Premium

Een dagje anders: Op pad met kakelverse maaltijden

Een dagje anders: Op pad met kakelverse maaltijden
An Freriks (links) wil graag horen wat ze te eten krijgt deze week. Ron kijkt toe of het goed gaat.
© foto United Photos/Paul Vreeker

In een enorme kookpot verdwijnen honderden kilo’s andijvie. Verderop staat een net zo grote ketel met aardappelpuree. Hier wordt stamppot andijvie gemaakt. Straks nog smakelijker gemaakt met kruiden en stukjes aardappel - er mag tenslotte een bite inzitten. Dan is de maaltijd, inclusief gehaktbal, klaar voor de klant.

Ron van Kooten heeft me meegenomen naar Eetgemak in Katwijk. Hij wil me graag laten zien waar hij zijn maaltijden vandaan haalt voor zijn bezorgservice aan veelal ouderen en gehandicapten, maar ook alleenstaanden of mensen met een dieetwens.

De Velserbroeker - pas vijftig jaar geworden - is in 2015 begonnen met zijn maaltijdservice Versmenu.com. Zoals alles in zijn leven goed moet zijn, geldt dat ook voor het eten dat hij met zijn bus rondbrengt. Dus niet gepasteuriseerd, vers en geen rotzooi erin.

Koelelementen

Voordat we naar Katwijk rijden, ontmoeten we Piet van Vliet. We maken grapjes over zijn naam, maar hij heet eigenlijk Jan. De 72-jarige chauffeur van Eetgemak is naar een locatie van de Hartekamp Groep in Heemstede toe gekomen. In zijn gekoelde vrachtwagen liggen honderden maaltijden die hij gedeeltelijk voor Ron gaat wegbrengen. ,,Het werd me teveel om alle adressen alleen langs te gaan’’, vertelt Ron later op de dag over de afspraak met Eetgemak.

Piet haalt een karretje in een van de woningen van de Hartekamp Groep, want straks zullen we hier de koelkasten aanvullen. Eerst drukt Piet me de doosjes voor de bus van Ron in handen. Hij controleert alle etiketten, want het juiste eten moet wel bij de juiste persoon terecht komen. De keuze aan eten lijkt eindeloos, want niet alleen reguliere maaltijden staan op het menu, er is ook biologisch, vegetarisch, gluten- en lactosevrij of halal.

Als de bus van Ron is gevuld met de maaltijden die wij straks gaan wegbrengen, laad ik de kar van de Hartekamp Groep vol. We zwaaien Piet uit en gaan het huis binnen waar veelal meervoudig gehandicapte jongeren wonen.

De leiding kent Ron en laat hem zijn gang gaan. Hij loopt recht op zijn doel af: de keuken. Ik rijd de kar achter hem aan. In de binnenkant van een grote koelkast zitten stickers met de dagen: maandag, dinsdag, woensdag.... Ik maak de doosjes open die voor deze locatie bedoeld zijn. In elke doos zitten drie maaltijden. Ron zet ze geroutineerd bij de juiste dag.

Van tevoren heeft de Velserbroeker me gewaarschuwd dat ’ik wel wat te zien zal krijgen’. Hij doelde op de jongeren die in grote, met veel functies uitgeruste rolstoelen in de woonkamer zitten. We lopen langs hen, maar we hebben geen contact met elkaar.

Stickers

In de tweede koelkast zitten stickers met de namen van bewoners. Weer maak ik de doosjes open en geef de inhoud aan Ron die de koelkast reorganiseert. Op veel verpakkingen staat ’gemalen’. Sommige bewoners hebben niet veel gegeten, zie ik. Er staan nog maaltijden bij hun naam. Ron zet het nieuwe eten erbij. ,,Als er nog veel staat, zeg ik er meestal wel iets van. Daar ben ik scherp op, want die maaltijden zijn niet heel lang houdbaar.’’

Met alleen de lege kartonnen dozen lopen we terug naar de hal. De verpakkingen kunnen we achterlaten in de papierbak. Ron vindt dat zonde en heeft wel eens gevraagd of hergebruik niet mogelijk is, maar dat kan niet. Af en toe neemt hij de dozen mee naar huis en geeft hij ze aan de school van zijn kinderen. Kunnen ze ermee knutselen. Ook gebruikt hij ze een enkele keer om er proteïnerepen in te versturen. De verkoop van Chia Charge is het andere bedrijf van de extreme sporter, die regelmatig meedoet aan duurlopen of loopevenementen organiseert.

We stappen in de bus en Ron stuurt richting Katwijk. Speciaal voor mij heeft hij een rondleiding geregeld bij Eetgemak.

