantische handel was bijkomstig. Dat neemt niet weg dat de enkele families, zoals de Coymansen, er veel aan overhielden.

22 sep. 2017

Het jaar van Piet en Agaath de Vries

nieuwleestijd 1 min

Het jaar van Piet en Agaath de Vries

1 min leestijd

Je zou het het jaar van Agaath en Piet de Vries kunnen noemen. Eerst vielen ze me op bij de lintjesregen, eind april. Twee echtelieden die samen een lintje krijgen: dat zie je niet vaak. Wat het nog mooier maakte: dominee Aarnoud van der Deijl die het verstrengelde tweetal met een big smile vastlegde.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Toen ik eind mei oecumenisch centrum De Ark bezocht, dat een feestje ging bouwen rond het dertigjarig bestaan, trof ik het paar opnieuw. Piet was druk doende met de Markt-In. Agaath schoof heel vanzelfsprekend aan bij het interview met de dominee. Want zij was volgens hem De Moeder van de kerk.

Nu zit ik tegenover ze in hun woning, op een moment dat ook de burgemeester even aanwipt om ze te feliciteren met hun diamanten huwelijk. Hij blijkt ze ook nog van eerdere bezoekjes aan De Ark te kennen.

En dus klinkt bij het afscheid een warm ’tot ziens’. De echtelieden gaan graag op voor het briljanten huwelijk en - waarom niet? - een erepenning van de gemeente. Want deze Amsterdammers zijn echte Haarlemmermeerders geworden. En ze weten als geen ander hoe mooi het is om gezien te worden. Neem de leerlingen van De Linie als ze die weer eens voor een cateringklus hebben ingeschakeld. Agaath: ,,Vertel je ze dan hoe geweldig ze zijn, dan glimmen ze met hun schort voor.’’

20 sep. 2017

60 seconden: Eberhard

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Eberhard

1 min leestijd

Wij zijn collega’s in kanker, Eberhard van der Laan en ik.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Ofschoon ik de laatste tijd weer aan het schrijven ben, heb ik na het bericht over de uitzaaiing in mijn rechterlongtop, die volgens de radioloog nu gelukkig met het blote oog niet meer waarneembaar is, lange tijd geen letter meer op papier gezet. Daarom weet ik uit ervaring wat voor een zelfoverwinning Van der Laan heeft moeten behalen om nog zo lang door te gaan met zijn werk. Het is niet zo dat de dingen in de wereld je niet meer interesseren als je je vonnis hoort, neen, je vraagt je alleen maar af hoe en wanneer het wordt voltrokken. Het kleinste pijntje in je lichaam kan zich opeens ontwikkelen tot je beul.

Maar gelukkig komt er ook een tijd dat je denkt: het zal wel, we gaan door met leven. En dan blijkt de kanker ook een soort ’lovemaker’ te zijn. Je hoort de stemmen van je kinderen ’s morgens, je ziet de weidse dag waaraan hemelwaarts gezien maar geen einde komt en raakt verliefd op het leven. Je kunt ontroerd raken door een kerkje aan de horizon, janken bij de lulligste menselijke uitingen als dokter Tinus, kortom: het leven dat je vroeger zo gewoon vond krijgt een gouden randje. Wat moet ik zeggen? Ik hoop dat die verliefdheid ook Van der Laan heeft bezocht en nog een tijd voor hem blijft duren.

11 sep. 2017

In 60 seconden: Specialist in haaruitval

nieuwleestijd 1 min

In 60 seconden: Specialist in haaruitval

1 min leestijd

Ik heb me jaren geleden al verzoend met mijn kaalheid. Dat was ooit anders. In je tienerjaren al flink wat haren verliezen, daar word je niet vrolijk van.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

De kapper deed zijn best om de steeds groter wordende kale plekken te verbergen. Totdat hij op een dag de tondeuse ter hand nam. Dat bleek een verademing. Het was een soort coming-out. Ik was opgelucht. Het oogde ook een stuk frisser dan wat ik voor die tijd op mijn hoofd had. Met enig medelijden kijk ik naar heren die haarinplant nemen. Sorry Dick Advocaat en Raymond van Barneveld, maar volgens mij maken jullie geen reclame voor de haartransplantatie-branche. Regelmatig zit ik op twitter. Soms duiken daar advertenties op. Zo ook van ’Drs. E. P. B. Plinck’ van de Haarkliniek, ’specialist in haaruitval’. De twitter-advertentie over haarwortelonderzoek viel niet bij iedereen in goede aarde en zorgde vooral voor kritiek en grappen. ’Zou haarwortel naar haar smaken, naar wortel of gewoon naar kip?’, vroeg iemand zich af. Drs. Plinck reageerde geïrriteerd. ’Deze man trekt zijn haren uit zijn hoofd’, constateerde een twitteraar gevat. De dagen erna bleef de advertentie opduiken. Ik, liefhebber van woordgrapjes, werd het zat. ’Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt!’, reageerde ik. Misschien is het toeval, maar sindsdien heb ik de advertentie niet meer gezien.

10 sep. 2017

60 seconden: Gasten

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Gasten

1 min leestijd

Steeds als ik in onze keuken het in 1910 voor het eerst gepubliceerde Wannée Kookboek zie liggen lees ik de titel op de rug als ’Mannenkookboek’.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Waarom ik die associatie heb weet ik niet, want uit de teksten die in dat ’Kookboek voor de Amsterdamse Huishoudschool’ staan blijkt dat in vroeger tijden de man geen enkele hulp bood bij het bereiden van de maaltijd en blijkbaar was hij ook in geen velden of wegen te bekennen als gasten geëntertaind dienden te worden.

Zo meldt het kookboek onder het kopje Zondagsmaaltijden dat ’menig huisvrouw tegen bezoek op zondag opziet omdat dat een dag is dat er moeilijk of geen hulp te krijgen is’. En ’de gasten moeten immers worden beziggehouden, men kan ze nu eenmaal niet helemaal alleen laten, dat zou onbeleefd zijn.’ Gevolgd door ’De huisvrouw zou ook zelf graag een glaasje meedrinken, maar de keuken vraagt haar oplettendheid.’ Waar waren de kerels in die tijd, vraag ik me af. Zaten zij op zondag met de krant op schoot en pantoffeltjes aan de voeten in de rookstoel en smeerden ze hem spoorslags via de achterdeur als onverwacht bezoek zich aankondigde?

