Meerlanden geeft graag het goede voorbeeld

Meerlanden-directeur Angeline Kierkels. Eigen foto

Meerlanden-directeur Angeline Kierkels. Eigen foto

Paul van der Kooij
Rijsenhout

Meerlanden gaat andere bedrijven in Haarlemmermeer tonen dat het kan, om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt helemaal te laten meedraaien.

Terwijl het moment nadert waarop de politiek dat wil afdwingen, lijken steeds meer bedrijven dat als een probleem te zien. ,,Daarbij voeren ze aan dat ze er het werk niet voor hebben. Of geen tijd hebben voor extra begeleiding. Of nog 101 redenen waarom iets niet kan’’, valt directeur publieke sector, Angeline Kierkels, op.

Haar bedrijf werkt liever anders. Dat vraagt zich simpelweg af wanneer iets wél kan. En vervolgens maakt het daar werk van, zal ze ook vertellen wanneer ze bedrijven rondleidt die worstelen met de vraag hoe ze moeten omgaan met mensen met afstand tot de arbeidsmarkt en via de werkgeversorganisaties VNO-NCW en MKB op haar spoor zijn gezet.

Inventarisatie

Centraal in het proces bij Meerlanden stond een inventarisatie. Welke taken kunnen worden verricht door mensen die geen opleiding in een bepaalde richting hebben? ,,En dan hebben we het niet direct over functies, maar over werkzaamheden. Van schoffelen tot het recht zetten van de vuilnisbakken, zodat de wagen die goed kan oppakken.’’

Toen dat op een rijtje stond, kon gericht worden gewerkt door de begeleiding. Een goede begeleider zorgt er niet alleen voor dat mensen tijdig opstaan en weer in een arbeidsritme komen, maar ook dat ze er helemaal bij horen en echt samenwerken. Ook moet een begeleider grenzen weten. Kierkels: ,,Niet iedereen kan met schoffelen een tandje harder werken. Sommigen werken in het tandje dat ze hebben.’’ En wanneer iemand zich niet kan concentreren boven schriftelijke vragen in een rumoerige zaal, dan regelt een goede begeleider een mondeling examen. Behaalt een kandidaat dan alsnog zijn diploma, dan is de blijdschap aan alle kanten groot.

Ze merkt dat veel van de nieuwe werknemers enorm betrokken zijn. En dankbaar voor de kansen die haar bedrijf biedt. Neem ook de goudsmid die niet aan de bak kwam in haar vakgebied. Tijdens het schoffelen bleek die groen zo leuk te vinden dat ze nu een opleiding volgt in die richting, geregeld door Meerlanden. Want ja, als het even kan, leren mensen een vak hier. ,,We zijn ook een leerwerkbedrijf.’’

100 van de 500

Van de bijna vijfhonderd mensen die bij Meerlanden werken, hadden of hebben zo’n honderd mensen een ’afstand tot de arbeidsmarkt’. Het bedrijf wil dat aantal jaarlijks met vijf procent laten groeien, tot het rond de vijfentwintig procent zit.

,,Punt is wel: hoe kom je aan mensen? De AM Groep, Mare Groep en Paswerk zijn nu belangrijke leveranciers. Maar het is onduidelijk of zij die rol blijven vervullen, als ook gehandicapte jongeren en mensen in de bijstand tot de doelgroep gaan behoren’’, meldt Meerlanden-directeur Angeline Kierkels.

Rompslomp

Verder verlangt ze minder administratieve rompslomp. ,,Als iemand voor zestig procent inzetbaar is, moeten wij die nu bijvoorbeeld voor honderd procent uitbetalen en zorgen dat we die overige veertig procent binnenkrijgen. Het zou mooi zijn wanneer we ons tot die zestig procent kunnen beperken.’’

Tot slot vindt ze dat opdrachtgevers beter moeten checken of bedrijven die ze inhuren ook echt aan een dergelijke ’social return’ doen.

Afval als grondstof

Een maatschappij waarin iedereen kan meedoen en afval geen afval is, maar een grondstof. Bij Meerlanden blijken die principes elkaar te versterken.

Neem de fietsen. Vroeger werden die als oud ijzer verkocht. Tegenwoordig is er een fietsklusteam dat de beste exemplaren repareert met onderdelen die van de kneusjes zijn gehaald. Na nog een schoonmaakbeurt worden de fietsen in de eigen Meerwinkel verkocht.

Meubels

De teamleden leren zo een vak en stromen soms ook door naar een vaste baan. En van het geld dat de verkoop van de fietsen oplevert, worden weer projecten gesteund die mensen een kans geven.

Inmiddels wordt onderzocht of een vergelijkbaar kunststukje mogelijk is in de hoek van de meubels. Kunnen banken, door net een beter stofje op topje erop, wél aantrekkelijk worden voor het publiek? Dingen aanbieden als afval heeft nooit de voorkeur.

Om het betaalbaar te houden zal ook zo´n naaiatelier een vrijwilligersproject dienen te worden, net als bij de fietsen.

Oneerlijke concurrentie

Meerlanden-directeur Kierkels weet dat sommige fietsenmakers de handel in rijwielen beschouwen als oneerlijke concurrentie. Ze stelt daar tegenover dat de meeste binnengekomen fietsen dusdanig slecht zijn dat de markt er niet eens aan zou beginnen. Natuurlijk, soms leveren mensen ook goede fietsen in: ,,Maar dat is ook omdat ze het ons gunnen en weten dat we er iets goeds mee doen.’’

Overigens repareert het team geen fietsen van particulieren, hoezeer die daar ook om vragen. Want, zo is het idee, dergelijke reparaties vormen een belangrijke bron van inkomsten voor rijwielzaken. Toch knelt het, ook omdat niet iedere particulier een gewone reparatie lijkt te kunnen betalen en het team er best wat werk bij kan hebben.

Een lastige kwestie, vindt Kierkels. ,,Als we het al gaan doen, zal het via instanties moeten gebeuren. Wij kunnen ook niet in portemonnees van mensen gaan kijken om te zien of ze al dan niet een reparatie kunnen betalen.’’

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.