Exoten

© Foto Richard Stekelenburg

Richard Stekelenburg

Toegegeven, ik heb destijds best moeten wennen aan mijn nieuwe buren. Ze zijn bij tijd en wijle namelijk nogal luidruchtig. Maar gaandeweg ben ik van ze gaan houden. Inmiddels volg ik alweer langer dan ik kan benoemen, jaar in jaar uit, hun lief en leed.

Zo’n jaar verloopt bij een koppel Nijlganzen, want daar heb ik het over, volgens vast stramien. U moet weten: dat koppel van mij leeft op stand: ze hebben hun vaste stek bij de Amsterdamse Poort. Dat geeft dat ietwat hautaine in hun uitstraling nog net wat meer cachet.

Al vroeg in het jaar ben ik getuige van het hofmaken. Dat doet hij door haar krijsend te achtervolgen in de driehoek Poort, koeienpaal-met-hanenkam-kunstwerk bij de NS-werkplaats en het dak van mijn huis. Boven een van de drukste kruispunten van de stad dus. Op dat kruispunt hebben zij trouwens exclusieve voorrangsbevoegdheden. Ook lopend, en ook tijdens de spits. Dat weet niet iedereen, want híj loopt sinds kort mank, maar niet ernstig gelukkig. Vroeg in de lente komen vervolgens de kinderen, en steevast ga ik dan op kraamvisite voor een foto. Het zijn er drie dit jaar. Ze blijven vier maanden thuis wonen, en dan is het koppel weer eventjes alleen.

De Europese Commissie wil nu dat mijn lieve buren als ongewenste exoten bestreden gaan worden, las ik. En nu overweeg ik dus adoptie.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.