Premium

Het gaat weer goed met ’Prins van Liefde’ Samuel Vermeulen

Het gaat weer goed met ’Prins van Liefde’ Samuel Vermeulen
Samuel Vermeulen.
© Foto Ella Tilgenkamp

Vanaf het prille begin worden we gevoed door onze familie en directe omgeving. Lichamelijk, geestelijk en spiritueel. Hoe kijk jij ertegenaan, wil journalist Nancy Ubert weten. Ze spreekt voor de serie ’Wij zijn zo’ met uiteenlopende mensen over het gezin, de familie en alles wat daarbij past.

Nadat ik zijn boek ’Prins van Liefde’ had gelezen, wilde ik nog maar één ding: met hem praten. „En tegenwoordig zeg ik overal ja op”, aldus vastgoedondernemer, advocaat en schrijver Samuel Vermeulen. Hij is in zijn jeugd flink beschadigd. Net als ik. Al lijken onze verhalen totaal niet op elkaar, toch herken ik mezelf in dat boek. „Afwijzing, verwaarlozing en gebrek aan liefde zijn universele problemen.”

Een suïcidale, schizofrene moeder en een heroïneverslaafde, seksueel compleet gefrustreerde vader. Je zult ze maar hebben als ouders. Lang hebben ze niet voor Samuel gezorgd. Zijn oom en tante haalden hem in huis toen hij zes jaar oud was. Uit het boek: ’We zijn zo druk met hem geweest. Eerst naar de huisarts voor controle, toen naar de tandarts voor al die rotte tandjes en vanochtend kwamen we erachter dat al zijn schoenen twee maten te klein zijn’.

Zijn ouders waren sannyasins ofwel volgelingen van de Indiase Osho alias Bhagwan Shree Rajneesh (1931-1990), een behoorlijk omstreden goeroe die tegen heel wat heilige huisjes heeft geschopt. „En toch denk ik dat als mijn vader daar in Poona had kunnen blijven hij bevrijd had kunnen worden van zijn problemen. Mijn moeder dwong hem terug naar Nederland te komen door haar polsen door te snijden, terwijl hij juist had ontdekt wat voor een emotioneel wrak hij was en dat hij daaraan moest werken.”

„Ik ben ook in India geweest. Ik wilde begrijpen wat mijn vader en moeder zochten. Wat ik daar heb kunnen ervaren, heeft me veel goeds gebracht. Trauma’s zitten niet alleen in je hoofd maar in je hele lijf, in je hele systeem. Gesprekstherapie is echt niet genoeg om te helen. Vergelijk het met een angst voor spinnen. Je kunt erover praten maar pas wanneer een spin dichtbij komt, voel je hoe je lijf daarop reageert.”

Heroïne

„Ik heb erg veel last gehad van het gevoel dat er nooit onvoorwaardelijk van me is gehouden. Voor zover dat dan mogelijk is. Dat uitte zich met name naar vrouwen toe. De eerste twee vrouwen in die vormende eerste jaren van mijn leven waren mijn psychisch ernstig zieke moeder en de vriendin van mijn vader die net als pa aan de heroïne was en seksmassages gaf om de verslaving te bekostigen. Ik heb altijd het gevoel gehad dat vrouwen plotsklaps uit mijn leven kunnen verdwijnen. Dat uitte zich in pathetisch gedrag. Elk moment vroeg ik om bevestiging. Ik bleef maar bedelen om aandacht en deed vreselijk hard mijn best om geliefd te zijn. ”

Maar nu weet je het van jezelf. Dat scheelt, is mijn ervaring. „Na het overlijden van mijn vader vond ik zijn memoires; 2000 handgeschreven pagina’s. Die liet ik uittypen. Nadat ik een paar verhalen had gelezen, wist ik: ik lijk stiekem op mijn vader maar heb geen zin om te eindigen als hij. Ik was net zo zelfdestructief. Ook mijn vader heeft met ernstige hechtingsproblemen gekampt. Daarom besloot ik in therapie te gaan. Dat was eind 2014. De eerste maanden wilde ik het liefst stoppen. Het leek zo zinloos. Toch hield ik vol. Drie jaar lang. Daarna heb ik nog twee jaar fulltime aan mijn boek gewerkt. Ook dat was therapie. Het schrijven van mijn boek was de afsluiting van mijn transformatieproces. Want ik herinnerde me alle losse gebeurtenissen wel, maar had die nog nooit in chronologische volgorde beschreven. En toen ik dat eenmaal deed, drong het pas goed tot me door: wat een hoop shit is dit geweest. Bij therapie draait het natuurlijk om inzicht, hoe oude patronen doorwerken in het heden. Door over mijn eigen leven te schrijven, heb ik dat inzicht gekregen. Niks is verzonnen in dat boek. Alles is waargebeurd.”