Wij hebben al die problemen gelukkig niet. Onze gasten nemen lekker plaats in onze woonkeuken, waar wij ze entertainen terwijl we koken. Mét een glaasje in de hand…

8 sep. 2017

60 seconden: Annemieke

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Annemieke

1 min leestijd

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Het afgelopen jaar zijn er maar vier van geboren: meisjes die de naam Annemieke krijgen. Daarmee neemt mijn naam een schamele plek 1949 in op de ranglijst van namen die pasgeboren meisjes krijgen. Die plek moet Annemieke ook nog eens delen met onder anderen Bertha, Fanta en Geurtje.

Dat je als jonge ouders je kind niet naar een frisdrank wilt noemen, dat kan ik me voorstellen. De naam Bertha roept bij mij beelden op van een struise vrouw in een degelijke bloemetjesjurk die dreigend een deegroller omhoog houdt. Maar wat is er mis met Annemieke of Annemiek? Die vraag stellen collega Annemiek Jansen en ik onszelf elke keer als we elkaar zien. ,,Het zijn over het algemeen toch leuke meiden”, zeggen we tegen elkaar. We komen allebei bijna nooit een Annemiek(e) tegen in ons werk. Gebeurt het wel, dan zijn ze vaak al op leeftijd. ,,Wordt het geen tijd voor een club van Annemiek(e)s”, vragen wij ons af.

De naam Annemiek(e) piekte in 1968. In mijn jaar op de lagere school hadden we er drie, de andere Annemiekes zaten in de andere klas. Op de middelbare school was ik de enige. Een Annemieke tegenkomen is een bijzonder moment. Iets meer dan twintig jaar geleden ontmoette ik een Annemieke aan wie ik me wel tien minuten hebben moeten voorstellen. Ze dacht dat ik haar in de maling nam.

6 sep. 2017

60 seconden: Parkeerautomaat

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Parkeerautomaat

1 min leestijd

Het is zover. Haarlem ruilt parkeerautomaten waar je met muntgeld kunt betalen in voor automaten waar je het kenteken invoert en met een betaalpas betaalt.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

We komen wel eens met de auto in Amsterdam dat hetzelfde parkeersysteem hanteert.

Elke keer als we hadden geparkeerd en er betaald moest worden was mijn man soms wel een kwartier bezig.

Vloekend kwam hij dan terug. Ik zal zijn woorden niet letterlijk herhalen, maar het kwam er op neer dat het een verschrikkelijk systeem is. ,,Je kunt niets corrigeren, het is onduidelijk, ik word er gek van.’’

Na dit vijf keer te hebben aangehoord, kwam het plan op dat ik het maar eens moest proberen. Met een papiertje in de hand met het kenteken van de auto, dat ik echt niet uit mijn hoofd ken, toog ik naar de automaat.

Wil je een dagkaart of per uur betalen?, vroeg-ie. Betalen per uur. Met een plusje aangeven hoeveel uur. Daar kwam ik ook uit. Dan het kenteken invoeren met hulp van mijn spiekbriefje. Betaalpas erin.

Na enkele minuten wachten kreeg ik door dat ik op het schermpje van de betaalpas moest kijken in plaats van op het scherm van de automaat. OK, beginnersdingetje. Zelfs nog een bonnetje geprint voor de administratie.

Stralend kwam ik bij mijn man. ,,Ik begrijp werkelijk niet waarom het jou niet lukt’’, sprak ik een tikje triomfantelijk.

4 sep. 2017

60 seconden: Lego

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Lego

1 min leestijd

Het was m’n lief die zich - nu vijf jaar geleden alweer - concentreerde op wandelwagens, maxi cosi’s en commodes. Ik gebruikte hooguit m’n vetorecht voor onnodig duur, te groot/klein of wansmaak.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Mijn nesteldrang manifesteerde zich met kind 1 in aantocht heel specifiek: op Lego. Zeker toen ik wist dat hij een hij zou zijn, had ik de perfecte aflaat voor de aanschaf van brandweerwagens, een ziekenhuis, een betonmixer en wat niet meer. Al die dingen zijn eenmaal in elkaar gezet, afgebroken en de stukjes minutieus gesorteerd opgeborgen in grote plastic tonnen. Wachtend tot de jongeheer des huizes groot genoeg zou zijn.

De kleine directeur is intussen vierenhalf. Eigenlijk duplo-leeftijd nog, maar als we hem wat helpen met het bouwen-volgens-het-boekje gaat het best. Zijn ogen glommen toen ik hem toonde wat voor plastic heiligdommen al die jaren op zolder schuil bleken te gaan, en de stapel bouwboekjes die verklapten wat er allemaal van te maken was.

En dus zat er niets anders op dat papa weer aan het bouwen sloeg en ook z’n moeder werd zowaar door het legovirus bevangen. Voor we het wisten zaten we uren achtereen met bouwsteentjes te keutelen en toverden we de mooiste scenario’s op de zoldervloer.

Alleen irritant dat er dan weer zo’n kleuter komt die daar de hele tijd mee wil spelen.

31 aug. 2017

Appeltaart

nieuwleestijd 1 min

Appeltaart

1 min leestijd

Het was zo’n brand die me dagen later nog achtervolgt. Steeds weer zie ik de bijbehorende beelden uit Lijnden voor me. Bijvoorbeeld van de 72-jarige Johan Cruijff van de karts die mismoedig een portemonnee toont met het 023-nummer van zijn kartshop die in een van de drie verwoeste loodsen zat.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Ook zie ik mensen die, op mijn vraag of ze schade hebben geleden, antwoorden ’ramptoeristen te zijn. „Het is ook lekker fietsweer.”

Of van de dame die zich deze maandagochtend gelukkig prijst. Want, zo vertelt ze, eigenlijk had ze haar auto dit weekeinde naar de autopoets willen brengen. „En dan was er nog maar weinig van over geweest.”

Van autopoetsbedrijf 023 lijkt louter een bordje de brand te hebben overleefd. Tekst:

’Wij gaan door waar de concurrent stopt’.

Ook de Hoofdweg-westzijde blijf ik maar voor me zien. Met Patricia Paay die daar met haar cabrio niet overheen mag van de politie, gezien de slangen die bluswater uit de vaart slurpen. Ook het slurpen van de dompelpomp blijft rondtollen in mijn hoofd. Maar dan vooral door de brandweerman die onder een boom de wacht hield met koffie, koek en broodjes. „Prima uit te houden zo.” Iets verderop is mevrouw Weel, wier echtgenoot eigenaar was van de verbrande loodsen, ’dan maar’ een appeltaart gaan bakken. Als troost.

