Premium

Filmrecensie:Acteerwerk is een feest om naar te kijken

Filmrecensie:Acteerwerk is een feest om naar te kijken
’The two popes’.
© Foto Peter Mountain

In 2013 gebeurt er iets in de Kerk dat in geen zeven eeuwen is voorgekomen: een zittend paus besluit om af te treden.

Tegen die achtergrond speelt ’The two popes’, met Benedictus XVI (Anthony Hopkins) en diens uiteindelijke opvolger, kardinaal Jorge Bergoglio (Jonathan Pryce), als centrale personages.

Het verhaal begint al voor de verkiezing van Benedictus XVI in 2005. De twee komen elkaar tegen op de wc in het Vaticaan, waar een poging tot smalltalk van Ratzinger (de echte naam van paus Benedictus XVI) uitmondt in een uiterst ongemakkelijk gesprek. De contouren van de onderlinge strijd zijn meteen duidelijk.

Dit had eenvoudig een verhaal kunnen worden over rivaliteit tussen twee ambitieuze mannen. In plaats daarvan kleurt de film in ruim twee uur de karakters van de twee in. Met Bergoglio als man van het volk, die van voetbal houdt en ABBA mee neuriet. En Ratzinger als de studeerkamergeleerde paus die steeds meer moeite heeft om de stem van God te horen.

De wederzijdse ergernis hangt als donkere wolk boven hun verstandhouding. Bergoglio vindt dat Benedictus XVI mensen de Kerk uit jaagt. Benedictus XVI meent op zijn beurt dat Bergoglio het geloof niet serieus neemt. Langzaam krijgen ze respect voor elkaar. Niet door te vechten of elkaar te vermijden, maar juist door urenlang met elkaar te praten.

De echte Ratzinger en Bergoglio hebben geen enkele reden om zich over hun onderlinge verhouding uit te spreken. Daardoor is het script van Anthony McCarten goeddeels giswerk. McCarten giet er zoveel symboliek overheen, dat het verhaal aan geloofwaardigheid inboet. Jammer, want alleen al het acteerwerk van Hopkins en Pryce maakt de film tot een feest om naar te kijken.

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.