Premium

’t Zit in de familie: Bloemenkinderen

’t Zit in de familie: Bloemenkinderen
De familie Spaansen.
© Foto Erna Faust

Allemaal familieleden die in dezelfde beroepssector werkzaam zijn. Het komt vaak voor. Vandaag: de familie Spaansen.

Vier zussen in het bloemenvak, waarvan drie in dezelfde winkel. Ook drie kinderen van een van de zussen hebben gekozen voor de bloemen. De liefde voor dit vak is bij de familie Spaansen met de paplepel ingegoten; opa Spaansen begon er al mee in 1929.

Eerst een voorstelrondje. De zussen Ingrid (53), Marina (46) en Gradannie (36) runnen samen ’De Meiden van Spaansen’ in Warmenhuizen. Hun zus Jolanda (50) staat met haar man Rick aan het hoofd van Spaansen Bloemen. Zij hebben vestigingen in Oudkarspel en Zuid-Scharwoude. Hun zonen Richard (25) en Toin (20) werken fulltime mee. Dochter Marielle (28) werkt momenteel bij een andere bloemenzaak, maar ze sluit niet uit dat ook zij in de toekomst bij haar ouders in de winkel komt te staan.

Geschiedenis

Marina vertelt in het kort iets over de geschiedenis van het bedrijf: „Onze opa is begonnen in de oliehandel en verkocht daarnaast groente en bloemen uit eigen tuin. Op een gegeven moment ging het minder met de oliehandel en beter met de bloemen. Na de oorlog werd dit echt een bedrijfje en kwam het gezin in Warmenhuizen terecht.”

Toon, de vader van Ingrid, Marina, Gradannie en Jolanda, groeide op met dit bedrijf en nam het in 1966 over van zijn vader. Hij trouwde in hetzelfde jaar met Annie en samen gingen ze in het ouderlijk huis naast de winkel wonen. Een tweede zaak werd geopend in 1975 in Langedijk. Deze werd in 1989 overgenomen door Jolanda. In 2006 namen de andere drie dochters de zaak in Warmenhuizen officieel over. Zij lieten de oude winkel in 2012 compleet afbreken en zetten er een prachtig nieuw pand voor in de plaats.

Tragedie

Het klinkt allemaal zo mooi. Helaas was het niet alleen maar rozengeur en maneschijn bij de familie Spaansen; in 2013 kwamen Toon en Annie om bij een grote brand in hun woning. Een afschuwelijke gebeurtenis die een enorme impact had op hun dochters. Toch zijn ze dapper doorgegaan. Gradannie vertelt: „We hebben veel steun gehad aan elkaar. Maar ieder doorloopt een rouwproces natuurlijk wel op zijn eigen manier. We hadden allemaal onze tijd en ruimte nodig en die gaven we elkaar ook. Dat is echt heel belangrijk, dat je het op je eigen tempo kunt doen en dat je open blijft staan voor de ander.”

Ze vervolgt: „Het is heel fijn dat onze ouders nog hebben meegemaakt hoe de nieuwe winkel werd opgebouwd. Ze waren beretrots! Ook hebben ze nog meegekregen dat Richard de bloemen in wilde. De tranen stonden toen in mijn vaders ogen.”

In de winkel in Warmenhuizen staat nog altijd een mooi gedenkplekje voor Toon en Annie: een oranje stoeltje met foto en kaarsjes. Klanten zetten er ook weleens iets neer. „Een gedenkstoeltje van ons en het hele dorp”, zegt Gradannie liefdevol.

Kunstzinnig

Hoewel je anders zou denken, was het niet vanzelfsprekend dat de vier zussen de bloemen in zouden gaan. Zo vertelt Marina: „Eerst wilde ik absoluut niet die kant op. Ik wilde liever iets doen in de richting van kunst. Op een gegeven moment ontdekte ik echter de opleiding tot meesterbinder in Alkmaar. Daarbij worden plantaardige objecten en vormgeving gecombineerd. Nu ben ik erkend bloemsierkunstenaar. Toch een beetje kunstzinnig dus!” Ook Gradannie en Jolanda hebben nog nagedacht over andere beroepen: Gradannie voelde er wel wat voor om begrafenisondernemer te worden en Jolanda dacht aan het kappersvak of de horeca. Bij zus Ingrid is het allemaal min of meer vanzelf gegaan: „Als oudste van de meiden was het logisch dat ik mijn ouders regelmatig meehielp in de winkel en dat vond ik altijd heel leuk. Zo ben ik er ingerold.”

Samenwerken

Is er nooit strijd tussen de zussen die in dezelfde winkel staan? „Nou, dat is heel handig met zijn drieën. De meeste stemmen gelden! We zijn het heus niet altijd met elkaar eens maar dat hoeft ook niet. Zolang er maar wederzijds respect is”, zegt Marina. En hoe is dat voor Jolanda, die samenwerkt met haar man en kinderen? „Natuurlijk is er weleens wat maar daar blijven we nooit lang in hangen. We zijn gewoon een hecht en goed team. Ik ben hartstikke trots op mijn gezin!”

Zijn er nog dingen die ze haar kinderen mee heeft willen geven? „Dat plezier in hun werk bovenaan moet staan. Het is heel hard werken en je wordt er niet rijk van maar het geld is ook niet belangrijk. Je bent echt bezig met een ambacht en dat is wat telt.”

Tot slot, wat hebben de zussen zelf geleerd van hun ouders? Eensgezind: „Vertrouwen, hard werken, respect, positiviteit, jezelf blijven en eigenwijsheid!”

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.