Negeer je innerlijke VVD-raadslid. Met bijkomend voordeel dat we meer tolerantie creëren voor mensen op de vlucht voor oorlog. Dat we ze een bed kunnen aanbieden, in plaats van een stuk gras | column

© Foto United Photos/Paul Vreeker

Anouk Kragtwijk

Op het nieuws zag ik dat VVD-raadsleden uit Noord-Holland mekkerden over de opvang van vluchtelingen in hun gemeenten. Nog meer opvang werd ze allemaal te veel. Ik opende daarna mijn Instagram en daar stond een video van een spirituele influencer die tegen mij zei dat ik voor echt geluk, mezelf eens op een moet zetten.

Het probleem van de maatschappij. Altijd maar ik, ik, ik.

Ik zou als reactie op die brief kunnen praten over de verschrikkelijke omstandigheden in Ter Apel. Over mensenrechten. Over dat we vluchtelingenverdragen hebben getekend en we die serieus moeten nemen. Of over het feit dat er niet meer mensen asiel hebben aangevraagd in Nederland maar dat het een politieke keuze was om opvangcentra te sluiten.

Ik zou ook kritiek kunnen uiten op de zelfhulpwereld. De hele tijd zelfzorg prediken met nog meer massages, healings, wierookjes terwijl de wereld in brand staat. En ook nog voor giga-bedragen want 'het leven is zo zwaar en dit moet je jezelf gewoon gunnen'. Hoe ze meegaan in het neoliberale gedachtegoed waar ze zelf een hekel aan hebben.

Maar dit stuk gaat niet om die logica en feiten. Het gaat om het argument dat ons het meeste raakt: ons eigen geluk.

Uiteindelijk zijn alle keuzes die we maken bedoeld om onze behoeften te bevredigen en onze grootste behoefte is natuurlijk een fijn en leuk leven hebben. De ironie is alleen dat we geen idee hebben hoe we dat bereiken. We leven in een economisch systeem dat ons decennialang heeft geïndoctrineerd dat voor jezelf kiezen, het belangrijkste is in het leven.

Maar zo gefocust zijn op jezelf, maakt helemaal niet gelukkig. Altruïstische mensen, mensen die open staan voor de ander, zijn gelukkiger volgens de wetenschap.

Dat gaat natuurlijk niet alleen over vluchtelingen. Ik merk ook bij mezelf de afgelopen maanden een afname van vriendelijkheid. Nu de crises toenemen, sta ik regelmatig tegen de tv te schelden als mensen aan het woord komen die anders denken. Ik ben het niet alleen inhoudelijk oneens, ik veroordeel ze ook gewoon. Ik vind mensen van een andere politieke kleur onverdraagzaam. Blijkbaar is mijn antwoord op onverdraagzaamheid, onverdraagzaamheid.

Ik merkte de laatste tijd dat mijn lontje korter werd, dat ik minder lachte, dat ik liep te malen in mijn bed over iedereen ‘die de wereld niet begreep’. Ik merkte dat je er behoorlijk ongelukkig van wordt als je andere mensen onaardig en dom vindt.

In de psychologie is 'je innerlijke criticus niet serieus nemen' een belangrijke methode om mentaal weerbaarder te worden. Je gedachten zijn niet per se waar. Voor maatschappelijke vraagstukken gebruiken we die methodes helemaal niet. We nemen onze angst voor de ander behoorlijk serieus.

Maar dat maakt ons geen gelukkigere mensen. Negeer je innerlijke VVD-raadslid. Met bijkomend voordeel dat we meer tolerantie creëren voor mensen op de vlucht voor oorlog. Dat we ze een bed kunnen aanbieden, in plaats van een stuk gras.

Anouk Kragtwijk schrijft, zingt en praat. Ze woont in Heemstede met haar hond en Portugese vriend. Om de week schrijft ze op wat haar opvalt in de regio en in haar eigen leven.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.