Premium

Inge Becka is die stoere selfmade woman

Inge Becka is die stoere selfmade woman
Inge Becka.
© Foto Erna Faust

Inge Becka is even stoer als het materiaal waar ze mee werkt: porselein. Volgende maand vertrekt ze weer naar China, waar ze jaarlijks twee maanden verblijft en werkt in porseleinstad Jingdezhen.

Inge Becka (1963) is een selfmade woman. Ze besloot na zeventien jaar bankwezen het roer rigoureus om te gooien en maakt sindsdien naam als keramiek kunstenaar en vormgever. Ze komt uit een creatief gezin.

„Mijn moeder heeft de kunstacademie gedaan en mijn vader was architect en beeldhouwer. Maar zelf koos ik ervoor om recht en economie te studeren. Ik wilde carrière maken, geld verdienen. Na mijn afstuderen solliciteerde ik bij ABN-Amro en met mijn left brain ben ik de bankenwereld ingegaan. Ik kwam er al snel achter dat ik graag met mijn handen wilde werken. Binnen de bank miste ik het tastbare. Na drie maanden ben ik in Amsterdam, waar ik inmiddels in de Jordaan woonde, op keramiekles gegaan bij Marjan de Voogd. Zeventien jaar lang - ik was op een gegeven moment ook haar oudste leerling - ging ik iedere maandag naar les.”

Na die zeventien jaar kwam er een ommekeer in haar leven. „Ik verhuisde met mijn man Henk naar de Beemster en op het erf kwam ik tot de conclusie dat ik hier niet zou kunnen wonen met een fulltime job bij de bank.”

Wereldhoofdstad

Wie de enorme ruimte ziet die Inge daar tot haar beschikking heeft - onder meer een compleet tot woonhuis verbouwd vierkant van een stolp - kan zich daar iets bij voorstellen. „Ik ben exposities gaan organiseren en workshops. Ik ging ruimte verhuren voor teambuilding en probeerde zoveel mogelijk ballen in de lucht te houden. Maar liever wilde ik zelf bezig zijn in plaats van alleen maar organiseren.”

,,Hier verderop woont Wil van Blokland, ook keramiek kunstenaar. Zij stelde voor dat ik mee zou gaan naar Jingdezhen. Dat is, als het om porselein gaat, de wereldhoofdstad. Ik wilde wel mee voor een week of twee. Maar zij zei dat ik als ik echt iets wilde ik er voor langere tijd heen moest. Tenminste een maand. Het werden er twee en sindsdien, dat was in 2012, ga ik bijna ieder jaar twee maanden naar China.”

In die twee maanden moet alles gebeuren. „Ik begin met een leeg atelier en dat vult zich geleidelijk aan met alles wat ik om heen verzamel. Ik ga daar ook echt heen om te werken. Ik vind het daarom ook heel fijn dat de internetverbinding er vaak zo slecht is, dat ik zo min mogelijk contact kan hebben met de buitenwereld. Want bijna al mijn werk maak ik in China. Alleen daar heb je het witste porselein ter wereld. Het is kostbaar, want wat ik maak moet ook weer op transport naar Nederland. Daarom werk ik dan zeven dagen per week, twaalf uur per dag.”

Colaflessen

Niet helemaal alleen, want Inge omringt zich met assistenten en ambachtslieden. „Er waren ooit tien keramiekfabrieken maar waar ik werk vind je de enige die nog over is. Daar zijn de grondstoffen en daar omheen is een heel dorp met kleine werkplekken waar ambachtslieden zitten, elk met een eigen specialiteit. Ik stap dan op mijn krakkemikkige Chinese fiets naar de glazuurwinkel en kom met colaflessen vol glazuur terug in mijn atelier. Ik doe wel veel zelf, maar heb ook een paar sterke mannen nodig om mijn werk te vervoeren naar de oven of om het uit de mallen te halen.”

„Dat is trouwens ook heel bijzonder: dat moment waarop je je werk uit de oven haalt. Je staat daar dan niet alleen maar met heel veel mensen die allemaal hun eigen werk uit de oven aan het graaien zijn.”

