Wolf helpt niet mee om goed voor de dag te komen | Column

Columnist Gwendelyn Luijk.

Columnist Gwendelyn Luijk.© Foto United Photos/Paul Vreeker.

Gwendelyn Luijk
IJmond

Mijn pogingen goed voor de dag te komen worden door mijn hond steevast vakkundig om zeep geholpen. Trek ik een nieuwe jurk aan, dan voorziet Wolf die binnen vijf minuten van een warm vachtje.

Hondenbezitters weten vast wat ik bedoel. Haar op de bank, op de stoel, in mijn favoriete mok en zelfs in het laatje van onze stokoude dvd-speler. Mijn auto is paars van buiten en hondenhaargrijs van binnen: in deze tijd van het jaar valt er domweg niet tegenop te stofzuigen.

Zo’n hond maakt er niet alleen zelf een zootje van, maar weet je ook feilloos te wijzen op alle troep in je omgeving. In onze poort vond Wolf laatst een onderbroek, met remsporen en al. Mijn vriend deed verwoede pogingen te voorkomen dat onze viervoeter het ding mee naar binnen zou slepen, maar was er zelf te vies van om het op te pakken. Daarom probeerde Lief het met een stok, die hij eerst handig door één van de broekspijpen heen prikte met de bedoeling de boxershort vér (een metertje of 1,5) uit de buurt van lijf en leden te houden.

Helaas zag de hond dat voor een spelletje aan en begon wild springend naar het bungelende stuk ongewassen ondergoed te happen. Voor mijn vriend zat er niets anders op dan de stok al ’nee’ roepend als een vlag boven zijn hoofd te zwaaien. Het was misschien aardig geweest als ik een helpende hand had toegestoken, maar ik stond een paar meter verderop te stikken van het lachen. Zuivere onderbroekenlol.

Ook iets verder van huis kan ik mijn lol op. Lopend langs een strookje gras of in het duin is het genieten van het uitzicht: lege bierblikjes, mondkapjes, plastic zakjes, snoepverpakkingen, reclamefolders. Een rijk gekleurd pallet van vuilnis siert vrijwel elke goot en berm in de buurt.

Het zal niet allemáál opzet zijn, troost ik mezelf terwijl ik zorgvuldig mijn weg kies tussen de restanten van een opengescheurde vuilniszak. Er zijn tenslotte een hoop ondernemende meeuwen in de buurt en een plastic zakje kan ook per ongeluk uit een autoraam vliegen...

Deze week wandelde ik met Wolf door een winderig Velserbeek. Toen ik mijn autosleutel uit mijn zak trok, kwam er een leeg poepzakje mee. Voor de vorm deed ik er nog een greep in de lucht naar en liet het zakje verder vrolijk waaien, precies tot aan de voeten van een knul van een jaar of zestien. Vuilniszak in de ene hand, prikstok nonchalant in de andere. Resoluut bukte hij zich, raapte het zakje op en overhandigde het weer aan mij. „Alstublieft mevrouw.”

Met het schaamrood op mijn wangen mompelde ik iets over windkracht drie. Wolf keek me iets te triomfantelijk aan, alsof hij wilde zeggen: „Goed voor de dag komen, hè? Ik was het niet.”

Gwendelyn Luijk is journalist, fotograaf, hoofdredacteur van Straatjournaal en springt zo nu en dan bij als winkelhulp. Ze woont met haar vriend en hond in IJmuiden en schrijft wekelijks over wat haar opvalt in eigen buurt en daarbuiten.

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.