Premium

Roxeanne Hazes wil haar eigen koers varen

Roxeanne Hazes wil haar eigen koers varen
Roxeanne Hazes.
© Foto ANP Kippa/Remko de Waal

Roxeanne Hazes baalt ervan. Altijd dat eeuwige vergelijken. Is het niet met haar vader, is het wel met haar broer. Waarom in Hazesnaam? „Mag ik alsjeblieft mijn eigen koers varen?”

Het is weer volop Hazestijd. Er staan vijf ’Holland zingt Hazes-concerten’ op het

programma, de musical ’Hij gelooft in mij’ komt terug en Roxeanne, de dochter van André Hazes, gaat op tournee met haar eigen liedjes.

Hazes-zijn voelt dubbel, zegt ze. „Het voordeel is dat mijn naam deuren opent. Ze weten wie ik ben.” Maar er is ook die verduvelde andere kant van dat Hazes-zijn, benadrukt ze. Gepest op school. Mikpunt op internet.

Dat pesten kwam omdat ze anders was, denkt ze. „Ik zat op een christelijke basisschool. Klasgenoten kwamen uit keurig nette gezinnen. Bij mijn vader ging alles wat minder volgens plan. Als hij met een glas te veel op in het nieuws kwam, begonnen ze daarover op het schoolplein.”

„Ik had ook geen vrienden. Als ik jarig was, organiseerde mijn moeder partijtjes voor me met alles erop en eraan. Omdat ik geen idee had wie ik op die feestjes moest vragen, nodigde ik maar de populairste kinderen van de klas uit. Uiteindelijk waren die gezellig met elkaar aan het spelen en zat ik alleen in een hoekje. Als mijn moeder dan ’s avonds vroeg hoe het was, zei ik dat ik een geweldige dag had gehad. Alleen maar om haar niet teleur te stellen. Dat pleasen heb ik nog.”

Rebels

„Op de middelbare school deed ik alles om er maar bij te horen. Van een verlegen meisje werd ik een rebels type. Om maar aan alle verwachtingen te voldoen, gooide ik mezelf overboord. Ik experimenteerde met piercings en voor ik naar school ging, was ik een uur bezig met mijn haar en mijn make-up. Om de aandacht van jongens te trekken droeg ik spannende naveltruitjes. Dat heeft mijn moeder slapeloze nachten bezorgd.”

De laatste jaren vond ze redelijk haar draai op school, maar een paar maanden voor haar havo-examen stopte ze ermee. „Ik kon me moeilijk concentreren. Dat kwam ook omdat ik ondertussen met zingen was begonnen. Ik was veertien toen ik meedeed met ’So you wanna be a popstar’ bij SBS6. Dat maakte me al snel tot een bekende Nederlander. Ieder weekend stond ik in feestzalen om de liedjes van mijn vader te zingen.”

Van de Hazes-gekte die ontstond na het overlijden van haar vader begreep ze eerst weinig. „Voor ons was hij altijd gewoon papa. Niks bijzonders. Als we met hem meegingen naar optredens, zaten we vooral in de kleedkamers te keten. En als puber wilde ik niks weten van zijn muziek. Dan merk je niet hoe geliefd hij is. Maar toen er fans na zijn overlijden stapels bloemen voor de deur neerlegden en ik al die mensen bij de herdenking in de Arena zag, besefte ik pas hoe veel hij voor anderen heeft betekend.”

Gat in mijn jeugd

Wonderlijk, vindt ze het. Het is alweer ruim vijftien jaar geleden dat haar vader overleed, maar ze mist hem meer dan ooit. „Ik was elf jaar toen het gebeurde. Daardoor zit er een gat in mijn jeugd. Nu ik zelf moeder ben en we ons zoontje opvoeden, ben ik op zoek naar aanknopingspunten. Steeds vraag ik me af: hoe moet je dat allemaal doen? En hoe ging dat bij ons vroeger? Daarover zou ik graag met hem willen praten.”

Op die momenten biedt zijn liedje ’Kleine jongen’ houvast. In de tekst mijmert hij over een onbevangen kind en de teleurstellingen die het jochie te wachten staan, als hij ouder wordt. Afwijzingen, een gebroken hart. „Als ik naar mijn zoontje kijk, geniet ik van zijn spontane lach en zijn onschuldige blik. Maar je weet dat hij straks ook teleurstellingen te verwerken krijgt. Dan vind ik het aandoenlijk dat mijn vader hem er in dit nummer al een beetje voor waarschuwt.”

Herhaalkunstje

Bijna tien jaar zong ze de liedjes van haar vader. Bedrijfsfeesten, jubilea, openingen: overal waar ze werd geboekt, trad ze op. Tot ze er op een dag schoon genoeg van had. Niet van de liedjes, maar van het herhaalkunstje. „Ik ging op een gegeven moment met tegenzin het podium op, omdat de uitdaging eraf was. Ik was het ook zat dat ze me eigenlijk alleen vroegen als de-dochter-van. Dan kwam zo’n organisator na afloop naar me toe om te vertellen dat hij verbaasd was dat ik echt kon zingen. Op die momenten dacht ik: zie je wel, je hebt me dus alléén voor een hoop geld geboekt, omdat je de naam Hazes op je uitnodiging wilde hebben….”

