Millennial Jessy kijkt nu anders tegen succes aan | column

Jessy Oudeman

Laatst zat ik op die datingapp Tinder. Gefascineerd bekeek ik de profielen van de kandidaten. Daar stond niks persoonlijks in. Nee, het verkooppraatje bestond voornamelijk uit het werk dat wordt gedaan. Bij voorkeur omschreven in interessante Engelse termen. Ook het bezit van een koophuis werd op een profiel genoemd. Interessant, dit wordt blijkbaar gezien als succesvol of - in dit geval- hoe wij een succesvolle partner zien. Waarom vinden we bezit zo belangrijk?

In onze maatschappij wordt succes nog altijd gemeten aan je bankrekening, je baan of je bezittingen. Onder millennials merk ik dit zeker. Wanneer ik vrienden vraag hoe het gaat, krijg ik vaak terug ’druk’. Of ik hoor gemopper over de hoge werkdruk en gedoe op het werk. Maar: ’Het is wat het is’. Is dat zo? Staat veranderen dan gelijk aan falen? Minder uren werken of een minder ’gave’ baan kiezen wordt gezien als (een) zonde. Terwijl iemand, eigenlijk juist bewonderenswaardig, zo juist voor zichzelf kiest en grenzen aangeeft.

Blijven hangen in een (drukke) baan kan een uitvlucht zijn om niet naar jezelf te hoeven kijken waarbij je je leven eens goed onder de loep neemt. Of om eens na te denken in stilte. Kun je een half uur lang voor je uit staren zonder afleiding te zoeken op je telefoon of met muziek? Veel mensen niet. Dus gaan we gewoon door met wat we doen. Dat is nu eenmaal wat verwacht wordt, met alle gevolgen van dien. We studeren om die goede baan te krijgen. Helaas leren we als student niet om te reflecteren, grenzen aan te geven of je gelukkig door het leven te bewegen.

Dat we ons geluk en mentale welzijn zo weinig aandacht geven is een kwalijke zaak. We signaleren steeds meer burn-outs en depressies in onze maatschappij. Ik ken zelfs een handvol jongeren onder de 25 die in de ziektewet zitten. Hoewel dit bekend is, kijken we weg en verandert onze definitie van succes niet. We blijven ons uit de naad werken om aan onze definitie van succes te voldoen. Natuurlijk, geld speelt een rol want er moet nu eenmaal wat verdiend worden. Geld maakt misschien niet gelukkig, stress over geld doet dat zeker niet. Maar dat betekent dus niet dat de bankrekening het succes definieert.

Zelf ben ik anders tegen succes aan gaan kijken. Ik vind iemand succesvol wanneer diegene de verwachtingen durft los te laten, volledig zichzelf is en een kwetsbaar gesprek kan voeren. Wanneer iemand erkent dat iets te veel is vind ik dat bewonderenswaardig. Een carrière vind ik minder interessant, zeker als de persoon in kwestie het eigenlijk anders wil. Dit is niet altijd zo geweest. Ik heb ook succes gedefinieerd in het moeten hebben van een fantastische baan of een eigen huis. Totdat ik me begon af te vragen wie ik eigenlijk gelukkig moet maken.

De huidige definitie van succes definieert weinig. Kun je uit het werk opmaken of de persoon gelukkig is? Een goed mens is? Begrijp me goed, ik vind het knap als iemand op mijn leeftijd een huis kan kopen of een carrière maakt. Maar zolang diegene het niet trekt, zegt die carrière weinig.

Ik denk dat je écht succesvol bent wanneer je verwachtingen los laat, en je jezelf kunt zijn zonder angst.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.