Accountmanager Jelmer Wijntjes staat ons op te wachten. In het twee jaar geleden aan de keuken aangebouwde kantoorpand krijgen we koffie aangeboden. Daarna moeten we een verklaring ondertekenen waarin we aangeven dat we geen braakneigingen hebben of besmet zijn met allerlei enge ziekten. We krijgen straks immers te maken met voedsel.

We mogen dan ook niet zomaar naarbinnen. Jelmer geeft ons eerst een pakketje met witte jas, rode muts en blauwe schoenbeschermers. Als een groepje smurfen lopen we richting keuken, waar operationeel manager Eldert Meerkerk klaar staat voor de rondleiding. Hij wil me - heel vriendelijk natuurlijk - een hand geven, maar die weiger ik. Zojuist heb ik mijn handen met chirurgische precisie blootgesteld aan desinfectiemiddel... Tot twee keer toe zelfs. ,,Ik heb mijn handen ook gewassen hoor’’, zegt Eldert gespeeld verbolgen.

In het kielzog van Eldert en Jelmer lopen Ron en ik langs de dieetkeuken - hier mogen we niet in, want die moet strikt verschoond blijven van gluten -, door de soepkeuken, de biologische afdeling en de pannen met vegetarische gerechten. In de keuken waar de reguliere hoofdgerechten worden bereid, staan grote bakken broccoli- en bloemkoolroosjes te dampen. Ze komen net uit de stoomkasten.

Eldert brengt ons naar de inpakafdeling waar pakketjes rollade en kipsaté over de lopende band rollen. Alles gaat door een metaaldetector, om uit te sluiten dat een stukje van een pan of lepel tussen het vlees zit.

Later vertelt Jelmer dat de vandaag bereide maaltijden overmorgen bij de klant in de koelkast staan. Dagelijks maken ze in Katwijk 350 recepten en verwisselen 50.000 bakken voedsel van eigenaar. Daarvan bezorgt Ron er maandelijks meer dan 8000. ,,Als ik de 10.000 haal, gaat de vlag uit’’, zegt hij later in de bus.

Politie

We rijden uiteraard veel in zijn bezorggebied dat zich uitstrekt van Hoofddorp tot Alkmaar. Al die ritjes tussen keuken, instellingen en particuliere klanten zijn een mooie gelegenheid om Ron te vragen naar zijn achtergrond. Die blijkt verrassend genoeg niet voedsel te zijn.

In een eerder leven is hij marinier geweest, heeft hij in de gevangenis gewerkt en heeft hij als agent voornamelijk in Beverwijk en Heemskerk rondgelopen. Toen er bij de politie werd gereorganiseerd is hij gestopt.

,,Op een bepaald moment zat ik op een feestje en sprak ik iemand die een maaltijdservice was begonnen in Almere. Is dat ook niet iets voor jou?, vroeg diegene. Ik wilde graag voor mezelf beginnen, dus heb ik meteen met Eetgemak gebeld. Eigenlijk heb ik op dat feestje mijn sollicitatiegesprek gevoerd.’’

Ons laatste adres voor vandaag is in Velserbroek, bij An Freriks in De Hofstede. Zij is 81 jaar en slechtziend. Ze heeft nog maar tien procent zicht. Haar man is 11,5 jaar geleden overleden, dus moet ze zich alleen zien te redden in haar appartement.

,,Bij Ron bestel ik drie maaltijden per week, ik eet drie keer beneden in de zaal en een keer per week zorg ik zelf voor eten of ik eet bij een van mijn kinderen’’, vertelt ze.

Pannenkoek

An heeft drie kinderen in de buurt wonen en ze heeft laatst nog met een van hen en haar kleinkinderen een pannenkoek gegeten bij Onder de Platanen in Spaarnwoude, vertelt ze.

Zij heeft gelukkig kinderen die haar mee op pad nemen, maar veel ouderen zijn eenzaam, weet Ron. Voor hen is zijn komst met de maaltijden een hoogtepunt in de week. Even een praatje maken hoort er dan bij. Van iedereen heeft hij een waarschuwingsadres. Stel dat iemand niet opendoet...

An Freriks wil graag zelf de maaltijden in haar koelkast leggen, maar wil wel horen wat er in de verpakkingen zit. Die taak neem ik op me en vertel haar wat haar deze week te wachten staat. ,,O, heerlijk’’, zegt ze op elke maaltijd die ze aanpakt. Haar nieuwe bestelling voor de volgende week ligt alweer klaar.

Ron zoekt even snel in zijn systeem. An Freriks was in 2015 zijn 145ste klant. In al die jaren hebben ze een band opgebouwd. Ze duwt hem een verjaardagskaart in handen. Ze is het niet vergeten.

Ellen de Boer

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.