Premium

Column Joost Prinsen: Paasgedachte

Column Joost Prinsen: Paasgedachte

Op Goede Vrijdag naar gewijde muziek geluisterd. Net als ieder jaar. Niet meer gelovig maar toch een soort viering van de Goede Week. Een stofnest in mijn ziel dat ik nog eens nader moet onderzoeken maar niet vandaag.

Mijn keuze was het Requiem van Mozart. Romantische muziek met een romantische ontstaansgeschiedenis. Vol geheime boodschappers, al dan niet gemaskerd, die namens rijke opdrachtgevers bij Mozart aanbelden een paar maanden voor zijn dood. Hoeveel Wolfgang Amadeus zelf heeft gecomponeerd en wat precies door welke leerling van hem is bedacht, is al eeuwen onderwerp van onderzoek. Eén ding staat vast: prachtige muziek.

Ik koos op YouTube voor een uitvoering van een Franse zanggroep. Er stonden commentaren bij van andere luisteraars. Bij het befaamde Lacrimosa had een zekere Aashim Bhasin geschreven: „Lacrimosa! De wereld verdient dit niet”.

Intrigerende zin! Mijn jongste dochter vond het een calvinistische gedachte. Alsof wij niet naar mooie muziek zouden mogen luisteren. Maar ik denk dat het verder gaat dan dat. Al is het lastig uit te leggen wat ik bedoel. Snel een voorbeeld om mijn standpunt te verduidelijken.

In mijn jeugd hoorde ik een lezing van een oude joodse wiskundeleraar. Hij was in de tachtig toen. „In mijn studententijd”, vertelde hij, „kwam Albert Einstein met zijn relativiteitstheorie. Wij van de joodse studentenvereniging vonden het geweldig. Die slimme Einstein had de Gojim, zijnde de niet-joodse gemeenschap, een formule aangesmeerd en ze waren er nog ingetrapt ook!

Kon hij mooi ergens professor worden. Het idee dat het allemaal klopte wat Albert had bedacht, kwam niet in ons hoofd op. Te ver van ons bed. Einstein, daar waren wij helemaal niet aan toe. Zoals in de middeleeuwen de wereld Galileo niet geloofde toen hij zei dat de aarde niet het middelpunt van het heelal was.”

Voorbeeld dichter bij huis. Nederland heeft in teamsporten eeuwenlang nooit iets gepresteerd. Wij wisten niet beter of het hoorde zo. Maar zie, midden jaren zestig was daar Johan Cruyff. En hij, El Salvador, tilde in zijn eentje de natie op. Maar toch als je toen had gezegd dat we tien jaar later in de finale zouden staan van een wereldkampioenschap had niemand je geloofd. Wij staan domweg te ver weg van Einsteinachtige talenten om erin te kunnen geloven.

Zo’n talent is Mozart voor ons simpele zielen al eeuwen lang. Tot dat besef kwam ook een zekere Aashim Bhasin. Toen hij tijdens het Lacrimosa gezang hoorde dat rechtstreeks van een engelenkoor afkomstig leek. En dat zo hemels klonk dat hij bij zichzelf dacht: de wereld verdient dit niet.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.