Multimediavoorstelling over Miles Davis in Philharmonie

Multimediavoorstelling over Miles Davis in Philharmonie
Michael Varekamp, Ntjam Rosie, Ben van den Dungen, Manuel Hugas, Eric Hoeke, Job Geheniau en Wiboud Burkens maken de muzikale multimediavoorstelling Miles!. Foto Hans de Bruijn

,,Wij willen de theaterbezoeker meenemen op een trip door het hoofd van Miles'', vat trompettist Michael Varekamp de muzikale multimediavoorstelling samen waarmee hij zaterdag in de Haarlemse Philharmonie staat. ,,En natuurlijk spelen we daarbij ook heel veel muziek die ik leuk vind.''

'Miles!' heet het bijna anderhalf uur klokkende programma rond jazzgigant Miles Davis dat beslist méér is dan een 'theaterconcert'. Behalve Varekamp werkt ook tenor- en sopraansaxofonist Ben van den Dungen mee, die ' om het maar even oneerbiedig te zeggen ' in de muzikale schoenen van John Coltrane mag stappen. Er is een ritmesectie in de personen van pianist Wibout Burkens, bassist Manuel Hugas en slagwerker Eric Hoeke, zodat er een kwintetbezetting op het podium staat van het type waarmee Miles in de jaren zestig veel speelde. En daarnaast zijn er dan nog zangeres Ntjam Rosie en live-veejay Job Geheniau.

Eigen beeld

,,We hebben voor een vorm gekozen die niet chronologisch is'', vertelt Varekamp. ,,En eigenlijk ook niet biografisch. De toeschouwer mag uit alle indrukken een eigen beeld van Miles vormen. Eigenlijk presenteren we drie alter ego's: De stem van de trompet, dat ben ik. Daarnaast is er Rosie, die de 'vrouwelijke' kant van Miles representeert, maar ook zijn omgang met vrouwen. En tenslotte is er Jimmy Rage, een Jamaicaanse 'spoken word artist' die op het videoscherm aanwezig is met de teksten en ideeën van Miles.''

Bedenker

De in 1968 geboren Michael Varekamp is de bedenker en bezieler van het programma. Na afgestudeerd te zijn aan het Koninklijk Conservatorium, in 1996, speelde hij bij tal van groepen, waaronder de Dutch Swing College Band en Fra Fra Sound. Met 'zomaar' een jazzconcert in het theater kom je er niet meer, weet hij. Daarom produceerde hij Miles!, waarin belichting en beeld een belangrijke rol spelen.

,,De grote lijn, de nummers die gespeeld worden, staan vast. Maar er wordt muzikaal weldegelijk veel geïmproviseerd op het podium. Daarom werken we ook met een live-veejay. Die kan de beelden ter plekke aanpassen. En avontuur hoort natuurlijk bij de muziek van Miles.''

Orakel

De teksten die Jimmy Rage vanaf het videoscherm de zaal in slingert zijn soms heel raak en soms regelrechte orakeltaal. ,,Ja, Miles leek vaak stil, maar heeft in de loop der jaren heel veel gezegd'', lacht Varekamp. ,,Heel mooie dingen, maar soms gingen ze lijnrecht tegen elkaar in.''

,,Wat mij zelf het meeste in Miles' spel aanspreekt is zijn vormgevoel. En dat hij zo prachtig met stiltes kon spelen. Toen ik jonger was moest ik daar eigenlijk niet zoveel van hebben. Dat kwam later pas. Zijn muziek heeft ook een donkere kant die het zo spannend maakt.''

Ommezwaaien

Als het gesprek komt op de radicale ommezwaaien die Davis in de loop van zijn carrière maakte, van bebop naar meer ingetogen muziek en vervolgens in de jaren zestig hink-stap-springend via psychedelisch, fusion, elektronica naar funk en wat al niet meer, schudt Varekamp het hoofd: ,,Het spel van Miles is in al die jaren op hoofdlijnen niet zoveel veranderd. Maar hij ging wat de arrangementen en vorm betreft altijd heel goed met de tijdgeest mee. Daarin zocht hij echt de extremen op. In de voorstelling concentreren wij ons vooral op de jaren zestig en maken daarbij wat sprongetjes vooruit en terug in de tijd.''

Dat levert dan de fraaie 'natte stratenmuziek' van 'Ascenseur pour l'Echafaud' op, met op het scherm de even onvermijdelijke als onvergetelijke beelden van Jeanne Moreau in nachtelijk Parijs.

Eigen weg

Maar ook de meer psychedelische latere Miles in een dito decor. Ntjam Rosie die 'My Funny Valentine' zingt ' en dat nu eens niet overbodig klinkt. Maar ook de meer funky Miles waarin Varekamp, Van den Dungen en de anderen helemaal hun eigen weg gaan.

Terwijl de theaterpodia steeds vaker bevolkt worden door musici die bekende popartiesten naspelen op een manier dat het een soort musical wordt, is daar bij 'Miles!' geen sprake van. ,,Absoluut niet'', reageert Varekamp. ,,De mensen moeten wel iets voelen. Naspelen vind ik armoedig. Daar zou je Miles geen eer mee doen, maar wij onszelf als musici evenmin. Wat de mensen krijgen is hoe wij Miles Davis zien. Wij willen deze muziek spelen zoals klassieke musici Bach spelen. En Miles is een vergelijkbare grootheid.''

Miles! Zaterdag 10 januari, 20.15 uur Philharmonie, Haarlem.

Wil je niks missen van Haarlems Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws