’Hoe meer wind, hoe beter’

De watersportfamilie Youp, Jeroen, Marianne en Raaf den Hartog. Foto´s: Studio Kastermans/Leon Dakkus

1 / 4
Ed Brouwer

Geen wind, geen inkomsten. Zo simpel is dat voor Raaf (Raphael) den Hartog. Hij geeft kitesurfles en is de jongste van het watersportgezin Den Hartog. Alle gezinsleden leven op hun eigen manier van de wind en van het water. Broer Youp die surfles geeft. Moeder Marianne die al 22 jaar haar eigen zeilmakerij heeft. En vader Jeroen heeft een eigen jachthaventje.

Het valt nog niet mee om hen voor de fotosessie alle vier bij elkaar te krijgen. Maar op een zonovergoten en niet al te winderige vrijdagmiddag lukt dat toch, wanneer Youp over is uit Herenveen waar hij de Cios doet. Niet dat hij sportleraar wil worden. Zijn toekomst ligt waarschijnlijker in Muiderberg, waar hij te zijner tijd met zijn broer de haven wil overnemen. Maar niet voordat hij eerst wat van de wereld heeft gezien. Letterlijk. Daar gaat hij uitgebreid de tijd voor nemen. Hij is er al voor aan het sparen van de inkomsten uit de surflessen die hij geeft. 35 euro per uur leveren die op - niet gek voor een achttienjarige - en zelfs tachtig bij vier cursisten tegelijk. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat niet alle inkomsten z’n spaarvarken in gaan. Hij runt surfinmuiderberg namelijk samen met zijn nicht Irene Drexhage. En voor de kamer in Herenveen wil hij niet uitsluitend pa en ma lief aankijken. Voor surfles hebben beginners trouwens weinig wind nodig, zodat Youp niet zo afhankelijk als Raaf is van windkracht drie of vier. De hele zomer gaat hij door met surflessen - zijn grote passie - en net als Raaf z’n vader helpen in de haven.

Tegenwind

Op vijf minuten lopen staat de ouderlijke woning met achterin de tuin de zeilmakerij van Marianne. Een grote, heldere ruimte met ’putten’ waar op de randen verschillende soorten zware naaimachines staan. Het stikken van de dikke zeilen is zwaar werk, dat zie je aan haar ruwe handen. Ze woont er zo ongeveer. Alle mogelijke zeilen tot zo’n 45 voet kan ze aan. Haar kan het niet hard genoeg waaien. Hoe meer wind, hoe meer zeilen er kapot gaan. Dat levert het hele jaar door werk op, net als het herstel of nieuw maken van zeilhoezen, dekhoezen, stuurwielhoezen en huiken.

Niet dat de economische tegenwind en zeker ook de Chinese concurrentie aan de zeilmakers voorbij is gegaan. Voor veertig euro heb je een boothoes uit China en het is beslist niet meer uitsluitend troep wat hierheen komt. Er zijn heel wat collega’s omgevallen, vertelt Marianne. Zij heeft het gelukkig voor haar gered doordat ze geen overheadkosten heeft. Vermoedelijk ook door haar laagdrempeligheid en hartelijkheid. En omdat ze gewoon goed in haar werk is. Zelfs als je op zondagmorgen bij haar aanklopt, zal ze nog haar best doen om je zo snel mogelijk weer het water op te helpen. De crisis pakt in feite gunstig uit voor mensen zoals zij. Watersporters zijn eerder geneigd hun zeilen te vernieuwen dan hun geld in een nieuwe boot te stoppen.

Rondje Pampus

Voor zelf zeilen moet ze echt tijd maken. Af en toe in een verloren uurtje een rondje met z’n tweeën om Pampus of richting Blijburg bij Amsterdam. Man Jeroen zeilt haar (en trouwens ook Raaf en Youp) er uit. Wat grappig is, want van de twee heeft zij betere vaarpapieren. Ze heeft de hogere zeevaartschool gedaan en kan als stuurman met schepen tot vierduizend ton aan de haal gaan. Tweeënhalf jaar heeft zij op de grote vaart gezeten totdat de koopvaardij op z’n kont lag. Op haar veertiende raakte ze al zeilend verkikkerd op Jeroen. Ze is nooit meer bij hem weggegaan. Af en toe komt hij even thuis, een hap eten, even iets regelen en dan snel weer naar de haven.

