Premium

Column Niki Jacobs: Houd moed!

Column Niki Jacobs: Houd moed!

Niki Jacobs is zangeres, getrouwd en moeder van twee kinderen.

Ik was een jaar of zes toen ik mijn eerste dagboek kreeg. Het was een roze exemplaar met op de voorkant kleine konijntjes die met een grote glimlach het woord ’Love’ schreven. Vanaf dát moment hou ik een dagboek bij én heb ik een ’opschrijfboeken-fetisj’.

Er gaat geen maand voorbij zonder dat ik ergens in een klein winkeltje een uniek exemplaar op de kop tik. Mijn verzameling is groot. Ik heb ze ook allemaal bewaard. In onze kelder staan een paar gigantisch grote dozen waar mijn dagboeken, notitieboekjes en volgeschreven schriften in liggen. Mijn volledige geschiedenis ligt opgeslagen in Ikea-opbergboxen.

Ik lees er nagenoeg nooit in; slechts een enkel keertje voel ik de behoefte om er een open te slaan en een paar zinnen uit mijn verleden te lezen. Waarom? Dat weet ik niet precies en ik doe het ook niet vaak - wij Jacobsen zijn namelijk erfelijk belast met een sentimentele inborst en een groot onvermogen om te gaan met vergankelijkheid - en mede daarom bescherm ik mezelf tegen al die woorden uit het verleden.

Maar heel soms, echter, lees ik een paar zinnen die me meenemen naar toen. Zo ontpopte zich eergisteren een niet te stillen behoefte om weer eens in een van mijn dagboeken te bladeren. Noem het nostalgie, noem het sentiment, maar ik voelde de noodzaak om mezelf onder te dompelen in de geruststellende simpele gebeurtenissen uit het verleden. Ik zocht troost.

Ineens begreep ik waarom mensen zo’n hang hebben naar toen. Wat ze bedoelen als ze praten over die dagen van weleer, over vroeger, over die tijd dat het leven nog mooi en onbezorgd was.

Maar ik kwam van een koude kermis thuis, niets is minder waar, vroeger was niet alles beter. Vroeger was het niet perfect, vroeger liep niet alles op rolletjes. Sterker nog, vroeger was het bijna altijd slechter. Het blijkt namelijk dat ik vooral in tijden van nood verslag doe van mijn bestaan. En plots besef ik hoe fijn het is dat juist die dagen weer voorbij zijn. En daar is mijn gewenste geruststelling. Daar is mijn troost.

Ik stop het dagboek terug, loop naar boven en op de trap hoor ik mijn kleine mensjes ’de vloer is lava’ spelen en mijn hart ontploft. Ik voel mijn tranen prikken en voeg me glimlachend bij mijn gezin. Ik bedek Lilli en Ilja met ontelbaar kleine kusjes en hou Ivo even stevig vast. Weet wat me te doen staat. Ik pak mijn nieuwste boekje en schrijf.

Ik schrijf over corona, over het afzeggen van mijn tour in Nederland en de VS, over het sluiten van de scholen, het verdriet, de angst, de onzekerheid over de dagen van nu; en ik voel me sterk, hoopvol en gelukkig. Want ik weet dat ook deze dagen weer voorbij gaan. Ik weet dat ik over een maand of wat de kelder in loop om even een zwarte bladzijde van toen open te slaan. Lieve mensen, houd moed!

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.