Kwijt-kapot-vergeten

In een jong gezin betekent ontbijt-tijd stressen. Kinderen moeten uit bed, aangekleed en aan de ontbijttafel. Het liefst zonder geschreeuw en gehuil. Broodtrommeltjes moeten gevuld, fruit moet geschild. In dit hele proces is er standaard iets kwijt, kapot of vergeten.

Mijn man en ik zijn ondertussen een geoliede machine op dit vlak. Eén ding vergeten we echter: onszelf. Als ik in de auto op weg naar mijn werk zit, word ik pas goed wakker. Radiootje aan, verwarming voluit en eindelijk krijgt mijn hoofd tijd om te ontwaken.

Op oudejaarsavond sprak ik een goede vriendin die ook jonge kinderen heeft. Vooral over het feit dat je ’s morgens niet eens tijd hebt om rustig te douchen. Want als mama doucht, staat er ondertussen een jengelend kind (2) met een volle poepluier bij de deur van de douchecabine. Als ik pech heb, stapt ie de badkuip in en zet ie de kraan aan zodat je ook nog een natte pyjama kunt uithangen. Ondertussen kletst zijn zus (5) je de oren van het hoofd.

Daar moet in 2017 maar eens verandering in komen. En dus douche ik voortaan als de kinderen nog slapen. Met de deur op slot voor het geval er één wakker wordt. Na anderhalve week noem ik het experiment geslaagd. Ik kan kwijt-kapot-vergeten beter aan, met een ontwaakt lijf.

Wil je niks missen van Haarlems Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws