Premium

Column Wouter Klootwijk: Pelmachinegeluk

Column Wouter Klootwijk: Pelmachinegeluk

Wouter Klootwijk is programmamaker en schrijver. Maar hij is bovenal geïnteresseerd in alles wat met eten en drinken te maken heeft of daar tegenaan schuurt.

Het krioelt ervan, dichtbij huis. In zee. Grijze garnalen die roze kleuren als de garnalenvisser ze kookt aan boord. Wie bedreven is in garnalenpellen, of met een Volendamse is getrouwd die het pellen in heur genen heeft, geniet van zo’n beetje het lekkerste wat uit het zoute water komen kan.

Rond Zoutkamp en Stellendam kunnen ze ook goed garnalen pellen. Maar het mag niet meer in samenwerkingsverband. In Nederland ging het huispellen in de ban. Het mag nog wel ver weg. Puul uit Volendam en Heiploeg uit Zoutkamp, weder opgestaan uit faillissement, rijden onze garnalen naar Marokko en weer terug.

En ze kunnen het aanbod bijkans niet meer verwerken. Nooit eerder vertoond; niet zoveel vangen alstublieft. Dat zeggen garnalenhandelaren tegen garnalenvissers. Jullie kunnen wel door blijven vissen, maar wij kopen niet meer alles wat je vangt. Niet goed verklaarbaar, noem het wonderbaar; er zijn veel garnalen in zee de laatste tijd. Te veel.

Ook de vrieshuizen zitten vol. En zijn daarom garnalen in de winkel spotgoedkoop? Niet echt. Vraag niet hoe het zit. Het antwoord is voor argeloze burgers niet te vatten. Bij overvloed zakt voor consumenten lang niet altijd vanzelf de prijs.

Maar iets anders. Het verschil. Daarover hoor je weinig mensen mokken. Het verschil tussen echt verse garnalen en Noordzeegarnalen die heen en weer geweest zijn. Sterk verhaal. Stel een proefpanel samen van mensen die af en toe garnalen eten. En die ze kopen in een supermarkt. Geef ze garnalen te proeven, zo uit zee. Naast heen-en-weer garnalen.

Ze mogen niet weten welke welke zijn. Dan zegt het merendeel van de proevers, dat de garnalen die vorige week in Marokko zijn gepeld, de ware zijn. Aldus bedienen Heiploeg en Puul tevreden garnalenconsumenten.

Een kniesoor die andere verlangt. Zoals ik. Waar blijven de verse garnalen uit de pelmachine van Appie Kant?

Vader Kant bouwde een pelmachine nadat zijn zoon per ongeluk ontdekte hoe het moest. Zoon trapte met zijn klomp op een gekookte garnaal op de vloer in zijn werkplaats. Hij keek eens goed naar de garnaal en zag dat zijn klomp het begeerde garnalenvlees uit het staartje had gedrukt. Zo werkt de geheime pelmachine van kant. Het vlees wordt voorzichtig uit het pantsertje gedrukt.

In kranten en op tv werd enkele jaren geleden gejuicht over een aanstaande revolutie. De pelmachine zou het einde betekenen van de Marokkogarnaal. Dat zou wel degelijk kunnen, maar de revolutie laat nog even op zich wachten. Op de kade in de haven van Lauwersoog staan nieuwe machines zoals Appie Kant ze bouwde, garnalen te pellen.

Vanochtend vroeg gepeld zouden we ze vanavond al kunnen eten. Bijvoorbeeld als ze met de razendsnelle PostNL meegegeven worden, het is maar een idee. Toch hebben deze garnalen, die volgens de kniesoor de lekkerste zijn, de markt van lastige fijnproevers nog niet verpletterend veroverd. Ze zijn te koop, maar je moet er naar zoeken. Of je moet een pasje hebben om binnen te mogen bij groothandelaar Hanos. Daar liggen ze.

En nu dan toch ook in grotere winkels van Albert Heijn. Een paar Noord-Nederlandse garnalenvissers hebben een eigen onderneming opgericht. Solt. Ze laten hun garnalen pellen in Lauwersoog en leveren ze nu ook aan Albert Heijn. Alsof je alsnog met een Volendamse trouwde. Zo ongehoord lekker. Garnalen uit de pelmachine van Lauwersoog.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.