Ook Jan Lammers krijgt historische zeilwagen niet op gang

Scheveningen

In Scheveningen dromen ze er al jaren van om net als prins Maurits en zijn 27-koppige gezelschap over het strand te racen in een uit de kluiten gewassen zeilwagen. Hoe dat moet begrepen ze in de zeventiende eeuw veel beter dan nu, bleek vrijdag.

De ’race’ met de replica van Maurits’ in 1602 gebouwde zeilwagen is de gedroomde finale van ’Feest aan Zee’. Met dit evenement zet Scheveningen al het hele jaar een uitroepteken achter het tweehonderdjarig bestaan als badplaats. Bewust werd ervoor gekozen de rit pas ver na het toeristenseizoen te houden. Dan is er meer kans op harde wind uit de goede richting en is het rustig op het strand. Een vereiste als je los gaat met een eikenhouten gevaarte van drie ton, amper bestuurbaar en zónder rem.

Ook Jan Lammers krijgt historische zeilwagen niet op gang
Zandvoorter Jan Lammers is eregast aan boord van de ’prinselijke’ zeilwagen.
© HMC

De afgelopen weken werd twee keer getest, maar kwam het imposante voertuig niet van zijn plek. ,,We moeten wind pal van achteren hebben en windkracht drie is ook niet genoeg’’, zegt ’kapitein’ Leon Rodenburg, vrijwilliger en een van de drijvende krachten achter het project.

Eregast

Vrijdag voldoet de wind aan de gestelde eisen. Er staat een lekker straffe bries van toch zeker windkracht vijf. Die moet de zeilwagen vanaf de Scheveningse pier zo de acht kilometer naar Wassenaar kunnen blazen. Met autocoureur Jan Lammers als eregast aan boord zou het met de snelheid ook wel snor zitten.

,,Misschien wel het gekste dat ik ooit heb gedaan’’, zegt Lammers. ,,Hoewel, ik heb ooit sulky gereden. Zat ik achter een paard met mijn naam.’’ Zo vlak voor de start is de Zandvoorter toch een tikje nerveus. De blokken voor de wielen zijn al weggehaald, de zeilen worden gehesen. Daar gaan ze!

Ook Jan Lammers krijgt historische zeilwagen niet op gang
Gravure van de welhaast epische ’race’ van prins Maurits en zijn 26 gasten.

Nou, niet dus. De ’windwagen’, waar Hugo de Groot ooit lyrisch over dichtte, blijft stokstijf staan op zijn essenhouten wielen. Even duwen dan. Zes, zeven, acht man komen in actie, het leidt tot een paar meter terreinwinst. Maar daar blijft het bij. Ook een sleepje van de back-up shovel naar misschien een tandje harder zand nog iets dichter bij zee helpt niet.

Opgespoten zand

Na een uurtje werpt kapitein Rodenburg, zelf ervaren zeezeiler, definitief de handdoek. ,,Het is hier allemaal opgespoten zand. Zorgt voor een mooi breed strand, maar het duurt jaren voor het echt hard is.’’ En natuurlijk is en blijft het een replica. Het origineel was waarschijnlijk - bouwtekeningen waren er niet in die tijd - een stuk langer. ,,Daardoor stonden de masten verder uit elkaar en kon het voorste zeil meer wind vangen.’’

Dát had Jan Lammers, inmiddels uitgeweken naar het warme en vooral droge hotel even verderop, allang gezien. ,,Het voorste zeil hang helemaal slap.’’

Meer nieuws uit Haarlem

Keuze van de redactie