’Ach, soms deed het niet eens meer pijn als hij mij sloeg. Ik wilde alleen niet dat de kinderen het zagen of hoorden’ | column

Assia Krim

Assia Krim is familierechtadvocate en mediator, ze woont in Zandvoort, haar praktijk is gevestigd Haarlem. Om de week schrijft ze op deze plek over wat ze tijdens haar werk meemaakt. Deze week: een Syrische vrouw vertelt over de mishandeling door haar man.

Ze weet niet wat ze hoort als ik haar het verzoekschrift tot echtscheiding van meneer uitleg. Ze begint te huilen. Al snikkend vertelt ze haar kant van het verhaal.

“Wij waren gelukkig getrouwd in Syrië. Door de oorlog is mijn man naar Nederland gevlucht. Een paar jaar later ben ik ook naar Nederland gekomen. In het begin ging alles goed. Wij waren blij dat we weer samen waren. Dit veranderde toen wij kinderen kregen. Hij veranderde.”

„Jarenlang heeft hij mij mishandeld en opgesloten in huis. Er was niets voor nodig om hem kwaad te krijgen. Een opmerking of vraag van mijn kant was al genoeg. Of bijvoorbeeld als het eten niet warm genoeg was of niet lekker. Soms praatte ik volgens hem te lang aan de telefoon met mijn familie uit Syrië. Ik zag zijn gezicht dan vertrekken van ingehouden woede. Hij pakte mij dan aan mijn haren en sleurde me naar onze slaapkamer. Daar sloeg hij mij. Hij deed altijd de deur dicht, zodat de kinderen het niet hoorden. De laatste keer legde hij een kussen op mijn gezicht. Ik dacht dat ik dood ging”

Zagen de kinderen de blauwe plekken? Stelden de kinderen vragen als er weer een geweldsuitbarsting had plaatsgevonden?

„Hij sloeg mij nooit op zichtbare plekken. Daar was hij te slim voor. Hij sloeg mij bijvoorbeeld op mijn hoofd, maar nooit in mijn gezicht. De kinderen hebben nooit vragen gesteld, daar waren ze te klein voor. Mijn oudste dochter pakte na een gebeurtenis, zonder iets te zeggen, mijn hand vast. Dit was voor mij het signaal dat ze dondersgoed begreep dat er iets was gebeurd wat niet goed was.”

„Wanneer heb je besloten om bij hem weg te gaan?”, vraag ik haar.

„Dat heeft nog lang geduurd. Te lang. Ik wilde de kinderen hun vader niet ontnemen. Ik toonde geduld en hoopte dat het voorbij zou gaan. Ach, soms deed het niet eens meer pijn als hij mij sloeg. Ik wilde alleen niet dat de kinderen het zagen of hoorden.”

„Begin van dit jaar was het genoeg. Mijn schoonzus vertelde dat hij mij en de kinderen mee wilde nemen op vakantie naar Jordanië. Zijn plan was om daar van mij te scheiden. Hij zou mijn paspoort afpakken en mij daar achterlaten. Hij zou de kinderen meenemen naar Nederland.”

„Als hij daar toe in staat is, is hij tot alles in staat. En dat heb ik geweten. Toen ik hem vertelde niet met hem mee te gaan naar Jordanië heeft hij een paar weken later de politie gebeld en een valse melding gedaan. Mijn familie en ik zouden aanhangers van IS zijn. De politie is bij ons thuis gekomen en heeft de laptop, die ik met zijn medeweten en toestemming naar Syrië zou sturen, in beslag genomen. Mijn man had gezegd dat daar belastend materiaal op stond. Die avond zag ik mijn kans schoon en heb mijn spullen gepakt en ben met politiebegeleiding samen met de kinderen vertrokken naar een vrouwenopvang.”

Assia Krim is familierechtadvocate en mediator, ze woont in Zandvoort, haar praktijk is gevestigd Haarlem. Om de week schrijft ze op deze plek over wat ze tijdens haar werk meemaakt.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.