Premium

Column Joost Prinsen: Rotkinderen

Column Joost Prinsen: Rotkinderen

Zondag 11 augustus. Een goede vriendin uit Antwerpen op bezoek in ons huisje aan de Belgische kust. Ze bracht iets en nam iets mee. Ze bracht onze kleindochter en de hare, die drie dagen kwamen logeren. En ze nam mijn vrouw mee voor drie dagen amusement in het Antwerpse. Opa alleen met twee twaalfjarige dames.

’s Avonds kwamen ze naar beneden. Of ik wist dat er een paar planken uit het bed gebroken waren. „Als je op die bedden gaat springen, krijg je dat”, zei ik nijdig. Nou dat hadden ze niet gedaan, absoluut niet, hoe kwam ik erbij?

Vervelende start. Liegende kinderen en een soort boxspring stuk. Helaas op dat bed viel niet meer te slapen. Wat nu? Lang verhaal kort: dames in het bed van mijn vrouw en mij en ikzelf op de bedbank beneden. Rotkinderen.

Maandag 12 augustus. Naar de beddenwinkel. Beddenverkopers hadden geen idee. Ergernis, al jaren trouwens, dat in steeds meer winkels steeds meer mensen werken die van hun santé niet weten. Oudere dame bij de kassa zei: „Draai het bed om, de onderkant zit vaak met nietjes vast. Verwijder die en zo kunt u misschien de planken vervangen.” Zo gedaan, eindeloos bezig geweest die nietjes eruit te krijgen, kapotte planken eruit gehaald, nieuwe planken en houtlijm gekocht, planken gelijmd, moet nog uitharden. Dag mee zoet geweest. Rotkinderen.

Verder nauwelijks last, want ze bleven de hele dag naar hun telefoontjes kijken of het achtste wereldwonder ophanden was. Ik heb ze ’s middags naar het strand gejaagd. Geld meegegeven en gezegd: „Wandel maar langs de zee naar het volgende dorp, drink wat en neem dan de tram terug. In België rijdt een tram langs de hele kust.

Twee uur later belde het Antwerpse kind op. Ze waren de verkeerde kant opgereden en zaten nu bij het casino van Oostende: „Geen geld meer voor de tram terug nonkel Joost.” Prachtig weer na de onweersbui, maar nonkel in de auto om ze dertig kilometer verderop te halen. Rotkinderen.

Dinsdag 13 augustus. Mijn vrouw aan de lijn: „Ga toch iets leuks doen met die kinderen! Ze zijn te oud voor Plopsaland, maar het Visserijmuseum of anders een terrasje op de kade van Nieuwpoort (1600). Leuk toch!’’

Gecheckt bij de jonge dames. Museum? „Nee hoor opa.” Terrasje? „Hoeft niet nonkel.” Tv en smartphone nu en patat vanavond? „Geweldig opa.” Gelukkig slaap ik vannacht weer in mijn eigen bed, want de houtlijm is uitgehard.

Woensdag 14 augustus. Terwijl u dit leest, zit ik met smart te wachten op de terugkomst van de Antwerpse connectie. En niet lang na hun komst zwaai ik de jeugd uit: „Dag lieve schatten, komen jullie gauw weer eens naar opa aan de kust?’

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.