Sukkel

Leontien van Engelen

Vanochtend knalden vlak voor mijn ogen twee fietsers op elkaar. Ik zat in een grote groep fietsers die overstak richting station. Wij hadden groen. De dader kwam van rechts en reed door rood. Hij reed vol op onze groep in en ramde een vrouw.

Ze maakte een enorme schuiver en lag kermend van de pijn op het asfalt. Geschrokken snelden mensen toe om te helpen, ook de dader. ,,Sorry, sorry'', mompelde hij tegen de vrouw en maakte een onhandige hulpbeweging. ,,Mijn hoofd, mijn hoofd'', kermde de vrouw. ,,Ik had groen, lul.'' ,,Ja, sorry, maar ik keek recht vooruit. Ik heb u niet gezien'', antwoordde de man bedremmeld. Daar stonden we dan. ,,Heeft iemand al 112 gebeld?'' De centrale beloofde snel een ambulance te sturen. ,,Niet aan die mevrouw haar hoofd komen. Laten liggen'', werd ons geadviseerd.

Toen de ambulance eraan kwam, vervolgde ik mijn weg. Ik voelde me een tikje trillerig. Ik zag mezelf daar weer liggen, een paar jaar geleden. Een of andere eikel stapte onverwachts het fietspad op en blokkeerde abrupt mijn weg. Daar ging ik. Mijn knie lag in de prak. Terwijl ik in shock op de grond lag, wist ik de dader nog toe te bijten dat het zijn schuld was. ,,Waar had ik dan moeten lopen?'', antwoordde de man verbaasd, totaal niet beseffend wat hij had aangericht. Sukkel. Margot Klompmaker

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.