Waarom droeg Sywert van Lienden een rugzakje bij het verlaten van de rechtbank? | column

Richard Kemper

Zou hij het expres gedaan hebben? Dat rugzakje. Afgelopen week stierde Sywert van Lienden de rechtbank uit zoals grote meneren onder verdenking dat ook doen. Hij zag er hetzelfde uit als ervaren witte boorden fraudeurs op hun moment suprême.

De mannen van de vastgoedfraude, de ceo’s van leeggeplukte woningscorporaties, Bernie Maddoff. Op het oog stuk voor stuk keurige mannen. Suede schoenen met gesp, beige chino, lichtblauw overhemd, colbertje (wat je in die kringen overigens ’jasje’ noemt). Tot zover voldeed Sywert helemaal aan het signalement. Maar hij topte deze combinatie af met… een rugzakje!

En niks geen fancy Louis Vuitton misbaksel maar echt zo eentje die je vroeger bij de V&D kocht tijdens de schoolcampus. Als een brugklasser die elke dag alle boeken meezeult, tuimelde-ie bij elke stap een beetje voorover en moest steeds harder lopen om niet om te vallen.

Het was een koddig gezicht. Sywert is überhaupt een koddig gezicht. Voor de media een ware traktatie. Hij beende weg om alle journalisten te vermijden, maar koos precies de weg door het centrum van alle camera’s. Blik op oneindig, zodat het duidelijk was dat-ie geen vragen ging beantwoorden. Om vervolgens op elke vraag gretig te reageren met de blik van een konijn dat in de koplampen van een aanstormende auto staart. Of als Frans Bauer die meedoet aan ’De slimste mens’.

Dat rugzakje op zijn zakenmannen-outfit was een wonderlijke keuze. Hij zag eruit als een pornoster met een speen in z’n mond. Als Max Verstappen die achter het stuur plaatsneemt in een Maxi Cosi, als Tom Dumoulin met zijwieltjes.

Maar Sywert is niet dom. Hij had vast een reden. Zou hij het rugzakje om hebben gedaan als symbool voor een grote, dikke middelvinger naar alle vrijwilligers, belastingbetalers en verpleegkundigen? In het basisonderwijs krijgen kinderen ’met een rugzakje’ van de overheid namelijk extra budget om te leren. Daar zijn potjes voor. En die potjes heeft Sywert allemaal gevonden, omgekeerd en leeggeschraapt.

Wilde hij dat even inwrijven? Een soort ultieme ’sliep uit’? Hij maakte zelfs een ererondje met z’n rugzakje. Want toen-ie bijna uit beeld verdween, riepen journalisten overduidelijk tot hun eigen plezier: „Sywert, je loopt de verkeerde kant op!”

Hoe symbolisch. We kunnen allemaal wel een rugzakje gebruiken deze zomer. Iedereen met een elektrische auto om een paar extra batterijen in te doen. Laadpalen zijn in Zuid-Europa net zo schaars gezaaid als haren op het hoofd van Ivo Niehe. Dat heeft de miljarden slurpende samenwerking van 27 landen de afgelopen decennia nog niet voor elkaar gekregen.

Net zo min als een eenduidig pensioenbeleid, fatsoenlijke vluchtelingenopvang of klimaataanpak. Wel dat er een universele oplader voor je telefoon komt! Ook belangrijk. Op het journaal vertelde een ambassadeur van de elektrische auto dat die langere reistijd er juist voor zorgt dat je lekker kan onthaasten.

Ja ja, de nieuwste troef van fabrikanten die auto’s maken waarmee je in 2 seconden op kan trekken tot 100 km/h is dus ’onthaasten’. Zo ken ik er nog wel een paar. McDonald’s vindt groente belangrijk omdat ze een blaadje sla onder hun hamburger leggen en ik heb gesport als ik naar de snackbar ben gewandeld. We houden onszelf en elkaar nu eenmaal graag voor de gek. Het maakt het leven een klein beetje dragelijker. Niks mis mee. Behalve als we er zelf in gaan geloven. En een rugzakje gaan dragen over een colbertje. Sorry, jasje.

Instagram: @richardkemper

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.