Enkeltje Mexico-VS

Bontgekleurde kuikentjes op de markt van Guaymas. (Foto: Joost Brantjes)

Straatventer in Mexico. (Foto: Joost Brantjes)

On the road in Guaymas.(Foto: Joost Brantjes)

Sunset Boulevard in LA, Hollywood in de heuvels. (Foto: Joost Brantjes)

Golden Gate Bridge. (Foto: Hollandse Hoogte)

1 / 6
Mirjam van Twisk

Na een blik op de kaart was het plan snel gesmeed. Als we dan toch al aan Mexico’s Stille Oceaan kust staan, waarom niet even doorgereisd naar San Francisco? Want wat is leuker dan een roadtrip langs de kust?

,,Hoeveel tijd heeft u’’, vraagt Gustavo, de reisadviseur in de lobby van het hotel. ,,Precies een week’’, zeg ik. Gustavo kijkt verbaasd, slikt een keer, maar pakt de kaart erbij. ,,En u wilt een auto huren, neem ik aan?’’ ,,Nee. Ik wil het graag per openbaar vervoer doen.’’ Er volgt een stilte. Gustavo wrijft over zijn kin. ,,Interessant...’’, mompelt hij.

De volgende dag verlaat ik Puerto Vallarta (door Engelsen kortweg PV genoemd), de Mexicaanse badplaats die na de gouden jaren van Loveboat erg zijn best moet doen om toeristen terug te halen. Vooral Amerikanen en Canadezen mijden heel Mexico als gevolg van de drugsoorlogen, die echter slechts in kleine delen van het land worden uitgevochten.

Pelikanen

Via San Blas, een oude koloniale stad aan de kust met een hooggelegen fort en een mangrovepark, waar je met een bootje langs bewegingsloze krokodillen vaart, en Tepic kom ik ’s avonds aan in Mazatlán. De Malecón is de boulevard van de stad die in een wijde boog om de Stille Oceaan loopt. Op het strand proberen pelikanen de vissen te stelen die vissers net hebben gevangen. Het centrum van Mazatlán heeft, net als de meeste Mexicaanse steden, een vierkant plein met een kerk, vanwaar het standaard patroon van horizontale en verticale straten uitwaaiert. Het zijn het soort straten dat na een hoosbui enkelhoog blank staat.

Een redelijk comfortabele nachtbus brengt me in één ruk van Mazatlán naar Guaymas, mijn laatste plaats in Mexico. Ik check in in het nabij gelegen motel Armida met ruime kamers rond een binnenplaats met zwembad. Het stadje heeft een jachthaven met boten van Amerikanen die na hun pensioen meer zon in hun leven wilden.

Op het strand ben ik de enige. Mijn zwembroek blijft in de tas, de oceaan is nog fris. In de jachthaven wordt ondertussen op terrassen geborreld onder felroze bougainvillea. Een Campari kost zo weinig, dat ik al snel begrijp waarom zo veel Amerikanen met hun dollars zuidwaarts zijn getrokken.

Kuikentjes

Guaymas is erg uitgestrekt. Op de markt worden behalve groente, fruit en varkenskoppen ook kuikentjes verkocht. De beestjes piepen in een krat. Ze hebben allemaal een bijna lichtgevende kleur: geel, groen, metallic-blauw of hardroze. Waarom ze zijn geverfd, kan niemand vertellen.

Gustavo’s beste tip was om Tijuana links te laten liggen. De grensplaats heeft een slechte reputatie en het kan uren duren voor je de grens bent gepasseerd. Veel sneller kun je bij Nogales de grens over om via Tuscon en Phoenix in Arizona, naar Los Angeles te gaan.

