Premium

Column Wouter Klootwijk: Water met een naam

Column Wouter Klootwijk: Water met een naam

Dat is het verschil, een naam of geen naam. Drinkwater dat we niet bij naam noemen, kan een supermarkt niet op de kassabon zetten. En als we niet weten hoe zijn water heet, helpt de ober wel. Blauwe Spa of rode? Om dan, zo gaat het al jaren, een flesje Sourcy uit te serveren. Niemand maakt dan bezwaar. Het doet er niet wezenlijk toe welk water in het flesje zit, als het maar een naam heeft. Want daar betaal je voor als het geld moet kosten.

Het oudste merk drinkwater in Nederland is Victoria. Voor het eerst meer dan een eeuw geleden gebotteld in Rotterdam. De naam bestaat nog, werd verhandeld en is nu van een ondernemer die er een paar klanten voor heeft. Ze hebben het water op de kaart. En weer doet er niet wezenlijk toe wat precies in de fles zit, maar wat er op staat. Victoria, bekend van vroeger, nu ook verkrijgbaar in plastic fles en blikje.

De eerste waterleidingnetten in Nederland werden aangelegd door particulieren die een concessie kregen om in grond te mogen wroeten die niet van henzelf was. In grote delen van het land kwam water uit de grond van excellente kwaliteit. Nog steeds.

Maar particuliere waterleidingbedrijven bestaan niet meer. Het laatste, op de Utrechtse Heuvelrug, werd acht jaar geleden min of meer gedwongen door de regering, overgenomen door Vitens. Bronwaterleidingbedrijf Doorn. Wat hadden de laatste aandeelhouders van het kleine bedrijf graag ook flesjes gevuld. Onder Doorn vandaan wordt een van de allerbeste waters opgepompt en wie er van wist maar niet woonde ging er wat van tappen uit de kraan van vrienden of familie. Goedbeschouwd dus handelswaar. Een flesje en een naam erop en je kan duizend keer meer vragen een liter kostelijk leidingwater uit de grond onder Doorn.

Maar het mag niet in Nederland. Waterleidingbedrijven moeten tegen kostprijs leveren. Omdat Vrumona, net ver van Doorn ongeveer hetzelfde water oppompt en niet aan bewoners in de omgeving doorgeeft, mag dat bedrijf het wel in flesjes doen met een naam erop. Sourcy.

En zo komt het dat in de enorme vuilnisbelt, verspreid over de wereld, wel lege flesjes Sourcy en duizend andere waters met naam te vinden zijn, maar niet eentje van Bronwaterleidingbedrijf Doorn.

Intussen, die vuilnisbelt. Hoe die precies is samengesteld is niet nauwkeurig vast te stellen. Veel drankblikken en plastic flesjes in elk geval. Ze worden achteloos weggegooid door mensen die geen afvalbak kunnen vinden of er niet om malen. Veel onverschillige wegsmijters zijn toerist, ver van huis. En wie op reis gaat, heeft de boodschap meegekregen dat in het buitenland het water uit een kraan niet veilig is. Zo komt het dat alle toeristen overal ter wereld met flesjes water lopen te zeulen. Water met een naam.

Flesje leeg? Weg ermee. Ook het ongerepte IJsland heeft er last van. En uitgerekend IJsland heeft het best denkbare drinkwater. Gratis uit elke kraan. Iedere zwerver kan er zijn of haar veldfles er mee vullen. Maar het water van IJsland heeft geen naam. Daar is iets op bedacht. Om belangstelling te wekken voor IJslands drinkwater is een, voor buitenlandse toeristen, exotische naam bedacht. Kranavatn. Een zogenoemd premium water. Nederlanders kunnen de betekenis raden. Of zoek even op in het IJslands-Nederlandse woordenboek.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.