Over Liefde: Nu het coronovirus ons binnenhoudt, ziet Circe haar Jens ook niet meer.

Over Liefde: Nu het coronovirus ons binnenhoudt, ziet Circe haar Jens ook niet meer.
© Foto Erna Faust

Een ontmoeting, een kus, een breuk of een gesprek, alles kan een keerpunt in de liefde zijn. Yanaika Zomer gaat op zoek naar onze diepere zielenroerselen. Nu het coronovirus ons binnenhoudt, ziet Circe haar Jens ook niet meer.

Ze is zijn minnares, de zogenaamde buitenvrouw. Maar nu de hele wereld binnen zit en hij bij zijn gezin, lijkt haar bestaansrecht kleiner dan ooit. „Ik mis de gewone dingen. Afwassen, een dutje samen. En ik ben bang. Wat als uit het oog, ook uit het hart is?”

Ze schudt haar angst het liefst meteen weer af. Circe weet hoeveel Jens om haar geeft. „Maar toch, hij heeft een leven zonder mij dat verder gaat. Ik zou het begrijpen als het hierna over is.

Het is vijf jaar geleden dat ik Jens leerde kennen. Hij stond voor mijn deur en stelde zich voor. ’Op jou heb ik zitten wachten’, zei ik. En zo was het ook. Jens werkt in de bouw. Onze hele buurt werd gerenoveerd en dat ging niet zonder slag of stoot. Als lid van de bewonerscommissie had ik al twee uitvoerders voorbij zien komen, dus toen er een derde werd aangekondigd, was ik niet bepaald enthousiast. Maar die derde was Jens en dat veranderde alles.

Het sloeg nergens op. Ik was werk voor hem en bovendien was hij getrouwd. Maar binnen drie weken waren we hopeloos verliefd. Het duurde overigens tot onze eerste zoen vóór hij me vertelde dat hij al van iemand hield. We zeiden meteen dat het hier dus bij moest blijven. Maar er was geen houden aan.

Ik heb het altijd veroordeeld. Een man die zijn vrouw bedriegt is een achterbakse eikel. Maar dat is hij niet. En een minnares, een vrouw die tussen twee mensen in gaat zitten… Dat ben ik niet. Ik zit er niet tussen, al zit ik er wel bij. Ik heb ook nooit de intentie gehad hem af te pakken. Hij heeft het goed bij haar, dat moet zo blijven. Ik moet er niet aan denken dat zij achter mijn bestaan zou komen. Daarbij kun je nooit weten of wij, in een echt leven samen, net zo goed zouden zijn als in het verborgen leven dat we nu hebben. Of hadden.

Jens en ik zagen elkaar ongeveer één keer per week. Als hij ’naar tennis’ ging. En soms hadden we een hele dag samen. Achter gesloten gordijnen leefden we als een stel. Natuurlijk is er een enorme fysieke aantrekkingskracht, maar dit gaat over andere dingen dan seks. Het is juist het huiselijke dat we bij elkaar vinden. Knuffelen op de bank. Hij mist dat, net als ik. Als we samen zijn, laden we ons op. Nu we elkaar weken, misschien wel maanden niet kunnen zien en deze rare tijd juist tot extra laadbehoefte leidt, is dat precies wat we niet kunnen doen.

Normaal gesproken appen we op zijn werkdagen de hele dag door. Als hij terug naar huis rijdt, bellen we. Maar omdat de toekomst onzeker is, wordt in de bouw extra hard gewerkt. Alles lijkt af te moeten voordat de boel stil komt te liggen. Hij heeft veel minder tijd om berichtjes te sturen, ’de tennisclub’ is gesloten en een oplaaddag opnemen zit er voorlopig niet in.

Eén van de laatste keren dat ik hem zag, was op het carnaval. Ik hou niet echt van carnaval, maar dit jaar besloot ik zomaar te gaan. Tot onze verbazing kwamen we elkaar tegen. Hij was met zijn zus en zwager, met vrienden en zelfs zijn dochter was erbij. Mensen die ik de afgelopen vijf jaar had leren kennen uit zijn verhalen en waar ik plaatsvervangend om was gaan geven. Het was een bizarre avond. Iedereen was zo aardig en ik wist allerlei dingen van ze, die ik niet kon laten merken. Misschien zagen ze wel dat we iets bijzonders hadden, maar het was oké. Deze avond was alles waar ik naar verlangd had. Met hem zijn, in het openbaar. Mensen om ons heen die hij liefheeft. Er gewoon te mogen zijn, bestaansrecht hebben. We hadden geen idee hoe snel de dingen daarna precies andersom zouden zijn.

Jens en ik hebben geen huis samen, geen kind, geen toekomst. En toch kunnen we elkaar niet loslaten. Maar wat als we elkaar een tijd niet zien? Hij is mijn ankerpunt. Eén keer in de week leg ik aan. Nu dat ineens niet meer in zicht is, heb ik geen idee waar ik naartoe ga.”

Wil jij ook iets kwijt over liefde?

Mail naar yanaika@mediahuis.nl

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.