Gevaar

Bang dat er niets uit haar handen komt als ze die twee maanden in China verblijft, is Inge niet. „Het gevaar is eerder dat ik te veel ideeën heb die in ik onmogelijk allemaal kan uitvoeren in de tijd dat ik daar ben. En ik doe ook daar ideeën op. Zo was er vorig jaar veel onrust omdat er oude werkplaatsen werden afgebroken. Ik heb toen bedacht dat ik een ode aan die plek wilde brengen en haalde uit de puinhopen een baksteentje. Daar heb ik een mal van laten maken en het resultaat was een porseleinen werkje dat ook nog heel aantrekkelijk bleek te zijn. Volgende maand ga ik zeker weer deze holle baksteentjes maken. ’Another brick on the wall’, heten ze. Ik maak ze ook in opdracht van het Princessehof in Leeuwarden en een aantal interieurstylisten.”

Dat Inge ieder jaar naar China reist om daar te werken - „Ik spreek maar een paar woorden Chinees, maar ik kom een heel eind met gebarentaal en Google translate” - getuigt van lef en ondernemersgeest. „Ik ben niet zo bang om ergens op af te stappen en vind het een enorme uitdaging om iets voor elkaar te krijgen. Ik heb een enorme ausdauer. Dat geldt ook hier op het erf. Dat moet wel als je 200 rozenstruiken moet snoeien en drie uur op de grasmaaier moet zitten om het gazon te maaien. Ik heb met Henk afgesproken dat ik alles doe wat ik fysiek aankan. Dat is best stoer ja. Maar ik denk dat ik - samen met mijn twee zusjes - best stoer ben opgevoed. Onze ouders hebben ons geleerd heel zelfstandig te zijn.”

Maar achter die stoere kant - een sterke eigenschap die ook porselein kenmerkt - schuilt ook een kwetsbare kant. Ook gelijk aan het materiaal waarmee ze werkt dat zo krachtig maar tegelijkertijd heel teer is. „Ik ben hartstikke emotioneel, kan heel erg geraakt worden door iets. Zo ben ik in 2016-2017 mijn ouders verloren en dat had een enorme impact. En niet lang na het overlijden van mijn vader werd ik zelf ziek.”

Zelfverzekerd

Ze is een klein ogenblik even stil, want is dit wel wat ze wil delen. Hier komt haar kwetsbaarheid naar buiten. „Ik heb borstkanker gehad en je ziet me hier nu wel zitten met een enorme bos dik haar, maar dat was allemaal weg. Het was wel een periode waarin je geconfronteerd wordt met wat je nou eigenlijk echt wilt en belangrijk vindt.”

Voor Inge is duidelijk dat ze alles uit het leven wil halen en ze is zelfverzekerd over wat ze kan. „Ik heb er geen spijt van dat ik bij de bank heb gewerkt, want het heeft mij ook veel gebracht als het gaat om het opbouwen van een basis. Ook van de zakelijke en commerciële kant. En ik vond het toen leuk om te doen. Ik heb bij de bank ook een tijd op kredietafwikkeling gezeten. Je moet dan bedrijven melden dat je een krediet gaat stopzetten. Nou, daar word je ook wel stoer van. Al had ik dat niet mijn hele leven moeten doen, want je bouwt wel een soort harde schil om je heen als je iedere keer zo’n nare boodschap over moet brengen.”

Al die ervaringen hebben de kunstenaar wel gebracht waar ze nu is. „Ja, ik maak aantrekkelijk werk, daar ben ik wel van overtuigd. Dat heeft ook te maken met ervaring, leeftijd en jezelf beter leren kennen. Van mijn ouders heb ik geleerd dat als je dingen maakt die niet worden begrepen, maar je je er wel goed bij voelt je dan zeker op dat pad verder moet gaan. Dan ben je je tijd vooruit, zeiden ze. Ben je in het proces nog niet zeker van wat het eindresultaat zal worden, dan kun je - zeker door wat andere mensen zeggen - onzeker worden.”

Maar die onzekerheid heeft Inge allang achter zich gelaten. Volgende maand vertrekt ze weer naar China, laat daar de inspiratie stromen en ergens in januari komen haar nieuwste creaties weer aan in Nederland. „Altijd een bijzonder en ontroerend moment om dan de kisten open te maken en je eigen werk terug te zien. Een paar jaar geleden ben ik begonnen om tekeningen die mijn vader heeft gemaakt op borden en schalen te zetten. Mijn vader was erbij toen dat werk de eerste keer hier op het erf aankwam en ik de kisten openmaakte. Hij zag het en barstte in snikken uit. Zo geweldig vond hij het. Ik vind het leuk dat we dat echt samen gedaan hebben en dat ik nu niet hoef te zeggen, had ik maar.”

www.ingebecka.com

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.