24 aug. 2017

Niet vandaag

nieuwleestijd 1 min

Niet vandaag

1 min leestijd

Ik kom voor de zomerrubriek over de IJweg, verklaar ik wanneer ik IJwegbewoner x midden op zijn oprit tegen het lijf loop. Open als we in die rubriek willen staan voor het onverwachte, is mijn komst onaangekondigd.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

,,Wat een verrassing’’, antwoordt x. ,,Mijn vrouw en ik laatst nog tegen elkaar: ’We zullen er wel niet in komen’.’’

,,Waarom niet?’’, probeer ik. ,,Ik begreep juist van bewoners in de buurt hoe sociaal u bent.’’

,,Maar niet per se voor de mensen hier hoor. Ik zit in de dorpsraad’’, klinkt dan.

Nadat ik heb aangegeven ook dat een mooi element te vinden, lanceer ik de beslissende vraag: wil de kandidaat meewerken? Zeker wil hij dat. Maar niet vandaag. Want dan moet hij, met zijn vrouw, naar een begrafenis.

Het zijn van die lastige momenten in het leven van een redacteur IJweg. In de zomerrubriek ’doen’ we de lange polderweg nu eenmaal van noord naar zuid. Tref ik voor de krant van morgen een kandidaat die zuidelijker woont, dan kan ik dus niet terug. Op zijn verzoek probeer ik de buurman op de andere hoek. Wanneer die niet blijkt te kunnen en de overbuurvrouw hele verhalen zegt te hebben - ’maar niet voor de krant’ - zak ik onverbiddelijk af naar het zuiden.

Nee maar, een huis dat ’Familie van der Veen’ heet. Zou dat niet wat kunnen zijn?

21 aug. 2017

Beloofd

nieuwleestijd 1 min

Beloofd

1 min leestijd

Aan de picknicktafel voor snackcar De Polderbaan tref ik deze maandag vader Frans van Ravestein en zijn dochter Merle, boven wat friet. Ze zijn deze morgen uit het Brabantse Venhorst gekomen, blijkt al babbelend.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Op de vraag hoe hoe ver Venhorst van Schipol afligt, antwoordt Merle ’ver’. Oei, dat klinkt niet best. ,,Amsterdam is om de hoek’’, probeer ik daarom. ,,Je bent ook zo op het strand.’’

,,We zijn geen stadsmensen; komen uit een dorpje met zestienhonderd inwoners’’, antwoordt vader Frans zeer beslist. ,,En wat moet je op het strand? Een beetje gaan luieren in het zand? Hier gebeurt tenminste wat.’’

Vliegtuigen horen ook bij zijn jeugd. Het militaire vliegveld Volkel lag drie dorpen verderop en de open dagen daar maakten diepe indruk. Niet alleen door de spectaculaire vliegshows, maar ook doordat de bezoekers gewoon aan de geweren mochten zitten van de dienstplichtige militairen. ,,Toen deden ze nog niet zo moeilijk. En als je niet uitkeek, jonasten die lui je zo het water in. Want ja, hoorde je later, ze waren op zo’n dag straalbezopen.’’

Natuurlijk, hij had ook bij vliegveld Eindhoven kunnen gaan spotten. ,,Maar daar moet je voor betalen en zie je lang niet zoveel vliegtuigen. Ach, zo ver is het nou ook weer niet. Ik denk zo’n honderddertig kilometer. Ik had het mijn dochter ook al heel lang beloofd.’’

21 aug. 2017

60 seconden: Humeur

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Humeur

1 min leestijd

Een paar maanden geleden kon ik op de Haarlemse markt voorkomen dat ik gerold werd omdat ik merkte dat iemand aan mijn tas zat te rommelen. Afgelopen zaterdag was ik dan toch de pineut.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

In de Amsterdamse metro. Misschien was ik wat minder op mijn hoede omdat het niet zo druk was, maar na twee haltes merkte ik dat mijn tas open hing en mijn portemonnee weg was. Blinde paniek! Bij het eerstvolgende metrostation stapte ik uit om telefonisch mijn pasjes te laten blokkeren. In mijn portemonnee zat naast geld en mijn ov-kaart ook mijn rijbewijs, want de overheid wil nou eenmaal dat je je altijd en overal moet kunnen legitimeren.

Maandagmorgen zat ik al vroeg op de stoep van de Publiekshal om een nieuw rijbewijs aan te vragen. Dat kostte mij 39,11 euro. Daar bovenop kwam nog eens een boete van 35,40. Totaal 74,51 euro. Kassa! Het hele weekeinde overheerste al een ’Muts, had dan ook beter opgelet’-gevoel en door die ’vermissingsboete’ die ik bij de gemeente moest betalen laaide dat weer op.

Ik fietste wat chagrijnig naar de redactie. Een oudere heer met een kek regenhoedje en een felrode jas fietste mij tegemoet, luidkeels ’Breng die rozen naar Sandraaaa’ zingend. We passeerden elkaar en achter mij hoorde ik het vervolg: ’want de tulpen zijn ooooop!’. Mijn humeur werd er op slag een stuk beter door.

18 aug. 2017

60 seconden: ’Ik weet nog een leuke mop’

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: ’Ik weet nog een leuke mop’

1 min leestijd

U kent het vast wel. In de kroeg, of op een verjaardagsfeestje, valt een stilte en iemand zegt: ’Ik ken nog een leuke mop’.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Vroeger schoot de kramp dan meteen in mijn wangen. Want dan is er geen ontkomen meer aan; je moet lachen, ook al blijkt de mop totaal onbegrijpelijk of - nog vaker - niet leuk. Bovendien blijft het meestal niet bij één mop en weten ook anderen in het gezelschap er nog wel eentje. Voor je het weet valt het gesprek dood. Vandaar dat ik me erger aan mensen die moppen vertellen. Tegenwoordig grijp ik dan ook meteen in en zeg: ’Als je het niet erg vind, ga ik niet luisteren, ik heb er een hekel aan.’

