Kimberly (15), de heldin van de Hofmeijerstraat

Kimberly (15), de heldin van de Hofmeijerstraat
© Foto United Photos/Paul Vreeker
Kimberly met een foto van Rowan die de pet van opa op heeft.

Begeleid door gillende politiemotoren was de ambulance met Rowan (9) onderweg naar het VU-ziekenhuis. Op afstand was te horen hoe de traumaheli het luchtruim koos en wegwiekte. Politiemensen ruimden de afzettingslinten op. In de Hofmeijerstraat in de Slachthuisbuurt keerde de rust weer terug. ,,Pas toen kon ik huilen’’, vertelt Kimberly Spierieus, een 15-jarige heldin die woensdag koelbloedig het leven van haar broertje redde.

Eigenlijk had ze vandaag weer naar school willen gaan, maar op aandringen van opa Jan Spierieus blijft ze toch maar even een paar dagen thuis om bij te komen van alle emoties. Ze praat rustig formulerend over wat er allemaal gebeurde. Opa luistert trots vanuit zijn rolstoel. Rowan is nog in het ziekenhuis waar hij door de medische mallemolen wordt gehaald.

Kimberly: ,,Ik ging even naar de keuken om wat eten te pakken. Toen ik terugkwam zag ik Rowan op een heel rare manier op de grond liggen. Met zijn nek in een vreemde stand. Ik riep: Ro, ga eens even normaal op de bank zitten! Maar hij gaf geen antwoord. Toen zag ik dat er allemaal slijm rond zijn mond zat. Ik riep opa die in de voorkamer bij de computer zat en belde 112. Een mevrouw gaf mij allemaal instructies wat ik moest doen. Ik ben naast Rowan gaan zitten. Heb hem in een stabiele zijligging gebracht en zijn hoofd op mijn schoot genomen. Ik moest ervoor zorgen dat hij zijn tong niet inslikte. Maar ik kreeg zijn mond moeilijk open. Zijn kaken waren helemaal verkrampt. Uiteindelijk kreeg ik zijn tong naar buiten. Toen had hij mij al wel twee keer gebeten. Ik bleef wel rustig.’’

Opa Jan Spierieus beaamt het. ,,Ik was meer in paniek dan zij en moest machteloos toekijken.’’ Kimberly: ,,Ik kon vanwege de situatie ook niet in paniek raken.’’ Opa: ,,Als Kimberly er niet was geweest, was dit helemaal verkeerd afgelopen.’’

Het leek uren te duren maar binnen vijf minuten vloog de voordeur van de kleine woning open en renden hulpverleners naar binnen. Opa hield de drie honden in de voorkamer onder controle. Tafels en stoelen gingen aan de kant en de reanimatie van Rowan werd gestart terwijl deze zijn zus nog stevig met zijn hand vasthield. Bij de jongen waren veel lichamelijke functies nauwelijks meetbaar omdat ze in de overlevingsstand waren gezet. Bij de uitgerukte traumaheli werd Rowan aan de beademing gelegd, via medicatie in diepe slaap gebracht en onder politiebegeleiding naar de intensive care van het VUMC getransporteerd. Daar kon hij laat in de avond van de beademing af en was zijn toestand stabiel. Momenteel wordt onderzocht wat de oorzaak van de epileptisch-achtige aanval was.

Kimberly en Rowan wonen na een moeilijke tijd in bij op en oma. Ze zijn van kleinkinderen pleegkinderen geworden. Het contact met de ouders is er nog wel. Die werden ook snel op de hoogte gebracht over Rowan.

De volgende dag wil Kimberly eigenlijk wel graag even naar Rowan, maar de arts moet nog toestemming geven. Zijn moeder is wel bij hem. Met opa en oma heeft ze na alle tranen ook over haar toekomst gepraat. Zou best iets in de zorg kunnen worden, zegt ze.

Wil je niks missen van Haarlems Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws