Blijven zitten

September. Voor veel mensen breken er dan mooie tijden aan! Mensen met kinderen zien ze tot hun grote vreugde, na zes weken thuis, eindelijk weer naar school gaan. Met plezier worden broodtrommeltjes gevuld, tussendoortjes in tassen gedaan en banden geplakt! Alles om het dagelijkse vertrek uit huis geen strobreed in de weg te leggen…

School, je gaat vanzelf weer van je kinderen houden! Andere mensen hebben op vakantie weer net genoeg energie opgedaan om te kunnen dealen met hun rotbaan, de klotecollega’s, die eikel van een baas en de eindeloze files. Alles voelt ineens dragelijk. De kunst is dat gevoel zo lang mogelijk vast te houden. Met een lekker kleurtje, uitgerust en weer een keertje seks in the pocket moet dat lukken.

Mij niet. Ik heb het nu al gehad met september. Ik ben namelijk zélf weer ’terug naar school’. Althans, zo voelt het. Ik ga eind deze maand met een tijdelijke solovoorstelling het theater in en dat betekent dat ik nú moet leren. Tekst! Uit m’n hoofd! En dat kan ik niet. Ik ben niet voor niets twee keer blijven zitten. Op de Havo, hè… Ik ben zelfs zo erg blijven zitten, dat toen Koninklijke Scholengemeenschap in Apeldoorn me polste voor een plekje aan de ’Wall of Fame’, ik later weer werd afgebeld wegens te magere resultaten. Voor de ’Wall Of Shame’ gaan we u zeker weer bellen. Leuk, een rector met humor.

Ook op de scholen die volgden ben ik links en rechts blijven zitten. Ik was de wandelende 5,4. Ik kan gewoon niet leren. Nu moet ik! En wel twee keer zo veel als ik gewend ben bij voorstellingen met Kemper. En daar zitten ook nog eens altijd een stuk of vijf liedjes in die rijmen, dus da’s nog net te doen. Maar dit… Aaaaaargh!!!

Ja, ik hoor u denken: ’Dan ga je toch lekker in de file staan op weg naar je klotebaas.’ Goed punt. Ik heb ook geen medelijden met mezelf. Alhoewel… Als ik iets niet in m’n hoofd krijg, heb ik de neiging m’n hoofd daarvoor te ’straffen’.

Ik zal de details achterwege laten, maar om kort te gaan: een map met een dik script kan hard aankomen… op je voorhoofd. En als ik iets mijn strot niet uit krijg, dan gooi ik er als strafexercitie hele reeksen synoniemen voor ontlasting en/of geslachtsdelen uit. Reuze gênant allemaal.

Medelijden nee, maar sneu is het wel. En dan laat ik voor het gemak een ontspannend schopje tegen een stoel (terwijl ik vergeten ben dat ik op sokken loop), het lang uitroepen van de woorden ’nee’ en ’ik kaaaaaaaaan dit niet’ nog achterwege.

En dan te bedenken dat september nog maar net op gang is. Ik zit op een stoeltje en leer zo ver mogelijk maar gewoon verder. Dan komt oktober vanzelf en begint het leukste van dit vak: spelen!! Tot die tijd is het gewoon doorbijten en blijven zitten. En in dat laatste ben ik toevallig dan weer best wel goed…

Met de groeten van Kemper,

Remco Veldhuis

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.