Hier op de redactie heb ik een medestandster: Judy Nihof. Laatst had ik een lotgenotengesprek met haar. ’Zullen we een Bond tegen het Moppentappen’ oprichten?’, vroeg ik. ,,Niet meer nodig’’, zei ze. ,,Ik hoor tegenwoordig bijna geen moppen meer.’’ Inderdaad, ze heeft gelijk. Stilletjes is de mop bezig aan een aftocht. De Geinlijn van Max Tailleur, die je kon bellen voor de ’Mop van de dag’, is per slot van rekening ook afgeschaft.

Mocht u nu na het lezen van dit stukje de neiging krijgen mij een mop te sturen: niet doen. Stuur hem liever naar j.timmers@hollandmediacombinatie.nl. Collega Jaap is er namelijk dól op, met een voorkeur voor echt Haarlemse moppen. Hij zit er al klaar voor.

15 aug. 2017

60 seconden: Rust

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Rust

1 min leestijd

Er wordt hard gewerkt aan de Amsterdamsevaart in Haarlem. Dat levert voor de direct omwonenden overlast op, inclusief een al dan niet onderbroken nachtrust. Ik moest denken aan een soortgelijke situatie die zich een jaar of twaalf geleden afspeelde.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Lief en ik woonden in de Rivierenbuurt in Amsterdam en de bouw van de Noord/Zuidlijn was – en is nog steeds - in volle gang. Er werd flink gewerkt aan station Europaplein. De gemeente Amsterdam bood de omwonenden vanwege de geluidoverlast ter compensatie twee overnachtingen in een hotel aan.

De eerste nacht brachten we gewoon thuis door, maar deden inderdaad geen oog dicht. Voor de tweede nacht boekten we een hotel in IJmuiden. Lekker bij het strand, dan konden we ’s ochtends nog een fijne strandwandeling maken na een goede nachtrust.

We meldden ons rond tien uur ’s avonds bij het hotel. Er tegenover was een feest gaande. De beats van de muziek drongen luid door in onze kamer. Om een uur of een ’s nachts vroegen we bij de receptie of ze wisten wanneer het feest afgelopen zou zijn. ’Geen idee’, was het antwoord.

Rond twee uur waren we de herrie zó zat dat we weer uitcheckten en richting huis vertrokken. Daar aangekomen merkten we niets meer van de werkzaamheden aan de Noord/Zuidlijn. De rest van die nacht hebben we in alle rust kunnen slapen.

3 aug. 2017

60 seconden: Schijtziek

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Schijtziek

1 min leestijd

Zelf ben ik meer een kattenmens, maar honden vind ik over het algemeen ook niet verkeerd. De meeste hondeneigenaren in de buurt zie ik braaf met een aantal zakjes aan de riem lopen om de door hun viervoeter achtergelaten ontlasting op te ruimen.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Chapeau, want niets is zo ergerlijk als in een – excusez le mot – al dan niet versgedraaide drol te trappen als je nietsvermoedend de voordeur achter je dichttrekt.

Nou kan ik het mis hebben - ik heb nou eenmaal zelf geen hond - maar volgens mij is het de bedoeling dat die poepzakjes vervolgens meegenomen worden om ergens in een openbare afvalbak of thuis in de vuilnisemmer te deponeren. Soms zie je die zakjes echter gewoon in de goot liggen en altijd vraag ik mij dan af of zo’n hondenbezitter per ongeluk de bekende oproep ’Hond in de goot’ verward heeft met ’Poepzak in de goot’.

De laatste tijd zie ik een nieuw fenomeen: de zakjes met hondendrollen worden stiekem uit het zicht achter een elektriciteitskastje gedeponeerd dat in de straat staat.

Eerst lag er eentje, eergisteren twee en gisteren waren het er al een stuk of vijf. Is dit onder hondeneigenaren doorgebriefd als een fijne illegale dumpplaats? Of is het één hondenbezitter met een veelschijter? Hoe het ook zij, ik word er een beetje schijtziek van.

2 aug. 2017

60 seconden: Handdoekje leggen

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Handdoekje leggen

1 min leestijd

Als ik op vakantie ga, ga ik nooit naar een hotel. Meestal huren Lief en ik een appartement of een huisje.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Je kunt dan gewoon lekker je eigen gang gaan zonder bijvoorbeeld rekening te moeten houden met ontbijttijden in een overvolle zaal waar altijd nét op het moment dat jij aanschuift de koffie en de roereieren op of koud zijn.

Er zijn mensen die juist graag in een hotel vertoeven, het liefst eentje met zwembad. Prima, niets mis mee. Veel mensen kennen de verhalen over de gasten die dan ’s morgens vroeg alvast hun handdoek op een ligbedje bij het zwembad leggen om er pas uren later zelf plaats op te nemen.

In mijn naïviteit dacht ik dat slechts een enkeling dat doet. Met open mond bekeek ik eergisteren een video op de site van de NOS waarin werd getoond hoe dat ’handdoekje leggen’ in zijn werk gaat. Hele hordes hotelgasten staan ’s morgens klaar om na een voor mij niet zichtbaar teken elkaar hollend te verdringen om maar het beste plekje te veroveren.

Wat je niet ziet is of die hele meute na het neerleggen van de handdoek, zich inderdaad weer richting hotelbed begeeft om pas uren later terug te keren. En dat is nou jammer, want daardoor houd ik het idee dat de beelden in scene zijn gezet. Tenzij iemand mij uit eigen ervaring kan en wil vertellen dat het er inderdaad echt zo aan toe gaat..

31 jul. 2017

60 seconden: Langer zitten

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Langer zitten

1 min leestijd

Afgelopen zaterdag speelden Lief en ik toerist in eigen land. We treinden vanuit Haarlem naar Deventer om daar een brocante-markt te bezoeken en om het stadje zelf te bekijken.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

De markt viel qua omvang nogal tegen, wat dat betreft kan de organisatie daar wat leren van de maandelijkse brocante-markt die toevallig aankomende zaterdag weer op de Dreef staat. Daarentegen waren er wel veel meer antiek- en curiosawinkeltjes te vinden dan hier in Haarlem, dus de score was zo’n beetje in evenwicht.

We liepen en snuffelden rond, kochten het een en ander, dronken en aten wat. Halverwege de middag moest ik echt even hoognodig gebruik maken van een toilet. Maar ja, om nou wéér ergens op een terras neer te strijken….

Toevallig stonden we in de buurt van een museum. Ik liep naar binnen om te kijken of ik – desnoods tegen betaling – even een sanitaire stop mocht maken. Blijkbaar gebeurde dat wel vaker, getuige het briefje dat vermeldde dat het zonder museumbezoek 50 cent kostte. Dat geld was voor de fooienpot voor de museumvrijwilligers, vertelde de mevrouw aan wie ik een euro gaf omdat ik niet kleiner had.

