De Toneelschuur, of hoe Frans Lommerse de vragen van onze generaties aanvoelde

Scène uit Danton’s Dood van Toneelschuur Produkties© Foto Wikke van Houwelingen

Jaap Timmers

De Toneelschuur is een plek die mij zo’n veertig jaar geleden voor het eerst in Haarlem bracht. Vrienden hadden gezegd dat daar mooie en gekke dingen gebeurden. Geen idee om welk toneelstuk het ging. Het maakte niet uit. Na een tijdje dwalen zag ik affiches opduiken. Mijn hart sloeg over, hier is het en daar is de ingang. Ik weet nog precies hoe ik me voelde. Een beetje ongemakkelijk, een beetje drempelvrees. Dat overkwam me vaker als ik in de buurt van mooie kunst belandde. Zo van: wie ben ik dat ik het mag meemaken? Ik zag twee verrijdbare stalen podia. Een kaal zaaltje. Tjeempie. Het walhalla van de podiumwereld. Ik was er naartoe getrokken als door een magneet. Alles klopte. De geur van eenvoud. Figuren uit de krakerswereld, uitgegroeid tot professionals van wie ik veronderstelde dat zij de ziel van de stad en de tijd te pakken hadden. Geen brave en gezwollen verhalen, geen navelstaarderij. Maar dingen die vandaag gebeurden en over het echte leven gingen. Toen ik 35 jaar later op Terschelling het stuk Danton’s Dood zag, herkende ik meteen het handschrift van de Toneelschuur. Opnieuw barstensvol fascinerende realiteit. Wie ben jij? Welk kamp kies jij? Dat van het voortzetten van de (Franse) revolutie, of vind je het knokken wel welletjes? Frans Lommerse kende de vragen waar onze generaties mee worstelen.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.