Premium

Op zoek naar geluk: ’Al heb ik er maar één iets bijgebracht, dan heb ik mijn doel bereikt’

Op zoek naar geluk: ’Al heb ik er maar één iets bijgebracht, dan heb ik mijn doel bereikt’
Celicia Jansz.
Hillegom

Waarom doen mensen wat ze doen? Waar halen ze plezier uit? Het zijn van die vragen die Nel Kleverlaan zichzelf met enige regelmaat stelt. Wat maakt mensen gelukkig? De Alkmaarse psychologe probeert aan de hand van een serie portretten - die om de week worden geplaatst - het antwoord te achterhalen. Deze week op zoek naar het geluk met Celicia Jansz.

In Nederland leven er naar schatting 23.100 mensen met hiv. Dankzij hiv-remmers hebben zij dezelfde overlevingskansen als mensen zonder hiv en is het virus niet meer overdraagbaar. Een van die mensen is Celicia Jansz (37).

Ze woont samen met man, hond en twee kinderen in Hillegom en omschrijft zichzelf als een ’drukbezige bij’ die voor iedereen klaarstaat. We nemen de trap naar de derde etage, waar we in een rommelige gang vol kindertekeningen worden begroet door een goedgeluimde Duitse dog. De Hillegomse is kapster, klassenmoeder, werkt bij Ladies Night en is vrijwilliger bij twee hiv-verenigingen.

Op haar 28e ontdekt ze dat ze hiv heeft. Ze is er al een tijdje bang voor en gek genoeg brengt de uitslag rust. Op advies van haar arts houdt ze het even voor zich. ,,Dat voelde zó niet goed. Het is net alsof je een groot geheim met je meedraagt. Mijn ouders heb ik het wel meteen verteld. Ze waren geschrokken, maar niet enorm van slag. Het hielp dat we een neef hebben die al twintig jaar hiv-positief is. Ze hadden dus het goede voorbeeld.’’

Eenmaal aan de hiv-remmers vraagt ze zich af wat ze haar zoon gaat vertellen en wanneer. Als hij 7 jaar is, vertelt ze hem het volgende: ,,Ik heb een soort beestjes in mijn lichaam zitten die ervoor zorgen dat ik ziek kan worden. Dat kan zelfs zo erg worden dat ik er dood aan kan gaan. Maar nu ik pillen slik, gaan de beestjes in slaap en kan ik de ziekte ook niet meer overdragen’’. Haar zoon reageert rustig en heeft zelden vragen.

Totdat ze, in 2012 zwanger van zijn zusje, meedoet aan een documentaire en er wordt gevraagd of hij zich wel eens zorgen maakt. Dan blijkt dat hij zich soms afvraagt of die pillen wel altijd hun werk zullen blijven doen. Hoewel je er aan de buitenkant niets van merkt, is hij er dus toch mee bezig.

In 2013 wordt haar jongste dochter geboren. De kleine is kerngezond. Wel krijgt zij zelf een postnatale depressie en daarbovenop nog een flinke burn-out. Maar ook daar komt ze uiteindelijk weer uit.

Omdat ze benieuwd is naar de ervaringen van anderen en openheid belangrijk vindt, meldt ze zich al snel aan bij de hiv-vereniging. Ze volgt een mediatraining en geeft voorlichting op scholen en bij bedrijven. Ze weet nog goed hoe ze voor het eerst haar verhaal vertelde, ze was meteen in tranen.

Maar het allerleukste vindt ze de voorlichting die ze voor Stichting Hiv en vooroordelen geeft aan leerlingen uit groep 8. Glunderend: ,,Dat is enorm gaaf. De kinderen durven echt alles te vragen. Daar word ik dus echt gelukkig van. Al heb ik er maar één iets bijgebracht, dan heb ik mijn doel bereikt!’’ Ze denkt nog vaak terug aan de voorlichting die ze als 13-jarige zelf kreeg. Hiv was iets voor homomannen. ,,Ik wilde iets vragen over orale seks, maar durfde niet. Ik zat net op de middelbare school en durfde uit angst om gepest te worden geen gekke vragen te stellen. Ik weet zeker dat ik het wel gevraagd zou hebben als ik in groep 8 had gezeten.’’

Natuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn. Zo geeft haar medicatie veel bijwerkingen, waardoor ze al vijf keer van combinatie is veranderd. Daarnaast heeft ook zij met afwijzingen te maken gehad, want zo tolerant is een omgeving nu ook weer niet.

Toch is ze ronduit gelukkig. ,,Twee gezonde kinderen, de bloesem aan de bomen, een slak die rondkruipt, hiv-positief zijn betekent niet dat ik niet van het leven kan genieten. Integendeel!’’

Na een spontane omhelzing rent ze met twee grote boodschappentassen naar de auto. Nog even naar een 77-jarige man toe. Ze helpt hem al acht jaar met de boodschappen. Hij heeft tijdens het interview al vijf keer gebeld.

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.