Ik geloof je absoluut maar het is natuurlijk een onwerkelijk en afschuwelijk verhaal. Weet je wat me diep raakte? Dat je voor het eerst - toen je eenmaal bij je pleegouders woonde - bij een vriendje ging spelen en stomverbaasd was dat je pleegvader je aan het einde van de dag weer kwam ophalen. Je dacht: ’Ik woon nu toch hier, bij Sander?’ Ik begreep die reactie heel goed.

„Mijn ouders hebben krankzinnige dingen gedaan. Ik raakte totaal ontheemd. Maar de thema’s in mijn boek zijn natuurlijk wel universeel. Angst, afwijzing, verwaarlozing en gebrek aan liefde. Dat speelde tweehonderd jaar geleden ook al. Ergens heb ik nog geluk gehad. Na zes jaar kwam ik bij mijn pleegouders - een broer van mijn vader en zijn vrouw - die twaalf jaar lang hun eigen gezinsleven anders hebben ingericht om mij te kunnen helpen. En ze hebben de eerste vijf jaar niet eens van mijn bestaan geweten.”

Licht

„Sinds een maand of zes durf ik te zeggen dat het goed met me gaat. Ik vertel anderen ook: ’Geloof me, er is licht aan het einde van de tunnel’. Maar ik ben er dus wel vijf jaar fulltime mee bezig geweest. De meeste mensen kunnen dat om verschillende redenen niet. Ik had al die tijd ook geen liefdesrelatie. Dat is, denk ik, ook goed geweest voor het hele proces. Ik hoefde alleen met mezelf in het reine te komen, had daarnaast niet nog eens iets uit te vechten. Ja, het is een hele grote investering geweest, in meerdere opzichten, maar het moest. De rest is zinloos. Omdat je jezelf altijd weer tegenkomt. Als ik een nieuwe baan heb, word ik wel gelukkig, kun je denken. Stel: je krijgt die nieuwe job. Dan kom je drie jaar later op precies hetzelfde dieptepunt.”

Het gaat weer goed met ’Prins van Liefde’ Samuel Vermeulen
© Foto Ella Tilgenkamp

In ’Prins van Liefde’ ontdek je, zonder dat Samuel Vermeulen exact die woorden gebruikt, hoe hij als kleine jongen in de eerste jaren van zijn leven structureel verwaarloosd werd. In meerdere opzichten. Wellicht had zijn moeder - die alweer jaren in een psychiatrische kliniek woont - het allemaal anders gewild, maar feit is dat ze geestelijk niet in staat was haar enig kind veiligheid te bieden. Vader was er al helemaal niet voor zijn zoon. Hij gebruikte heroïne waar de kleine bij was en toen Samuel de leeftijd had om naar school te gaan, had senior geen zin om zijn leven hiervoor aan te passen. Zo waren er dagen dat Samuel urenlang televisie zat te kijken, tot diep in de nacht wakker bleef en werd gevoed met vette patat. Uiteindelijk was Samuel er getuige van hoe zijn vader werd opgepakt bij een drugssmokkel.

„Natuurlijk hadden mijn ouders geen kinderen moeten krijgen. Maar eigenlijk moet ik dat niet zo stellen. Want daarmee ontken ik mezelf in alles wie ik nu ben.”

Samuel Vermeulen: ’Prins van Liefde’ (de titel verwijst naar de naam die hij als kind van Bhagwan kreeg) is verschenen bij uitgeverij Lebowski.

Prijs: 21,99 euro.

’Wij zijn zo’

Verweven of juist gebroken met je familie. Een bijzonder samengesteld gezin. Stiefkind. Pleegkind. Belangrijke bloedband of een andere verbondenheid met elkaar. Over gezin en familie valt zoveel te vertellen. Heb je een verhaal voor ’Wij zijn zo’? Schrijf een beknopte e-mail aan:

n.ubert@hollandmediacombinatie.nl

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.