Na corona moet de maatschappij veranderen van ik-gericht naar wij-gericht

’Zorgen voor en rekening houden met elkaar’, is de wens van Marieke Kwint-Bol.© Peggy en Marco Lachmann-Anke / Pixabay

Peter Schat

Lezers reageerden op de vraag wat zij mee zouden willen nemen vanuit coronajaar 2020 naar 2021. Hieronder een aantal suggesties van hen, die neerkomen op veranderen van de samenleving en koesteren van waarden als vriendschap en omzien naar elkaar.

Er moet een verandering komen van een ’ik’-gerichte maatschappij naar een ’wij’-gerichte maatschappij, stelt Anna E. Brink uit Den Helder: ’In een ’wij’ -maatschappij gaat het niet meer om materiële welvaart, maar vooral om welzijn, geluk en bewustzijn.’

,,In deze nieuwe wereld staat ’ik’ op de tweede plaats ten gunste van het mondiaal denken en de overkoepelende verbondenheid van mensen onderling en de verbondenheid met de natuur. Geld verdienen wordt vervangen door bewustzijnsontwikkeling. Overdaad transformeert naar genoeg. En bezit wordt vervangen door ons verlangen naar ervaring. Immers, empirische kennis biedt de hoogste en meest duurzame kennis.”

Even filosofisch als de visie die zij verwoordt, stelt ze: ,,Van een afstand ziet men alles beter, vooral als dit samengaat met onthaasting. Van een afstand en in rust heb je meer kans dat je uit je hoofd naar je gevoel in je hart gaat.” Wat dat betreft kwam het wel uit dat we in 2020 afstand hielden van elkaar en zaken tot rust kwamen. ,,In een overgestresste haastige maatschappij rent bijna iedereen zichzelf en de ander voorbij, en komt men automatisch té veel ’in het hoofd’ terecht, de plaats waar al het onheil begint. De samenleving is er, op lange termijn, meer gebaat bij dat mensen meer met hart en ziel gaan (voort)leven.” Bij verbinding tussen mensen van hart tot hart, daar ligt de wortel én de vrucht naar een eerlijkere en duurzame (wereld-) vrede.

’Zorgen voor en rekening houden met elkaar’, is de wens van Marieke Kwint-Bol. Wat Guus Dupon betreft mag ’iedereen bij wie ik kom voor steun en die ook krijg’ mee naar het nieuwe jaar. Ook Jan van Rootzelaar noemt dat: ,,Wat mee te nemen? Het er weer voor elkaar zijn. De aandacht voor elkaar. Daar eindelijk voor te durven uitkomen. Elkaar respecteren en de haat en hebzucht de vuilnisbak in.”

Maar Van Rootzelaar heeft meer plannen voor het nieuwe jaar. Hij wil de overheid reorganiseren en ’al die nutteloze schreeuwers afserveren’. Daarmee doelt hij op de Tweede Kamer, die gehalveerd kan worden tot 75 zetels. ,,Want die andere 75 blijken in werkelijkheid slechts fractieassistenten geweest te zijn. Vandaar de vaak zo lege Kamer bij stemmingen, fractieassistenten hebben niks te vertellen.”

Lees ook: Zoenen en handen geven blijft ook in 2021 uit de gratie

Hef de Eerste Kamer dan ook maar meteen op, gaat hij door, en stel een Constitutionele Raad in met 25 vakkundige personen met ervaring die niet gekoppeld zijn aan een politieke partij. ,,Geen politieke leeglopers meer. Deze Raad beoordeelt de besluiten van de Tweede Kamer op noodzakelijkheid, wenselijkheid, in het belang van Nederland en niet in strijd met de Grondwet. Na hun akkoord, het besluit ter accordering naar de koning die overigens weer een vetorecht behoort te hebben.” De Hoge Raad, ons hoogste rechtsorgaan, benoemt de leden van de Constitutionele Raad. ,,Dan krijgen wij als ingezetenen rust en gaan we echte politiek en belangenbehartiging ervaren. Iets wat ons allemaal ten goede komt en ons naar de weg naar voorspoed kan leiden.”

Dat is zijn hoop voor 2021 en de nabije toekomst. Want, hoop doet leven. Maar, relativeert Van Rootzelaar: ,,Afgunst, hebzucht en dictatuur zullen wel weer de aandacht opeisen”.

Jaap Sombroek uit Heiloo heeft ook zo zijn wensen op politiek gebied. 2021 is immers een verkiezingsjaar en brengt ons dat in april aan vrouwelijke premier? ’Met Mark heb ik het gehad, sorry, het roer moet om.’ Dat houdt een herziening van de ruimtelijke ordening in. En de verzorgingsstaat terug in het vizier. ,,Want dat snoeien om te groeien hakte er zo in, dat de capaciteit en kwaliteit van onze samenleving zijn afgebouwd.’ Ook privatiseren van overheidsinstanties en verantwoordelijkheden bij lagere overheden leggen pakten volgens hem verkeerd uit. ,,Bij een chemische of bacteriologische oorlog zijn we reddeloos verloren.”