Zuiderzee

Vroeger was het hier Zuiderzee en konden wind en water flink te keer gaan. Sinds de inpoldering is het aan de kust van Muiderberg een stuk minder onstuimig. Een lange zandstrook is in bezit genomen door gezinnen - het gezellige terras zit leuk vol. Pal langs de kant is het water bij lange na niet kniediep. Een korte steiger geeft toegang tot de entree van Watersportcentrum Muiderberg, een bedrijf waar de tijd geen vat op lijkt te krijgen. Het is kleinschalig en er hangt een beetje een Zuid-Frans sfeertje, hoort Jeroen soms. Ze kennen hun gasten. Hij of anders een van z’n zonen zijn er de hele dag door om met van alles en nog wat te helpen, te verhuren, les te geven en kleine reparaties uit te voeren. Het is een hobby die werk geworden is, vertelt Jeroen. Het verhaal van de familie Den Hertog...

Jeroen was eigenlijk voorbestemd om in het hei- en trilblokkenbedrijf van zijn vader te blijven, maar kreeg 19 jaar geleden de kans het haventje over te nemen van de oude eigenaar die aan pensioen toe was. Op papier zagen de inkomsten er prachtig uit, maar het was eerlijk gezegd bijna ter ziele, vergane glorie. De steigers en alles erop, het was vooral een zooi oud hout en regelmatig kwam het voor dat mensen er doorheen zakten.

Mooi bedrijf

Met onvermoeibare inzet (het eerste jaar naast zijn eigenlijke baan) en constant renoveren en vernieuwen staat er echter alweer heel wat jaren een mooi bedrijf met een leuk vlootje huurboten. Jeroen en zijn gezin kunnen er van leven, zonder rijk te worden. De verhuur van ligplaatsen (het ligt al jaren achtereen helemaal vol) levert een basisinkomen op, alle dagen dat er wind waait, komt daar met verhuur van boten en les nog wat bovenop. De inkomsten zijn al jaren redelijk stabiel. Het bedrijf ervaart hij nog altijd als een lot uit de loterij, al moet hij zich een slag in de rondte werken. Van voor- tot najaar, zeven dagen in de week van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Uren telt hij niet, het voelt niet als werk door de grote vrijheid die hij als ondernemer ervaart.

Ocean Paradise

Helemaal rijk waant hij zich als hij in de wat rustiger wintertijd met (werk)vakantie in Tanzania is. Hij kwam er een paar jaar terug in aanraking met voor onze begrippen armetierige bootverhuur door Ali en Charles bij hotel Ocean Paradise in Zanzibar. Vrijwel alles was stuk. Reparaties aan de zeilbootjes werden verricht met een steen en een botte schroevendraaier. Het jaar erop gingen Jeroen en Marianne naar ’Steunpunt Zanzibar’ terug met een koffer vol materiaal om de vloot zeewaardig te maken. Het contact is gebleven. Misschien is het er ook wel iets voor Raaf en z’n kitesurflessen. Maar voorlopig geeft hij die dicht bij huis. Hij zit met z’n veertien jaar nog op het vmbo - niet van harte, als hij eerlijk is. Hij moet er meer leren dan hem lief is. Liever zit hij elk vrij uur op het water of de haven. Voor hem is wind belangrijker dan zon. Windkracht vier, vijf, noordwest, dat is het best. Het is het eerste jaar dat hij kitesurfles geeft. Hij is er snel goed in geworden. De opbrengst steekt hij in nieuw lesmateriaal. Ook heeft hij z’n eigen kitesurfshop. Het ondernemen zit er al jong in, maar met zulke ouders is dat niet heel verrassend.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.