’Wanneer komt het besef bij de Tata Steel-directie dat het steeds moeilijker wordt om trots te zijn op ons Hoogovenbrood?’ | column Joris Brussel

Tata Steel: ’ons Hoogovensbrood’.© archieffoto

Joris Brussel
IJmond

Als ik kritisch schrijf over Tata Steel – als opinieschrijver in de IJmond ontkom je daar niet aan – krijg ik standaard kritiek over me heen van loyaal personeel. Niet altijd voorzien van inhoudelijke argumenten; ik moet eigenlijk gewoon met mijn poten van Tata afblijven.

Hoe genuanceerd ik ook probeer om te gaan met de uiteenlopende milieu- en gezondheid schadende toestanden aldaar. Want wie mij kent, weet dat ik een opperchauvinist ben als het gaat om mijn geboortedorp Velsen-Noord en de staalfabrieken die ze herbergt.

Gaswolken

Naar mijn chauvinisme werd ook gevraagd in een boek over de invloed van de Hoogovens op de IJmond. Ik gaf ruim tien jaar geleden volgende citaat: „Mijn halve familie en vriendengroep werkt bij Hoogovens. Soms denk ik wel eens: Wat als we hier geen Hoogovens hadden gehad? Ik denk dat we hier dan nog steeds hadden gezeten met twee aardbeidorpen en een klein vissersstadje. Tja, soms kunnen we de gaswolken boven de IJmond vervloeken, maar het zijn wel de wolken van ons brood. Ons Hoogovenbrood.”

Columnist Joris Brussel.© archieffoto Joris Brussel

Een citaat waar ik nog altijd achter sta. Ik neem aanklachten tegen Tata dan ook – zoals veel Tata-medewerkers en buurtbewoners – met een korreltje zout. Want ja, salonactivisten mogen vanaf boven hun spelt-bagel met veganistische humus van alles vinden, maar het is ons Hoogovenbrood.

Maar aan de andere kant lijkt de staalfabriek ook wel steeds meer een metalen doos van Pandora te zijn. Want hoe graag ik ook wil wegkijken van alle ellende; de voortdurende stroom aan verdachte streken is niet om aan te gluren. Mijn chauvinisme legt het steeds meer af tegen de verbijstering.

Neem het nieuws dat een op de vijf werknemers van Tata Steel de afgelopen vijf jaar is blootgesteld aan asbest. En dat is geen ruige claim van een opruiende actiegroep, maar de conclusie van de staalgigant zelf na vragen van deze krant. Bij 35 asbestincidenten in de laatste vijf jaar zijn volgens een Tata-woordvoerder 1.825 mensen geregistreerd die mogelijk asbestvezels in hun lichaam hebben gekregen.

Lees ook: Een op de vijf Tata Steel-werknemers blootgesteld aan asbest: ’Bedrijf begaat strafbaar feit’

Natuurlijk gaat het om een mogelijkheid en wordt niet iedereen ziek. En er zijn ongetwijfeld schadeclaims gedaan die serieus genomen worden en zijn sommige incidenten te wijten aan pech, nalatigheid van individuele medewerkers of onhandigheid. Allemaal waar. Maar terwijl er geen open asbestbronnen zijn, zijn er wel 1.825 personeelsleden blootgesteld aan asbest in vijf jaar tijd.

Stadion

Sta eens stil bij dat getal. Met die groep mensen kan je alle zes zalen van de Cineworld-bioscoop in Beverwijk bijna twee keer vullen. En de stoeltjes van het stadion van Telstar in IJmuiden precies voor de helft. Deze hele groep zou in de verte niet met z’n allen op de vluchtelingencruiseboot passen die in Velsen-Noord lijkt aan te meren op korte termijn. En ter vergelijking, in Wijk aan Zee wonen iets meer dan 2.100 inwoners, dus die 1.825 mensen vormen samen ruim 80 procent van de hele Wijk aan Zeese bevolking.

Wanneer komt het besef bij de Tata Steel-directie dat het steeds moeilijker wordt om trots te zijn op ons Hoogovenbrood? Want dat besef is nodig. Ik houd nog steeds van de Hoogovens. Maar ik weiger om straks de volgende tekst op een geborduurd bordje boven mijn deur te hangen:

„Oost, west, thuis asbest.’’

Lees ook: ’We werkten in wolken asbest bij de Hoogovens. En als we daar iets over wilden zeggen, zeiden ze: mond houden, anders vlieg je eruit’

Paspoort

Joris Brussel (1987) is columnist, schrijver, (stads)dichter en communicatiestrateeg. Hij komt uit Velsen-Noord en woont in Beverwijk. Wekelijks geeft hij op deze plek zijn mening.

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.