,,In dat geval, gooi die hele euro er dan maar in’’, zei ik. ,,Oh echt?’’, sprak de dame verheugd, terwijl ze mij het toilet wees. ,,Dan mag u wel wat langer blijven zitten, hoor!’’

21 jul. 2017

60 seconden: Prettige vlucht

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Prettige vlucht

1 min leestijd

Over het algemeen stap ik zonder angst een vliegtuig in, er vanuit gaande dat er meer mensen op de wereld hun nek breken door een val van de trap, dan door neer te storten met een vliegmasjien.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Kortgeleden reisden we via Schiphol af naar Spanje. Het opstijgen verliep al niet zo lekker maar de landing was op z’n zachtst gezegd nogal heftig te noemen.

Bij het aanvliegen op Malaga – een vliegveld waar we in de loop der jaren al vele malen probleemloos geland zijn – werd er een dot gas gegeven, flink gas teruggenomen, opnieuw fiks gas gegeven en weer net zo snel teruggenomen. Een aarzelend ingezette daling resulteerde in een abrupte doorstart. Na enige stilte meldde de piloot dat hij door de wind een doorstart had moeten maken (oh, echt?) en dat de landing opnieuw ingezet zou worden.

Die tweede poging was een exacte kopie van de eerste: gas terug, gas geven, gas terug, flink dalen, gas geven... even leek het erop dat er een tweede doorstart gemaakt zou worden maar uiteindelijk landden we nogal hardhandig en moest de piloot stevig in de ankers om te zorgen dat we nog ergens vóór het einde van de landingsbaan tot stilstand kwamen.

Dat de purser de standaardzin ’We hopen dat u een prettige vlucht heeft gehad’ nog durfde uit te spreken wijt ik maar aan de opluchting die ook bij haar hoorbaar was…

17 jul. 2017

Column: Boetedoening

nieuwleestijd 1 min

Column: Boetedoening

1 min leestijd

Mijn vader is bijna bezweken onder een parkeerbon. ,,Ik was de bloemen voor je moeder vergeten’’, verontschuldigde hij zich, ,,dus ik parkeerde de auto even snel op een invalidenplaats.’’

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Ze stonden de bon nog te schrijven, toen de 87-jarige met zijn wekelijkse bos rozen aan kwam lopen: 379 euro. Laat ik voorop vaststellen dat m’n vader een tikkeltje heetgebakerd is.

Paps zal zich tegenover de parkeerwachters misschien niet genuanceerd hebben uitgelaten. De handhavers toonden in elk geval geen enkele vorm van erbarmen.

Pa bezoekt die donderdagmiddag nog het kantoor van de parkeerwachters in zijn woonplaats Zandvoort. Argumenten als ’de motor was nog warm’ en ’er was nog een invalidenplek vrij’ helpen niet.

In het plichtsbesef van de handhaver zit vaak geen kiertje medemenselijkheid. Thuisgekomen zakt pa, met de boete nog in de hand, in elkaar. Een hartaanval. Met sirenes wordt hij per ambulance naar het ziekenhuis gebracht.

Pa wordt daar adequaat geholpen en het gaat nu goed met hem. Regels zijn regels, maar een beetje clementie met een kortademige, moeilijk ter been zijnde 87-jarige was wel op zijn plaats geweest.

,,Ik ga die pennenlikkers een bedankbrief schrijven’’, zei pa zaterdag met een sardonische grijns vanaf zijn ziekbed. ,,Zonder hen was ik misschien nooit op tijd gedotterd.’’

15 jul. 2017

Column: Babbelaar

nieuwleestijd 1 min

Column: Babbelaar

1 min leestijd

Een man belde aan en zei dat hij verderop woonde. Hij had zichzelf buitengesloten. Zo stom.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Zijn vrouw was aan het werk in het ziekenhuis en hij vroeg of ik een paar euro te leen had, zodat hij de bus kon pakken naar haar om sleutels op te halen.

Hij zag mij vreemd kijken naar zijn vale kleding en wilde haren: ,,Ja, ik lijk net een zwerver, maar ik heb oude kleding aan omdat ik in mijn boot aan het klussen was. Haha!’’

Het geleende geld zouden we die avond nog terugvinden in de brievenbus. ,,Of beter nog’’, zei hij: ,,Ik kom wel even een flesje wijn brengen.’’

Mijn vriend en ik besloten hem het voordeel van de twijfel te geven, al knaagde er iets. De man liep weg en stak zijn duim op. ,,Bedankt hè?’’

Het geld kregen we, natuurlijk, nooit terug. Ook na navraag in de straat, bleek niemand de man te kennen. We zijn gewoon in een babbeltruc getrapt. En dat terwijl ik altijd dacht dat dit mij nóóit zou overkomen.

Eerlijk: die paar euro’s maken mij weinig uit, maar ik geloof niet dat ik mij ooit zó dom heb gevoeld. Ik ben echt dagen pissig geweest. Hoe durf je iemands vertrouwen zo te misbruiken?

Ik vertelde mijn zwager een beetje beschaamd over deze gebeurtenis.

Hij moest lachen: ,,Wat een energie stak die man erin! Zie het maar gewoon als een truc van een straatartiest. Die geef je ook een paar euro voor de moeite.’’

11 jul. 2017

Uit de Tijd: Het fabelachtige verhaal van Jan de Lapper

nieuwleestijd 2 min

Uit de Tijd: Het fabelachtige verhaal van Jan de Lapper

2 min leestijd

Het huis De Zwarte Hond aan het Spaarne bij de Melkbrug bevat een gevelsteen met de tekst:

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Schoenmaker Jan Barends, die De Lapper werd genoemd, diende als bootsman in de Eerste Engelse Zeeoorlog (1652-1654). Zijn kapitein was weinig heldhaftig en vluchtte toen er slag moest worden geleverd. Desondanks werd een verdwaalde kogel hem fataal.

De bemanning wilde zich toen overgeven, maar De Lapper dreigde de lont in het kruit te werpen.

Vervolgens nam hij het commando over, joeg een Engels schip naar de kelder en schakelde een tweede uit door het zware averij te bezorgen. Admiraal Maarten Tromp seinde na de slag dat hij de kapitein wilde spreken en was stomverbaasd toen schoenmaker Jan kwam opdagen. Teruggekeerd kreeg Jan een gouden medaille en vijfhonderd pond beloning.

Na de vrede keerde Jan terug naar De Zwarte Hond en werd weer schoenmaker. Slechts verhalen in de kroeg en de deftige medaille waarmee hij zondags naar de kerk ging, herinnerden aan zijn heldendaden. In 1665 brak echter de Tweede Engelse Zeeoorlog uit. Tromp werd daarom uit Amsterdam naar Den Haag ontboden.

In Haarlem moest hij wachten omdat de Melkbrug dicht was en herkende daar in de schoenlapper zijn bootsman. Prompt bood hij hem de positie van luitenant aan, maar Jan wilde slechts als kapitein terugkeren.

Drie dagen later kreeg hij een officiële brief die een schoolmeester voorlas, daar hij zelf niet kon lezen. Hij kreeg het bevel over de Maarsseveen, een schip met 42 kanonnen.

In 1665, tijdens de Tweede Zeeoorlog, werd de zeeheld een arm afgeschoten. Dientengevolge dreigde hij om te vallen, maar hij liet zich aan de mast vastbinden en bleef zijn mannen aanvuren. Tot een kanonskogel hem het hoofd afschoot.

Het verhaal van Jan de Lapper is zo’n verhaal dat schooljongens ten voorbeeld werd gesteld. Overtuigend is het niet. Zo sneuvelde Admiraal Maarten Tromp in 1653 in de slag bij Ter Heijde. In de Tweede Engelse Zeeoorlog speelde zijn zoon Cornelis een vooraanstaande rol, maar het is onwaarschijnlijk dat die admiraal in de Haarlemse schoenlapper de bootsman van zijn vader herkende.

Nog veel onwaarschijnlijker is het dat hij een analfabeet als kapitein aanstelde. Er moest immers een logboek worden bijgehouden. Niettemin diende er een Jan de Lapper als scheepskapitein. Hij voerde het commando over de Maarsseveen toen dit schip onder admiraal Jacob van Wassenaer-Obdam in een oorlog tegen Zweden in 1656 naar Dantzig (Gdansk) voer.

Of hij ooit aan de Melkbrug heeft gewoond en schoenmaker is geweest, valt te betwijfelen. In ieder geval is hij al in 1659, ruim voor de Tweede Engelse Zeeoorlog, overleden.

De gevelsteen werd pas in 1824 door P.H. Klaarenbeek, een Haarlems stadsbestuurder, weldoener en dichter geplaatst. Klaarenbeek publiceerde een vaderlandslievend boekje over De Lapper, die een voorvader van hem zou zijn geweest.

Uit de tijd

Historische rubriek van de Haarlemmer Hein Klemann, hoogleraar economische geschiedenis aan de Erasmus Universiteit.

6 jul. 2017

60 seconden: Inrichting

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Inrichting

1 min leestijd

In 2006 verhuisden Lief en ik vanuit Amsterdam naar Haarlem. We kochten hier een huis waar we nog steeds met veel plezier wonen en ook voorlopig willen blijven zitten.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

De rentevaste periode van onze hypotheek loopt af en dus hebben we de afgelopen maanden met een financieel adviseur gekeken wat voor ons het beste zou zijn.

Lastige materie, zo’n hypotheek vind ik. Uitzoeken wat het beste is voor onze situatie, hoe lang moeten we de rente nu weer vastzetten, gaan we aflossen of niet... Toch waren we er redelijk snel uit, wat het zou worden. Onze financiële man adviseerde ons een hypotheek bij een bank waar je zonder boete kunt aflossen wanneer en hoeveel je wilt. Doen dus, besloten we.

Daarna begon al het papierwerk, wat ook nog een heel gedoe was. Formulieren invullen, de officiële offerte tot de laatste punt goed doorlezen, nieuwe vragen stellen, handtekening zetten dat je akkoord gaat met de offerte en tot slot een afspraak maken met de notaris voor het passeren van de akte…

Deze week kregen we de conceptakte van de notaris. Daarin staat onder meer de zinsnede ‘Zonder schriftelijke toestemming van de hypotheekverstrekker is de schuldenaar niet bevoegd tot het veranderen van de inrichting’.

Dat wordt nog wat als we eindelijk die nieuwe zitbank willen aanschaffen…

4 jul. 2017

60 seconden: Stoelendans

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Stoelendans

1 min leestijd

De NS kondigde begin deze week aan dat ze in het voorjaar van 2018 in hun app gaan tonen waar lege zitplaatsen in treinen te vinden zijn.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Ze gebruiken hiervoor sensoren die al op het spoor liggen om rijtuigen te wegen. Op basis van dit gewicht ziet de app hoe vol wagons precies zijn en waar mogelijk nog zitplekken zijn.

Natuurlijk sloeg mijn fantasie direct op hol. Want stel nou dat De Dikke Buiken Club – echt, hij bestaat, in België – het jaarlijkse uitje met de trein besluit te maken. Dan klopt die meting gelijk al niet meer. De app geeft dan waarschijnlijk op het gemeten gewicht aan dat er geen vrije plekken mee zijn, terwijl er misschien nog wel drie stoelen beschikbaar zijn in die betreffende coupé. Hetzelfde geldt als een groep hoogzwangere dames besluit om een keer de les zwangerschapsgym op het strand van Zandvoort te houden en daar met de trein naar toe reist.

Nou hebben die voorbeelden tot gevolg dat de app geen vrije plekken aangeeft. Dat is niet zozeer een probleem. Ernstiger wordt het als de app aangeeft dat er in een coupé nog wel een zitplaats vrij zou moeten zijn en er van twee kanten diverse reizigers, al dan niet bepakt en bezakt, die coupé binnen stormen en zich - als ware het een stoelendans op een kinderpartijtje - op die ene vrije plek storten. Ik voorzie ongelukken…

3 jul. 2017

Horror in Teylers

nieuwleestijd 1 min

Horror in Teylers

1 min leestijd

Haarlemmers zijn trots op Teylers Museum. Zelf bezocht ik het oudste museum van Nederland meerdere keren. Telkens ontdekte ik wat nieuws. De serene sfeer in het museum maakt me relaxed.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Ook het Rijksmuseum bezocht ik na de verbouwing meermaals. Dagenlang ben je daar bezig om alle meesterwerken te aanschouwen. Maar qua sfeer haalt het ’t niet bij ons Teylers. Om over de drukte in en bij het Rijks nog maar te zwijgen.

Onlangs zag ik de Nederlandse film The Windmill Massacre, waarin het bloed rijkelijk vloeit. Aan het begin van de horrorfilm bezoekt een van de hoofdrolspelers het Rijksmuseum, althans die schijnt wekt de Engelstalige film. Het beroemde museum is van buiten te zien.

Daarna wordt overgeschakeld naar een prachtige museumzaal met tientallen schilderijen. Huh, dat lijkt die zaal van Teylers wel! Het gaat om de Eerste Schilderijenzaal, vertelt een deskundige collega me. Schijnbaar kozen de filmmakers voor de uitstraling van het Rijks, maar mochten ze daar niet binnen filmen.

Of ze vonden de zaal van Teylers mooier. Logisch dat een film die zich richt op de internationale markt, kiest voor de buitenkant van het Rijksmuseum. Toch verdient Teylers het even in de schijnwerpers te worden gezet.

Ook om teleurstellingen te voorkomen van filmkijkers die graag die mooie schilderijenzaal bezoeken.

30 jun. 2017

Verse aardbeien

nieuwleestijd 1 min

Verse aardbeien

1 min leestijd

Ik kom uit een wereld waar je zelf je doosjes aardbeien pakt. Lijkt zo’n doosje iets minder vol of iets minder vol, dan wordt er bij gepakt.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

In het zuiden van de polder betreed ik een ander soort wereld. Het is een wereld vol fruit dat net om de hoek is geplukt en de klant vanachter vitrineglas tegemoet lacht.

Ik besef dan ook direct hoe afhankelijk ik ben van de mensen aan de open kant van de vitrine. De blik die ik werp op de dame die in de keuken zit, ontdoe ik dan ook van ongeduld. En wanneer ze richtig vitrine loopt, begroet ik haar zo vriendelijk mogelijk.

Misschien pakt ze dan de mooiste aardbeien, denk ik er nog bij. Als het een ander doosje wordt, twijfel ik even. Slecht is dat fruit allerminst. Maar bovenop ’mijn’ doosje liggen wel twee vierentwintig karaats zomerkoninkjes naar me te lonken.

Uiteindelijk maak ik er een verzoekje van dat weinig kans lijkt te maken bij de dame aan gene zijde. Want, zo legt ze op strenge toon uit, de kans is groot dat ze aardbeien beschadigt wanneer ze ergens uit het midden een doosje pakt. Oei, dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Maar zie: omdat de vitrine op dit moment niet echt volgestouwd is, krijg ik waar ik om heb gevraagd. Terug in mijn wereld moet ik concluderen dat het het allemaal waard is geweest.

30 jun. 2017

60 seconden: Bram

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Bram

1 min leestijd

Ik ontmoette Bram vorige week voor het eerst. Nieuwsgierig, maar ook een beetje verlegen keek hij mij aan, veilig in de armen van het buurmeisje.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Hij had net zijn eerste autorit vanuit het oosten van het land achter de rug, vertelde ze. Daar was hij in eerste instantie een beetje misselijk van geworden, maar later was hij toch rustig in slaap gevallen. Nu lieten zij en haar zus hem alvast kennis maken met de buurt.

Langs de weg wandelen vond hij een beetje eng, dus waren de meiden maar veilig met hem op het rustigere parkeerterrein gaan lopen. Terwijl we stonden te praten legde Bram zijn hoofd tegen de schouder van zijn beschermvrouwe, wat ons allemaal een vertederd en langgerekt ‘aahhhhhh’ ontlokte.

Mocht het nog niet duidelijk zijn, Bram is de nieuwe pup van de buren. Een lollige kruising van een herder met een cockerspaniël, hoewel ik er nog weinig herderachtigs in herken. Ik zie voorlopig alleen maar een jonge hond die struikelend over zijn eigen, voor zijn lijf te grote poten alle kanten op wil, behalve die van de baas.

Het doet me denken aan vroeger toen ik als tiener de ook al zo schattige Sheltie (soort mini-Collie) van de achterburen regelmatig uitliet. Ineens krijg ik - alsof ik weer 12 ben - enorme zin om bij de buren aan te bellen en te vragen: ‘Dag buuf, mag ik Bram uitlaten?’

29 jun. 2017

Over de doden: ’Gaan we doen!’

nieuwleestijd 2 min

Over de doden: ’Gaan we doen!’

2 min leestijd

Het is stil in het huis van Pim en Petra aan de Van Oosten de Bruijnstraat. Zelfs Coco de dwergpapegaai houdt zich koest nu Petra’s aanstekelijke schaterlach niet meer klinkt. ,,Op zaterdag 10 juni zouden we haar vijftigste verjaardag vieren. In plaats daarvan moest ik zeventig gasten laten weten dat ze was overleden”, vertelt Pim aangeslagen.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Ook op de communicatieafdeling van het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp is het stil. Petra was er als senior communicatieadviseur acht jaar het sprankelende middelpunt: bevlogen, vol goede ideeën, daadkracht en humor. Een tafel doet dienst als gedenkplek, met bloemen, foto’s, een gastenboek en het lied, dat collega’s voor haar vijftigste verjaardag zouden zingen. ,,Petra was veel meer dan een collega.”, zucht collega Paulien van Lange verdrietig. ,,Ik heb zoveel van haar geleerd.”

Meteen bij haar aantreden maakt Petra duidelijk dat communicatie een vák is. Ze leert artsen en bestuursleden hoe ze hun verhaal moeten brengen: eerlijk, bondig en altijd vanuit de patiënt. Petra houdt van grote projecten waar ze haar tanden in kan zetten. ’Leuk! Gaan we doen!’ zegt ze vaak. Ze begeleidt de communicatie rondom het oncologisch centrum dat in 2013 in Hoofddorp wordt geopend, waar alle zorg rondom de patiënt geconcentreerd wordt. Ook is ze nauw betrokken bij de ontwikkeling van de huisstijl voor het Spaarne Gasthuis. ,,Als Petra ’s avonds thuiskwam, zei ik wel eens: Je mag een half uur over je werk praten”, lacht Pim. ,,Anders hield ze niet meer op. We reden zelfs in het donker langs de gebouwen in Haarlem en Hoofddorp om te checken of het logo op de gevel goed zichtbaar was.”

Petra en Pim leren elkaar kennen in het Amsterdamse cafë waar Petra in haar studietijd barvrouw is. Als ze hem op een avond in zijn volkstuin wil opzoeken, blijkt het hek rondom het complex gesloten. Zonder aarzelen stapt Petra, dan 22 jaar, de sloot in en waadt om het hek heen. ,,Wist ik veel dat ze een oogje op me had – ik ben zestien jaar ouder”, zegt Pim. Sinds die avond zijn de twee onafscheidelijk. Petra kan het goed vinden met Pims kinderen uit een eerdere relatie en is dol op zijn twee kleinkinderen. In 2014 gaat een langgekoesterde wens in vervulling: ze beginnen een kunst- en vintagewinkel aan huis, ’PenP Art & Design’. Het pand, dat Pim eigenhandig heeft gestript en verbouwd, is van alle gemakken voorzien en telt, met het oog op de verwachte horecavergunning, maar liefst vier wc’s.

In februari 2016 wordt Petra zelf patiënt in het oncologisch centrum van het Spaarne Gasthuis. Met goede moed begint ze aan de behandelingen. En hoewel de resultaten tegenvallen, blijft Petra positief. Werken doet ze tot het einde toe. ,,Ze was zo stoer, zo krachtig”, zegt vriendin en collega Jeannette Meijer. ,,Een voorbeeld voor ons allemaal. Petra beoefende hogere levenskunst.”

28 jun. 2017

60 seconden: Hengelen

nieuwleestijd 1 min

60 seconden: Hengelen

1 min leestijd

De vissport lijkt een kalme bezigheid maar is een aaneenschakeling van crisissituaties die opgelost moeten worden. Ik was er vroeger bedreven in, wist wat me te doen stond bij een spartelende brasem of paling aan de lijn.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Mijn fascinatie voor die sport is allang vervlogen, maar de vindingrijkheid bij paniek is gebleven. Gelukkig maar.

Voordat ik dinsdag in Haarlem op de trein sprong, liep ik naar een snoepautomaat. Een Marsreep lachte me toe. Ik hield de oranje bankpas tegen het betaalscherm, maar om een of andere reden haperde er iets en viel de ING-pas plotseling uit mijn hand. De kaart landde eerst op mijn rechterschoen en schoot vervolgens onder de snoepkast. Wat ik ook deed, ik kreeg de betaalpas er niet onder vandaan. Kon geen vat krijgen op dat platte ding. Ik liet hem daar achter. In de trein naar huis pijnigde ik mijn hoofd wat ik moest doen om hem terug te krijgen. Midden in de nacht wist ik het. De volgende ochtend reisde ik terug naar Haarlem met een stuk vloerplint omspannen door een postbode-elastiek dat voor de wrijving moest zorgen. Ik schaamde me kapot in die drukke tunnel. Ik vroeg een collega op de ’uitkijk’ te staan. Op m’n knieën hengelde ik met mijn plintcreatie onder de kast, en ja hoor, na drie keer had ik beet. De oranje kaart kwam tevoorschijn, keurig en zonder spartelen.

27 jun. 2017

Kees

nieuwleestijd 1 min

Kees

1 min leestijd

Het genoegen om Kees te ontmoeten, heb ik nooit mogen smaken. Maar het gekke is dat ik van alles van Kees af weet.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Kees overigens is de hond van collega Bart. Een huisdier met een sterke persoonlijkheid. Bekend bij diverse redacties van deze krant. En bij een fiks aantal lezers, dat in deze column met enige regelmaat over het wel en wee van Bart en Kees mocht lezen.

Bart mocht graag vertellen over Kees. Tussen een paar slokken koffie door aan zijn bureau, onderhand de stukken van de gemeenteraad van Haarlemmermeer doorspittend naar nieuws.

Over hoe Kees - doof, blind, dement - zich toch maar slaagde te redden in zijn hondenleven. Over de problemen met de stoelgang en hoe Bart - zonder spoor van twijfel - dan ’s nachts uit bed stapte om Kees te helpen.

Over hoe Kees stiekem een eigen plekje had weten te veroveren op de redactie van de IJmuider Courant, waar Bart een paar jaar geleden nog werkte.

Kees is maandag ingeslapen. Op respectabele (honden)leeftijd en na een ongelijke strijd tegen de tand des tijds. Ofschoon het afscheid zich al enige tijd aankondigde, is de klap groot voor Bart. Zijn stoel op de redactie is akelig leeg.

Bart staat zijn trouwe vriend ook in de laatste uren bij. Voor zijn collega’s voelt het of een goede kennis is heengegaan.

23 jun. 2017

Kwartel en griet

nieuwleestijd 1 min

Kwartel en griet

1 min leestijd

Het haar op je hoofd, wit als sneeuw. De rolstoel. De kleine kamer waar je woont. Voortdurend kijk je op de klok aan de muur.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

,,Waar is mijn portemonnee? En mijn bril? In mijn tas? O ja.’’

Roestig is het lijf. Toch slik je geen enkel medicijn. Je denkt dat je nog kunt lopen en elke dag zelf boodschappen doet. Eten doe je haast niet meer. Ja, een harinkje, of chocolade, als iemand dat meebrengt. Als er iemand komt.

Af en toe geven ze je een powerdrankje, maar niet zo vaak. Je huid is als dwarrelend stof in het schemerlicht van de namiddag. De lijnen op je gezicht dragen sporen van geluk en berusting. Je hebt heel ranke vingers.

Herinneringen weg, vrienden dood. Weinig dagen resten. Dat je zo’n hoge leeftijd hebt bereikt, geeft ’alle reden tot bescheidenheid en dankbaarheid’, herhaal je steeds.

We nemen je mee naar het park. Je geniet. Wijst naar de bloemen. Het leven is vriendelijk voor je geweest. Boomkruinen ruisen, mensen lopen voorbij, ze lachen naar je in het voorbijgaan. Je zwaait terug. Het haar op je hoofd, wit als sneeuw. Langs de waterkant staan eenden.

,,De kwartel en de griet, die leggen in de meimaand níet’’, klinkt het opeens. Fragment uit een oude spreuk. Je herhaalt het vijf keer. En: ,,Kwartel en griet. Rare namen hè?’’ Dat was drie dagen geleden. Nu ben je er opeens niet meer, rustig in je slaap weggezweefd.

22 jun. 2017

Over de doden: Erik Wijtsema, pleeboy op de camping

nieuwleestijd 2 min

Over de doden: Erik Wijtsema, pleeboy op de camping

2 min leestijd
<