Opa's

Veldhuis & Kemper. Foto PR

Nanska van de Laar

Ik bel mijn vader. ’Pap, zullen we een broodje eten?’ Hij kijkt even in de agenda. ’17 december van 12 tot 13.30 uur.’ Ik barst in lachen uit. ’

Oké en nu even serieus, morgen?’ ’Nee morgen, moet ik naar de voorstelling van je neefje.’ Zonder te vragen doet hij zijn verplichtingen voor de komende weken uit de doeken. Afzwemmen, voetbalwedstrijden kijken, chauffeursdienst voor kinderpartijtjes, oppasavonden, klusmiddagen op school, karateles bezoeken, oversteekmoeder zijn… Het is een oneindige lijst met dingen die mijn ouders op ons verzoek doen met de kleinkinderen.

Vroeger had je opa bretels en zag je hem eens per week op zondag. Daar ging je dan naartoe. Hij zat in een stoel, jij ging ernaast zitten en je vertelde netjes hoe het op school ging. In mijn geval, je verzon maar wat. Nu zijn opa’s (en oma’s) de ideale uit huis geplaatste au pairs. Ze hebben alle tijd van de wereld, je kan altijd een beroep doen op hun geweten - ’anders is-ie de enige die op vrijdag naar de naschoolse opvang moet’ - en ze kosten helemaal niets.

Afgelopen zomer heb ik weer ettelijke pretparken, apenkooien en avonturenbosbanen bezocht en ik struikelde er dan ook over opa’s en oma’s met een stoet kleinkinderen in hun kielzog. In de Efteling stond ik de rij voor de Droomvlucht en keek de opa voor me even achterom. In de drie seconden dat ik zijn blik ving, las ik zijn gedachten. ’Heb ik hiervoor allemaal gedaan? 42 jaar zo hard werken dat ik mijn eigen kinderen nauwelijks zag omdat ik nu eenmaal van de generatie ben die het gewoon vond om je hypotheek af te betalen?

En als het even niet meer ging, me vasthouden aan het idee dat als ik eenmaal met pensioen was we al die dingen konden doen waar we toen geen tijd of geld voor hadden? Een reisje, een mooi concert, een dagje slenteren in Brugge. En zie me hier nou lopen. 73 jaar, met een dreumes van zeven maanden van mijn jongste zoon in mijn buikdrager, in de buggy voor me een kleinkind van drie en aan m’n hand z’n broertje van zes.

Beiden van mijn gescheiden dochter die dubbele diensten moet draaien omdat ze per se naar Club Med op vakantie wil. Ik veeg snotneuzen, dep gesmolten softijs van tuinbroekjes en bij de uitgang loop ik natuurlijk weer leeg op cadeautjes in de onvermijdelijke souvenirwinkel. En als ik vanavond dan ein-de-lijk even Nieuwsuur kan kijken, belt vast weer een ander kind of ik die kleine van hem of haar morgen op kan vangen.

Heb ik het hiervoor gedaan?’ Net toen ik een meelevende blik wilde geven en probeerde te kijken of ik hem snapte kwam er een bloedmooie vrouw van begin dertig met een decolleté tot aan haar navel langszij, gaf de opa vol overgave een ferme tongzoen en zei: ’Schatje, als onze kleintjes er vanavond in liggen, ben ik helemaal voor jou’. De opa keek nog even om en gaf me een knipoog. Ja, zo kan het ook. Voor alle andere opa’s en oma’s namens mijn hele generatie; excuus. Enne… sterkte.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.