Om vijf uur ’s middags stap ik met mijn kaartje van 1156 Mexicaanse pesos (64 euro) in Guaymas in de bus. Ik ben niet de enige. Het is een gezellige boel in de Tufesa-bus. Het gros van de passagiers bestaat uit vrouwen die na familiebezoek in hun vaderland terugkeren naar hun Californische werkgevers. Eten wordt gedeeld, roddels worden uitgewisseld en voor ik er erg in heb, staan we ’s nachts in de rij om in het kantoor van de Amerikaanse douane paspoort en ESTA te tonen, het verplichte visum voor de VS. Hoewel de grens er bedreigend uitziet met felle lampen en vele rollen prikkeldraad, zijn de ambtenaren aardig en voorkomend, wellicht omdat hun badge een Spaanse achternaam verraadt.

Maar weinig steden laten hun centrum zo verwaarlozen als Los Angeles. Het is elf uur ’s ochtends en verwarde mensen met boodschappenwagentjes vol plastic tassen lopen doelloos door straten met uitpuilende vuilnisbakken. Voor een vervallen pand wachten vrouwen in shorts op een klant die niet komt. Een man loopt voorbij met een billboard dat zegt dat hij goud koopt.

Supersize

In downtown LA opende in 2002 de kathedraal Our Lady of the Angels van architect Rafael Moneo zijn deuren. Het gebedshuis is van zo’n formaat dat je het bisdom ervan verdenkt dat ze de architect hebben gevraagd te supersizen; de kerk is de op een na grootste in de VS en kostte 250 miljoen dollar. De bijnaam was dan ook snel gevonden: Taj Mahoney, naar kardinaal Roger Mahoney die het project van de grond kreeg.

Beduidend origineler in dezelfde buurt is de Walt Disney Concert Hall uit 2003, qua vorm en materiaalkeuze zeer herkenbaar van architect Frank Gehry.

In het fraaie Union Station uit 1939, waar Nederlander Jan van der Linden een van de architecten was en de wachtkamers gemaakt lijken om in een film te eindigen, krijg ik per telefoon aanwijzingen hoe ik bij mijn hotel in West-Hollywood kom. Er blijkt één rechtstreekse bus te zijn die in anderhalf uur dwars door de stad crosst. Een kaartje kost 1,50 dollar. Als we over Sunset Boulevard rijden, zie ik hoog in de bergen de beroemde Hollywood-letters en onderweg stappen passagiers in die eerst hun fiets op de standaard voorop de bus hebben geplaatst.

Hotel Petit Ermitage in West-Hollywood heeft een heerlijk dakterras met vlinders en kolibri’s. Omdat er ook een zwembad is, mag de wijn alleen in plastic glazen worden geserveerd. Welcome in America.

Greyhound

Voor de laatste etappe van de roadtrip kies ik de beroemde Greyhound-bus. Het ticket voor de rit die negen uur duurt, kost maar 45 dollar. Als ik de volgende ochtend instap, is één blik voldoende om te beseffen wie er in de VS nog per bus reist.

Tijdens een koffiepauze zie ik op de stoel aan de andere kant van het gangpad een A4-tje liggen van een medepassagier. Per dag staat aangegeven welke kerk, waar gratis eten uitdeelt aan de armen.

De route is mooi, langs aardbeienboeren en pistacheplantages. Bij zonsondergang bereiken we het einddoel: San Francisco, afgekort SF. Amerika’s meest Europese stad, waar afgedankte Milanese trams over Market Street rijden en de zeeleeuwen van Pier 39 van Fisherman’s Wharf vreemde geluiden maken. Als ik een dag later met een open dubbeldekker over de Golden Gate Bridge rijd, ben ik al lang vergeten hoeveel busuren geleden ik uit Mexico vertrok. Wat een feest!

Wat & Waar

Om deze reis te maken heb je een open-jaw ticket nodig, heen op Puerto Vallarta en terug vanaf San Francisco. Dat kan met United Airlines of Lufthansa, respectievelijk www.united.com en www.lufthansa.com.

Overige websites: www.tufesa.com.mx www.hotelarmida.com.mx www.petitermitage.com www.greyhound.com 

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.