Er is te veel geld gespaard en te weinig gebruikt voor groei. ,,Gelukkig hadden we de spaarpot met minstens honderd miljard nog om na de pandemie de economie te redden voor een tijdje. Het groeien had drie jaar geleden met dit kabinet al moeten beginnen. Er zijn daarentegen ziekenhuizen gesloten, die we in een crisis nu tekort komen. En zo meer. Hier blijft het niet bij, we dienen voorbereid te zijn op een volgende epidemie. Hoe nu verder in 2021?”

Ernst Julius Franken jr. uit Andijk mocht in 2020 weer de fiets pakken. Niet meer zoals vroeger een weekendje naar Nijmegen op zijn oude fiets zonder versnellingen, maar een rondje door het dorp, met altijd een stuk over de mooie dijk. ’Of in een frivole bui door naar Enkhuizen.’ Wat in 2020 moest blijven is het jarenzestigdansen. ’Door corona kwam daar weinig van terecht’. Hij denkt dat op zondagmiddag dansen in de Herberg in Oosterleek ook in het nieuwe jaar wel passé blijft. ’De jarenzestigbands zijn onthand en het aantal plaatsen ontmand’. Dan maar fietsend door het leven. ,,Al is het niet eenvoudiger geworden door het groeiende aantal e-bikes met daarop een groeiend gewicht aan e-bikeskilo’s. Nu, in het buitenseizoen, is het wel zo heerlijk rustig. Geniet ervan, zei mijn dokter, het is misschien je laatste eindje. Dat gaan we doen.”

Lees ook: Er zijn ook lezers die niets willen meenemen naar 2021 uit het coronajaar 2020: ’Het was een rotjaar, drie keer sorry’

’Zeer tegen mijn gewoonte in heb ik deze keer goede voornemens gemaakt’, meldt Corrie Beentjes-Glorie uit Heemskerk. ,,Ik heb mezelf beloofd mijn optimistische kijk op de wereld niet te verliezen. Te blijven geloven dat er tussen al het grijs, grauw en zwart binnen afzienbare tijd lichtpuntjes verschijnen. Zelfmedelijden buiten de deur te houden.” Ze koestert huiselijke gezelligheid, draagt gemis aan fysiek contact blijmoedig en neemt zich ook voor ’het dwaze, driezoenenritueel nooit meer in mijn leven toe te laten’.

In het nieuwe jaar wil zij ’spontaan en onbevangen anderen tegemoet treden. ,,Een normaal gesprek voeren, zonder mompelen vanachter een mondkapje me verstaanbaar maken. Ik wil mijn clubjes weer oppakken, samen verder gaan waar wij gebleven waren. Ik wil een reden hebben om mijn mooiste kleding uit de kast te halen, gezamenlijk vieren en feesten. Zij die ik zo innig liefheb wil ik in mijn armen sluiten, kussen en knuffelen. Familie en vrienden ontmoeten, belevenissen delen, verhalen vertellen en luisteren. Ik wil rondstruinen in winkels, niet langer met beslagen brillenglazen turen naar maten en prijzen. Koffie met appeltaart genieten op een terras, mezelf trakteren op een dineetje, met mijn gezin lunchen buiten de deur. Op Koningsdag wil ik in mijn vrijmarktkraampje staan, mijn zelfgemaakte sokken verkopen, vaste klanten begroeten, met bekenden en onbekenden een praatje maken. Ik wil op menswaardige wijze een dierbare overledene de laatste eer bewijzen, dit niet afdoen met een kaart of een kaarsje op afstand.’ Allemaal ’simpele verlangens, die stuk voor stuk een bijdrage leveren aan mijn levensgeluk.”

Een Opmeerder die niet met zijn naam in de krant wil heeft ook nog een voorstel voor het nieuwe jaar. De leaseautoregeling kan zo niet langer. ’Aangezien er steeds meer voor gekozen wordt om het ov te mijden, wordt het steeds drukker op de weg. Ik zie steeds meer mensen in mijn omgeving met een leaseauto, ook mensen die op vijf kilometer van hun werk wonen, daar de hele dag op kantoor zitten en dus geen zakelijke kilometers maken. Op zich is dat niet erg, maar veel van die mensen gaan in hun vrije tijd ’onzin-kilometers’ maken. Je krijgt dan te horen: ’Die bakker dertig kilometer verderop heeft zulk lekker brood’, of: ’Gisteren even een dagje Maastricht geweest’. In de zomervakanties naar verre oorden met de auto. Dit omdat de brandstof allemaal betaald wordt. Toen diezelfde mensen zelf nog de brandstof moesten betalen, klaagden ze over die kosten en reden ze geen kilometer te veel. Indien die mensen zelf voor de kosten moeten opdraaien is dit een grote winst voor het beperken van de verkeersdrukte en daarmee de uitstoot van uitlaatgassen.”

Thuiswerken had in het begin van de pandemie nog een goede invloed op de verkeersdrukte, maar daar is weinig meer van te merken, aldus de vijftiger, die als hij naar zijn werk moet de twaalf kilometer altijd op de racefiets aflegt.

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.