Premium

Opera Melancholica: indringende kijk in de ziel

Opera Melancholica: indringende kijk in de ziel
Philip Glass.
© PRfoto

Een blik in de menselijke geest. Dat biedt het Haagse gezelschap Opera2Day met ’Opera Melancholica’. Het podium is omgeschapen in een anatomisch theater met in het midden een immense menselijke schedel. Begeleid door muziek van Philip Glass klinken observaties van middelbare scholieren over melancholie: „Het voelt alsof ik vastzit in een glazen doos; geen gevoel kan naar binnen, geen gedachte kan eruit.”

’Geneesheer-directeur’ René M. Broeders leidt het publiek op luchtige toon rond in zijn vakgebied. Dan is het tijd voor het echte werk. Als ’casus’ wordt de opera ’The Fall of the House of Usher’ van Philip Glass gepresenteerd. Licht maakt plaats voor duister als we in het hoofd mogen kijken van Roderick Usher.

Regisseur Serge van Veggel is al jaren gebiologeerd door het fenomeen melancholie. In eerdere voorstellingen van Opera2Day zoals ’Hamlet’ en ’Dolhuys Kermis’ onderzocht hij deze geestestoestand. ’Opera Melancholica’ vormt een bekroning.

Van Veggel heeft onder andere de theorieën van Freud op het verhaal van Poe losgelaten. Maar bovenal bekeek hij het stuk door de bril van de Oosterse filosofie. Hoofdpersoon Roderick, de laatste telg van het Huis Usher, vertegenwoordigt bij hem het denken. Zijn zus Madeline, die in de opera sterft maar toch niet dood blijkt te zijn, staat voor het gevoel. William, de jeugdvriend die Roderick komt opzoeken, is het bewustzijn.

Dat die interpretatie nergens gewild aanvoelt, komt mede door de muziek van Glass.

„Ik kan dit huis niet verlaten”, zingt Roderick. Even onontkoombaar klinkt soms de muziek. De steeds herhaalde patronen lijken ontsnappen onmogelijk te maken.

Waar Glass in eerdere opera’s losse scènes aaneen reeg, vertelt hij hier een doorlopend verhaal met een sterke dramatische opbouw. Onder leiding van Carlo Boccadoro geven de musici van het New European Ensemble een enorme drive aan zijn noten.

De oplaaiende emoties spiegelen zich in klanken van verschillende kleur. Hier begeleidt een als een harp kabbelende elektrische gitaar een melancholieke klarinetmelodie, daar treuren strijkers in een indrukwekkende elegie of barst het hele ensemble los in een wilde stroom.

Gloedvol

Tenor Santiago Burgi en bariton Drew Santini geven als Roderick en William gloedvol en overtuigend uitdrukking aan de confrontatie van verstand en bewustzijn. Waar danseres Ellen Landa van Scapino Ballet op het podium Madeline verbeeldt, daar leent de sopraan Lucie Chartin haar van achter de schermen ontroerend mooi haar stem.

De doorbraak komt na een spectaculaire onweersscène. Als aan het slot Rodericks schedel wordt gelicht zien we een bellen blazend jongetje. Een louterend sereen beeld.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.