Premium

Weg met vooroordelen en valse normen

Weg met vooroordelen en valse normen
Het samengestelde gezin van Barbara Oud. Met vriend Nico en dochters Sanne, Jonah en Manouk.
© Foto Ella Tilgenkamp

Vanaf het prille begin worden we gevoed door onze familie en directe omgeving. Lichamelijk, geestelijk en spiritueel. ’Hoe kijk jij ertegenaan’, wil journalist Nancy Ubert weten. Ze spreekt voor de serie ’Wij zijn zo’ met uiteenlopende mensen over het gezin, de familie en alles wat daarbij past.

Barbara Oud streeft niet alleen in haar werk naar een samenleving waarin plek is voor iedereen, ook met de manier waarop zij leeft laat ze zien dat je best een beetje mag afwijken van de norm.

Je kiest voor een man of voor een vrouw. Het zogenoemde monoseksisme is in onze samenleving een van de heersende overtuigingen. Wie vertelt biseksueel te zijn, wordt al snel met de nek gekeken...

Barbara Oud houdt van mensen. Niet van een bepaald geslacht of van een speciaal kleurtje. Ook leeftijd speelt voor haar geen rol. „Mijn partner is zestien jaar ouder, het oudste kind in huis dertien jaar jonger dan ik ben. Anderen maken hier een punt van, ik niet.” Over haar biseksualiteit is ze altijd heel open. Als sociologe heeft ze zich gespecialiseerd in gelijkwaardigheid en diversiteit. Van die thema’s heeft ze haar levenswerk gemaakt en over die onderwerpen gaat ze vanaf zaterdag 21 september onder de noemer ’Open en bloot’ eens in de drie weken voor weekendmagazine Vrij schrijven.

Barbara heeft samen met haar vriend Nico een zogenoemd samengesteld gezin. „Ik studeerde nog toen we iets met elkaar kregen. Ik deed genderstudies. En was bezig mijn seksualiteit te verkennen. Nico is banketbakker. We werkten in die tijd bij hetzelfde bedrijf, ik was oproepkracht. Hij was gewoon een aardige collega van me. Toen hij na zijn scheiding op zichzelf woonde, opperde ik: ’Ik kom in die eenzame flat van je wel een keertje eten’. Zonder enige bijbedoeling. Nooit gedacht dat ik met hem iets zou krijgen. We zijn werkelijk totaal anders. Maar dus ergens ook weer niet, anders zou het niet zo goed tussen ons zijn. Na drie etentjes sloeg de vlam in de pan. Mijn eindscriptie heb ik in zijn flat geschreven. Al snel had ik zijn dochters leren kennen. Ze waren toen 8 en 10 en ik 23. ’No way dat ik stiefmoeder word’, heb ik nog gedacht.”

Nu vervult ze die rol met verve. Voor sommige mensen heeft stiefmoeder een nare klank of zelfs betekenis. Stief betekende oorspronkelijk ’beroofd van de bloedband’. „Ik stel Sanne van 15 en Manouk van 13 graag voor met ’dit zijn mijn kinderen’. Want zo ben ik dat echt gaan voelen. Ik ben hun moeder niet, dat pretendeer ik ook niet, maar ze horen wel bij me. Ik draag immers bij aan hun ontwikkeling. Ik ben dus een van de ouders waar ze het mee moeten doen. Daarom gebruik ik dat woord stiefmoeder bewust wel als het nodig is iets uit te leggen.”

Zijlijn

„Overigens is het bij mij altijd ’alles of niets’. Ik kan niet vanaf de zijlijn toekijken. Nadat we de flat voor een eengezinswoning in de buurt van hun moeder hadden verruild, hebben we de zorgdagen opnieuw verdeeld. Wij vonden namelijk dat de meiden te vaak onderweg waren en wilden ze geen ontheemd gevoel laten hebben. Nu zijn ze de ene week bij ons en de andere week bij hun moeder. Twee ouderlijkhuizen in de buurt van elkaar maakt het leven van een kind van gescheiden ouders een stuk overzichtelijker.”

En nu is er ook nog Jonah, een heerlijk grietje van zes maanden. „We boffen maar met onze drie meiden. Ik vind het ook leuk om te vertellen dat Sanne en Manouk helemaal weg zijn van Jonah. Vanaf dag één staat Manouk te springen om flesjes te geven en maakt Sanne fanatiek selfies met Jonah.”

„Het is nu ook bijna niet meer voor te stellen dat mijn ouders in het begin best moesten wennen aan Nico. Ze hadden ergens niet verwacht dat ik me aan een man zou verbinden die 16 jaar ouder is en al twee kinderen heeft. Inmiddels is hij de grootste vriend van mijn moeder. Manouk en Sanne noemt ze ’mijn stiefies’. Er is een fijne band ontstaan.”

„Mijn moeder stopte met werken nadat ik was geboren. Ze was er altijd voor ons. Dat heb ik fijn gevonden. Maar hoe moeilijk ik het na de geboorte van Jonah ook vond om haar achter te laten, ik ben wel weer aan het werk gegaan. De warmte heb ik meegenomen naar mijn gezinsleven, maar er wordt hier wel wat minder vaak gestofzuigd dan bij mij thuis vroeger. Ik vind het nu eenmaal heel belangrijk dat je als vrouw een eigen inkomen hebt. Dat wil ik de meiden ook leren. Je moet voor jezelf kunnen zorgen en niet afhankelijk zijn van een ander. Bovendien heb ik een missie. Daarbij vind ik het fijn om verschillende dingen te doen en met elkaar te combineren. De inclusieve samenleving houdt me bezig. Daar kan ik lang over filosoferen. Wat is dat dan? Een maatschappij waarin iedereen zijn plek heeft, kan groeien en zijn beste zelf kan zijn. Maar wie is iedereen en wat is de grens? Is dat de wettelijke grens? Ooit was homofilie strafbaar... Je begrijpt het: een pasklare oplossing is er nog niet.”

„Ik geniet van het gezinsleven maar ik vind het tegelijkertijd best druk. Er speelt altijd wel iets met pubers in huis. En ik wil er voor allemaal kunnen zijn. Het belangrijkst is dat onze dochters zichzelf kunnen zijn. Ik wil ze graag leren dat we met elkaar moeten zorgen dat er plek is voor iedereen in de maatschappij, dat we de wereld voor elkaar toegankelijk moeten maken.”

„Ik wil zo graag dat we elkaar in onze samenleving meer ruimte geven, dat we normen doorbreken zodat meer mensen zich thuis kunnen voelen. Dat vind ik helemaal cruciaal voor onze kinderen. Ik heb een tijdje herhaaldelijk gezegd: ’Iedereen is mooi op zijn eigen manier’. Dat kwam op de een of andere manier telkens terug door de verhalen waarmee Manouk en Sanne thuiskwamen, of door wat er op dat moment speelde. Het werd hier in huis een soort slogan. Op een dag zei Manouk: ’Als iedereen mooi is op zijn eigen manier, dan is iedereen dus ook lelijk op zijn eigen manier’. Prachtig toch? Laat ze maar nadenken.”

Lees volgende week in Vrij Barbara’s eerste ’Open en bloot’.

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.