Roxeanne Hazes wil haar eigen koers varen
Roxeanne Hazes.
© Foto ANP Kippa/Remko de Waal

„Even dacht ik erover om met de muziek te stoppen. Maar al gauw leek het me beter om mijn carrière een eigen draai te geven. Ik wilde zelf liedjes schrijven.” In de zijlijn vertelt ze dat ze in die tijd liefdesverdriet te verwerken kreeg. „Ik ben gaan schrijven om die hartenpijn van me los te weken. Dat hielp. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Die liedjes waren mijn dagboek. Al mijn gevoel heb ik erin gestopt. Een rugzak vol emoties leeg gekiept. Allemaal emoties waar anderen zich nu in blijken te herkennen.”

Voor haarzelf was het een enorme bevestiging: eindelijk eigen teksten en een eigen muziekstijl. „Maar financieel was het een stap terug, hoor. Als het om geld gaat, had ik gewoon de hits van mijn vader op die bedrijfsfeesten moeten blijven zingen.”

De kritiek van de ’oude garde’ was niet mals: hoe kon ze het vertrouwde repertoire van vader André zo in de steek laten? Onzin, vindt ze. „Ik laat zijn oude werk niet los. Bij de ’Holland zingt Hazes’-concerten zing ik het weer graag, omdat ik nog altijd trots op hem ben. Maar waarom mag ik mijn leven en mijn loopbaan geen eigen richting geven? Echte Hazesfans begrijpen dat. Die weten dat mijn vader op een gegeven moment ook van het levenslied richting de blues wilde. Ook hem werd dat toen niet in dank afgenomen. Maar het heeft hem wel prachtige nummers en nieuw succes opgeleverd. Dus eigenlijk was het heel erg Hazes wat ik deed: gewoon je hart volgen.”

Ommekeer

Haar album ’In mijn bloed’ werd een ommekeer. Bekroond met een Edison voor het beste Nederlandstalige album en overstelpt met lovende recensies. „Ik ging er vanuit dat ze het allemaal kut zouden vinden, dan kon het alleen maar meevallen. Nou, het viel mee. Opeens wilden alle radiostations me hebben en stond ik op te gekke festivals.”

En of ze met haar band ook maar even de huisband van De Wereld Draait Door wilde worden. Leuk, maar het was wel wennen. „Op internet kreeg ik bakken bagger over me heen. Als je uit de entertainmenthoek komt, vinden ze al gauw dat je in de linkse hoek kruipt, als je bij De Wereld Draait Door zit. En op die uitzendingen volgden ook weer veel negatieve reacties. Misschien was het ook niet allemaal even goed, wat we daar deden. Ik ben altijd al bloednerveus voor ieder optreden. Toen moest ik daar ook nog andermans liedjes zingen en dat is niet mijn sterkste kant. En soms hadden we amper één dag om een nummer in te studeren. Dan ga ik stuk van de stress.”

Roxeanne hanteerde de ultieme methode om de online-critici de mond te snoeren: „Ik heb gewoon mijn Twitter-account gewist.”

De liefde was haar steunpilaar, in de hectiek. Erik heet hij. Hij werkte bij haar platenmaatschappij. „Ik had hem nog nooit gezien, toen ik al iets voor hem voelde. Hij stuurde zulke grappige appjes dat ik eigenlijk verliefd werd op zijn humor. Op dat moment zat ik in een relatie, maar ik was niet gelukkig. Toen ik Erik uiteindelijk zag, bleek hij nog knapper dan ik had gedacht. Drie maanden later waren we verloofd. In de drie jaar dat we elkaar nu kennen, zijn we helemaal naar elkaar toe gegroeid. Hij heeft ontslag genomen om me 24 uur per dag te steunen. Hij gaat mee naar optredens, hij doet mijn management, hij houdt mijn gezondheid in de gaten en hij spreekt me moed in, als dat nodig is. Bij mij is het glas al gauw half leeg. Hij praat het half vol.”

Anderhalf jaar geleden werd hun zoontje Fender geboren. „Nu ik moeder ben, ben ik zelf niet meer het belangrijkste. Mijn leven is gericht op ons gezinnetje. We zijn heel veel thuis, want ik werk niet meer dan drie dagen per week. We koken samen en genieten van onze eigen kleine wereld.”

Kun je toch rondkomen? „Het tourleven levert niet veel op. Het is meer investeren dan verdienen. Maar ik ga liever voor duurzaamheid dan voor een one-hit-wonder. Dat snelle geld verdienen met schnabbels en opdraven in commerciële tv-programma’s maakte me doodongelukkig. En veel geld hebben we niet nodig. We wonen in een bescheiden huisje. Groter hoeft niet. Ik weet allang dat je van een groot huis alleen niet gelukkig wordt. Op dat gebied, ken ik het klappen van de zweep.”

Duet

Nu repeteert ze voor de ’Holland zingt Hazes’-concerten van maart. Daar zal ze onder meer het duet ’Sorry’ zingen, waarbij de stem van haar vader via een videowall door de Ziggo Dome zal klinken. „Als je goed luistert, hoor je dat we hetzelfde stembereik hebben.”

Bij die concerten ziet ze ook haar broer André weer, want ook hij treedt daar op. Dat de twee al een paar jaar geen contact meer hebben, mag geen rol spelen, vindt ze. „We zijn professioneel genoeg om dat niet te laten merken. Niet op het podium en niet achter de schermen. We komen naar die concerten om het leven van mijn vader te vieren en om het publiek een plezier te doen.”

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.