Premium

Column Niki Jacobs: Revolutie

Column Niki Jacobs: Revolutie

Niki Jacobs is zangeres, getrouwd en moeder van twee kinderen.

Ik ben dol op alles wat gruwelijk is. Dat klinkt een beetje gek, laat het me even uitleggen. ik ben dol op alles wat gruwelijk is op Netflix en NPO-gemist. Ik kijk met heel veel plezier de meest weerzinwekkende films en detectives. Het liefst zo expliciet en duister mogelijk en daarmee meteen ook mijlen ver verwijderd van mijn dagelijks bestaan.

Ik kijk die films en series om met mijn eigen angsten om te kunnen gaan, die soms totaal onverwacht mijn leven kunnen beheersen. En door naar vreselijke dingen te kijken, besef ik dat het bij mij allemaal zo erg niet is. Het werkt bevrijdend én het geeft me de moed om weer door te gaan.

Het is helend om avond aan avond te verdwijnen in een verzonnen wereld. Stiekem is het mijn grootste wens om zelf op enig moment het scenario te schrijven voor de aller-allerbeste Nederlandse detective, maar daarover later meer.

Nu even terug naar die gruwelijkheden waar ik prima mee kan omgaan op tv, maar waar ik in het echte leven iets meer moeite mee heb. En de afgelopen weken lijkt het wel alsof we met z’n allen in een zeer goed geschreven script zitten, waarbij het plot zich daadwerkelijk pas in de laatste minuut zal ontvouwen. Maar dít duurt te lang, het is té oneerlijk, té grimmig en té onvoorspelbaar. En onzekere tijden maken onrustig en onrust is, zoals iedereen weet, de perfecte basis voor een ouderwetse revolutie.

In de afgelopen weken is het namelijk duidelijk geworden dat onze samenleving valt en staat met de inzet van twee beroepsgroepen: de zorg en het onderwijs. Dat zijn de Batman’s, Wonder Woman’s, Iron Man’s, Hulken en noem maar op - superhelden die ons hier doorheen gaan slepen. Want zonder kinderopvang, juf Ank of meester Ted, staat er geen verpleger, arts of specialist aan je ziekenhuisbed.

En natuurlijk weten wij, de gewone Nederlanders, dit allang, maar de meer abnormale Nederlanders, lees: politici - ontdekken het nu. En daarom roep ik op tot een revolutie. Geen bloedige wanstaltige eerloze revolutie waarbij er koppen vallen. Maar ook absoluut geen betuttelend neerbuigend slap excuus van een revolutie waar je geen donder aan hebt. Nee, een echte revolutie.

Het is tijd voor een revolutionaire hervorming van onze kapitalistische samenleving. Waarin voor eens en voor altijd wordt afgerekend met de marktwerking van zorg en onderwijs en waarbij de mensen die voor de klas en aan het bed staan, navenant betaald worden. Waarbij het geld dat zich nu schaamteloos ophoopt op de bankrekeningen van directeuren en managers bij de mensen terechtkomt die het verdienen.

De tijd - is nu. Niet morgen, niet over tien jaar, maar - nu. Want, lieve mensen, stel je eens voor dat er ooit op een dag een virus rondwaart dat levensbedreigend is en dat dan iedereen die nu onderbetaald in de zorg en het onderwijs werkt volledig beschikbaar moet zijn. Daar moet je toch niet aan denken?

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.