Alleen hormonen gevoelig voor zon

Illustratie: Geertje Grom

Mirjam van Twisk

Nederland telt alsmaar meer singles. De reisbranche speelt daarop in met alle soorten singlereizen. Van zon, zee en strand in Kroatië tot een wandeltocht naar een middeleeuws Engels klooster.

Het is een singlereis voor hoger opgeleiden, maar hormonen blijken tamelijk laagopgeleid. Om de voorpret aan te wakkeren, mailt Villavibes, specialist in singlereizen voor hoger opgeleiden, een week voor vertrek het smoelenboek met foto’s van je reisgenoten. Als een kind met zijn favoriete speelgoedfolder omcirkel ik alvast mijn favorieten. Ter stimulering van het slagingspercentage zorgt Villavibes voor een man/vrouw verhouding van fiftyfifty. Naast hoogopgeleid moet je ook écht single zijn. Dat is uiteraard niet te checken, maar waarom zou je vals spelen?

Aarzelend besnuffelen we elkaar voor de incheckbalie op Rotterdam Airport en doen wat de reisleider ons op het hart drukt: sta open voor elkaar. En open staan we. Want je gaat niet op singlereis om vervolgens de einzelgänger uit te hangen. Dus luister ik met veel interesse naar Henk die in de dierenvoeding zit. Of ik het verschil weet tussen Royal Canin voor seniorenhonden en Purina Zeebanket voor katten met nierproblemen? Nee, maar vertel vooral verder.

Tig gesprekken over (v)echtscheidingen, hypotheeklasten en de valkuilen van datingsites verder, komen we aan op de plaats van bestemming. Een luxe hotel aan de kust van een fraai Kroatisch eiland is ons onderkomen. We zijn een groep van 34 dertigers, veertigers en vijftigers. Zo op het eerste oog allemaal gelukkige mensen, die volgens eigen zeggen niet eenzaam zijn en niet op zoek zijn naar liefde. Maar ja, alleen op vakantie gaan is ook weer zo wat. Dan is het wel zo gezellig met een groep te gaan. Toch?

De waarheid is anders. Omringd door gesettelde vrienden die met hun gezin en niet meer met ons op vakantie gaan, wagen we deze sprong in het diepe. Met in het achterhoofd de hoop op het sprookje: een partner vinden voor de levensjaren die ons nog resten. Want niemand droomt er van zijn hele leven alleen te blijven. En waarom zou die levenspartner niet in deze groep zitten?

Klik

De sfeer is licht studentikoos met Jiskefetiaanse grappen. Ik heb al meteen een leuke klik met een zeer charmante arts. Want je kunt nog zo hoogopgeleid zijn, hormonen blijken tamelijk laagopgeleid. Die gaan vroeg of laat koken als je ze in de brandende zon legt. Villavibes kan trots zijn. De leuke arts en ik zijn setje één. Het voelt onwennig. Ik ben nooit een setje geweest en nu ben ik zelfs setje één. Bij de zwembadbar haal ik rietjes in de kleur van haar badpak. Het had zo een ’liefde is’-plaatje kunnen zijn.

Gearmd lopen we over de boulevard van het eiland. Een jonge vent op scooter scheurt met een rotgang voorbij, we denken nog ‘wat een idioot’. Maar 100 meter verder ligt die ‘idioot’ (na later bleek op weg naar zijn vrouw die lag te bevallen) kermend van pijn op de grond. Onderuit geslipt, onderbeen geplet tegen een paaltje. Botten steken alle kanten op. In dit soort gevallen wil ik maar één ding: ogen dicht en gauw doorlopen.

Maar mijn onverschrokken arts komt uiteraard in actie. En hoe. Ze schat de situatie snel in: been op meerdere plekken gebroken, daardoor geen bloedtoevoer meer naar onderbeen. „Voor je vanaf hier op de operatietafel in het ziekenhuis van Split ligt, zijn we twee uur verder. Ik ga je been nu hier zetten.” Ik geloof niet wat ik hoor en wil niet zien wat ik ga zien. De horrorkreet van pure pijn zal ik nooit vergeten. Maar zijn onderbeen is gered van mogelijke amputatie.

Ik ben getuige van een heldendaad en zwaar onder de indruk. Net als de rest van het eiland. Voor taxi’s hoeven we de rest van de week niet meer te betalen. Iedereen wil de redster van het been gratis vervoeren. Daten met een vrouw die de Eed van Hippocrates heeft afgelegd, is als een rit in een spookhuis, je weet nooit welk monster om de hoek op je wacht.

Terug in het hotel komt iemand van de receptie op haar af.„Er is een incident op een van de kamers, kunt u even meekomen?” Daar gaat ze, ongewis welk leed er nu weer wacht. Groot leed. Op bed ligt een vrouw van in de zestig. Ze is hier als tennislerares van een groepje Oostenrijkers. Dood. Overleden in haar slaap. En hoelang je ook arts bent, de dood moeten vaststellen, gaat je nooit in de koude kleren zitten. Heftig en niet iets waar je op zit te wachten tijdens je vakantie.

Vlek

Om ons heen ontstaan gedurende de week steeds meer setjes. ’s Ochtends zien we nieuw geluk de ontbijtzaal binnenlopen. Op het smoelenboek trekken we lijntjes: hij met haar en zij met hem. Een enkeling wisselt tijdens de week van kleur. Set op set geeft vlek op vlek. Jaloezie steekt de kop op en de groepsleden dreigen elkaar emotioneel uit te wonen.

Op het moment dat de sfeer van speels flirterig naar boos en bezitterig dreigt om te slaan, is de week voorbij. Precies op tijd. O ja, de middag voor vertrek wordt er nog een half verdronken jongetje uit zee gevist. Op het nippertje wordt het knaapje weer tot leven gereanimeerd. Een afsluiter die precies past in deze week met een hoog Mash- gehalte.

Weer geland in Nederland blijkt een zomerliefde starten gemakkelijker dan hem in stand houden. Weg van zon, zee en strand komen de existentiële twijfels die menig single kwelt. Bindingsangst. Wil en durf ik wel een setje te zijn? Ook ik kruip laf terug in mijn schulp en hang het kettingslot weer om het hart. Te bang om echt iets op te bouwen. Waarom toch?

Twee maanden later hoop ik het antwoord te vinden in een tweede singlereis. Deze keer ga ik met Aktiva-tours naar een Engels klooster in Kent voor een wandelvakantie. Oké, officieel is dit een groepsreis, maar een week eerder was dezelfde trip nog een singlereis en volgens Aktiva zijn de meeste deelnemers alleenstaand.

Zingeving

We zijn met zeven: vijf vrouwen en twee mannen. Het is een veel kleinere en totaal andere groep dan die van Villavibes. Echte wandelliefhebbers, die eerder op zoek zijn naar zingeving dan naar liefde. De vrouwen hopen vooral op goede gesprekken met interessante mensen. En Bert, met zijn 63 jaar de oudste, is vooral geïnteresseerd in bussen en of die wel op schema rijden. „In Noorwegen rijden die allemaal op tijd. Maar hier is de bus van het klooster naar het dorp al drie minuten te laat.” Vreemd wat de omgeving met een mens kan doen. In de zon aan het strand bruisen de hormonen volop. In een twaalfde-eeuws klooster met de bijbel op je nachtkastje lig je vanzelf met de handen boven de dekens.

De volgende dag staan we na een stevig Engels ontbijt al om half negen’s ochtends buiten. Het is immers een wandelvakantie. Twee dagen voor vertrek heb ik nog snel wandelschoenen gekocht die ik nu ga inlopen. Het is een beginnersfout, dus na twintig kilometer heb ik pijn aan mijn poten. Volgens Aktiva is dit een wandelniveau-1-vakantie die iedereen met een normale conditie makkelijk kan volbrengen. Maar mijn conditie is abnormaal. Slecht welteverstaan.

Ik loop hijgend als een stalpaard achteraan, terwijl de rest vrolijk het gehele oeuvre van Boudewijn de Groot opdreunt. Bert besluit er zelfs nog een wandeling aan vast te knopen en loopt in de schemering van ons weg. „Bert heeft in overspannen toestand de groep verlaten”, concludeer ik. „Wat zullen we op zijn bidprentje zetten? Bert heeft zijn laatste bus gehaald?” De grap slaat niet echt aan en ik voel mij wat ontheemd. Bij Villavibes hadden ze er vast hard om gelachen.

Op dag twee breek ik de wandeling na de lunch af. Ik heb te veel last van mijn kuit. „Denken dat je zo direct vanachter je bureaustoel 25 kilometer kunt lopen, is vragen om problemen”, zegt de reisleider en ik staar schuldbewust naar de punten van mijn nieuwe wandelschoenen.

Gelukkig is dag drie een rustdag en dat sterkt de moraal. De rest van de week kan ik echt genieten van de schitterende omgeving en het gezelschap. Het zijn mensen die ik in het dagelijks leven niet snel tegenkom, omdat ik het Pieterpad niet op en af slenter. Hier en daar wat zweverig, maar stuk voor stuk erg vriendelijk en wars van cynisme.

Houdbaarheidsdatum

Maar ook hier geldt dat na een week de houdbaarheidsdatum in zicht komt. Als we bijna de boot naar Calais missen, omdat een reisgenote ergens in het klooster ‘nog net zo’n bijzondere ontmoeting met zo’n bijzonder mens had’ tel ik zachtjes tot tien. Een dag langer en ik was gaan vloeken en dat geeft geen pas. Zeker in een klooster niet.

Een relatie ‘tot de dood ons scheidt’ heb ik aan deze twee singlereizen niet overgehouden, maar de koudwatervrees voor dit type vakantie is wel weg. Ik ga volgend jaar weer. Een andere singlereis, een nieuw begin. Want in eeuwige liefde blijft ook deze zoekende single geloven. Tegen beter weten in.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.