Eigenzinnigheid kenmerkt Boy Edgar laureaat Van ‘t Hof

Haarlem

Hij had een tante in Haarlem en daarom kwam hij als kind nogal eens in de Spaarnestad, vertelde Jasper van ’t Hof zaterdag bij aanvang van zijn Jazz Club Phil concert in de Philharmonie.

Maar daar liet hij het ook bij wat ontboezemingen betreft. De inmiddels 72-jarige pianist en synthesizerspeler die in 2018 de hoogste Nederlandse jazzonderscheiding kreeg, de Boy Edgar Prijs, liet liever de muziek voor zich spreken. Het leverde een concert op dat bij voorbaat reeds bijzonder was. Van ’t Hof treedt niet zo vaak in eigen land op. Daar zijn redenen voor te noemen. De klavierspeler is een relatieve eenling binnen de Nederlandse jazz. Een musicus die nooit werkelijk aansluiting heeft gevonden bij de dominerende Amsterdamse jazz- en improscene, maar internationaal des te succesvoller bleek.

Als kind van muzikale ouders speelde Van ’t Hof al jong piano en wist dat daar zijn toekomst lag. Eind jaren zestig sloot hij zich aan bij de groep Association P.C. van slagwerker Pierre Courbois. Het daarop volgende decennium ontwikkelde hij een belangstelling voor elektronica en synthesizers – waar binnen de Nederlandse jazz nog bijna niemand mee bezig was - en vormde met de Belgische gitarist Philip Catherine en de Amerikaanse saxofonist Charlie Mariano de groep Pork Pie. Vervolgens verkende hij de Afrikaanse muziek, wat leidde tot de al even internationale formatie Pili-Pili die ook de carrière van zangeres Angelique Kidjo uit Benin lanceerde. De grote hits die die band in Duitsland scoorde gingen aan de Nederlandse muziekwereld geheel voorbij.

Het is dan ook tekenend dat Van ’t Hof de prestigieuze Boy Edgar Prijs pas als zeventiger in ontvangst mocht nemen terwijl bijvoorbeeld saxofoniste Tineke Postma, die afgelopen zaterdag als speciale gaste met het trio van de pianist meespeelde, diezelfde onderscheiding reeds als dertiger kreeg.

Van ’t Hof liet in Haarlem muziek uit z’n hele loopbaan voorbij komen. Zoals de mooie ballad ‘The Quiet American’ die hij destijds al met Pork Pie opnam en het bijna vijfentwintig jaar oude Pili-Pili stuk ‘Head Peeper’. Het is even wennen, als de musicus vanaf de harde schijf van zijn laptop een elektronische partij start als of met de rechterhand de synth bespeelt terwijl hij de linker gebruikt voor een pianosolo. Om nog maar te zwijgen over de strijkerspartij die hij met zijn klavier onder een saxsolo van Postma legt. Dan komen experiment en kitsch plots heel dicht bij elkaar. Toch is het de muzikale klasse van het kwartet die uiteindelijk overtuigt.

Meer nieuws uit Haarlem

Keuze van de redactie