Land van parmaham en Pavarotti

Comacchio, gebouwd op dertien eilandjes die met bruggetjes onderling zijn verbonden. (Foto: iStockphoto Getty)

Parma.(Foto: iStockphoto Getty)

Meteen verliefd op Ferrara. (Foto: iStockphoto Getty)

Fietsen langs de rivier op de Destra Po. (Foto: pr)

Culatello, het varkenskontje. (Foto: pr)

Bologna. (Foto: iStockphoto Getty)

1 / 6
Mirjam van Twisk

Nederlanders houden niet zo van de Po. Pim, eigenaar van een reisboekenwinkel weet waarom: ,,Bij autoroutes en fietstrajecten door Noord-Italië is die rivier maar lastig. Je moet altijd een plek zoeken waar je eroverheen kunt. Dat betekent dus altijd omrijden. Bovendien is Noord-Italië een tamelijk industrieel gebied. De vrachtwagens razen langs je heen op de smalle wegen.’’

Dat klinkt niet erg aantrekkelijk. De Po-vlakte, in Noord-Italië, is het deel van Italië waar de meeste industrie is gevestigd. Maar het wemelt er ook van de prachtige steden. En als je eenmaal in het oude centrum van zo’n stad bent, tussen de kathedralen, paleizen, heerlijke restaurants en elegante winkelstraten, ben je die industrie allang vergeten. Misschien zijn deze steden wel zo mooi en goed onderhouden doordat hier relatief veel geld wordt verdiend.

De meeste steden op de Po-vlakte liggen zo’n 50 kilometer van elkaar. Je kunt er dus heel wat combineren tijdens een vakantie. Neem bijvoorbeeld Mantua, met zijn gigantische hertogelijk paleis, dat vijfhonderd kamers en dertien binnenplaatsen telt. Een stad op zichzelf, waar je gemakkelijk kunt verdwalen. Of Modena, geboorteplaats van de beroemde tenor Pavarotti (1935-2007). Of Parma, van de Parmezaanse kaas en de parmaham. ,,Waar ik speciaal voor naar Parma kom'', vertelt Giorgio, een vrachtwagenchauffeur uit Ferrara, die met een flink glas bier op een terras zit, ,,is de culatello, het varkenskontje…''

Pasta

Lekker eten, daar weten ze in Bologna ook alles van. Deze hoofdstad van de provincie Emilia Romagna kun je net zo goed de hoofdstad van de pasta noemen, want hier is de tagliatelle geboren. En de tortellini, de lasagne en natuurlijk de bolognesesaus, de wereldberoemde pastasaus van tomaten en gehakt.

Op Ferrara worden we meteen verliefd. De stad is niet zo groot. De beste manier om hem te verkennen, is per fiets. We zien de oude joodse wijk, de dom, en het zware Castello Estense. De kolos, met vier torens en rondom een gracht, staat midden in de stad. De gezelligheid is ver te zoeken in deze burcht. Onderin zijn gruwelijke kerkers. Eigenlijk is er maar één leuk zonnig plekje: op het dak van de keuken. Hier, waar de vloer warm was door de warmte uit de keuken die opsteeg, kweekten de prinsessen van Este hun tomatenplantjes.

Pal achter de stadsmuren beginnen de velden. Dit laagland is plat als een dubbeltje, de fietspaden zijn prima. Eerst rijden we naar het noorden om op het fietspad Destra Po (ofwel: rechts van Po) te komen. En eenmaal bij de Po rijden we over de dijk, wat een prachtig uitzicht geeft, en volgen zo alle kronkels van de rivier. We zijn helemaal alleen in dit grote, prachtige landschap van polders, moerassen en wuivend riet. De koeien staan buiten, de lucht is strak blauw, er zijn hennepvelden en zelfs rijstvelden! Langs de oevers van de Po zien we wuivend riet. Een groot gevoel van geluk overvalt ons. Zo maar steeds verder fietsen, briesje in de rug, naar het einde van de wereld, ofwel: de Adriatische Zee.

Eenmaal in de delta aangekomen, maken we een excursie per boot om de delta en het vogelleven vanaf het water zien. De boot legt aan bij de oude vissersonderkomens. Die zijn nu onbewoond, maar in de tijd vóór de motorboot verbleven de vissers er weken, soms maanden. Hier bewaarden ze hun vissersspullen, repareerden ze hun netten, hielden zich de visrovers van het lijf en brachten hun vangst per boot naar de markten in de omringende dorpen en steden. Hier en daar hangt er nog een verschoten Maria-plaatje aan een houten wand.

Eilandjes

Dan pakken we de fiets weer. Naar het schitterende plaatsje Comacchio, dat gebouwd is op dertien kleine eilandjes. Deze zijn via bruggetjes met elkaar verbonden. Het ligt nu 7 kilometer landinwaarts, maar ooit was dit de plek waar de Po de Adriatische Zee instroomde. Toen de loop van de Po werd verlegd, bleef Comacchio achter, temidden van lagunes en moerassen. Het ooit zo voorname handelsstadje ligt er nu nog net zo, met de mooiste bruggen, een paleis, een kathedraal, een vismarkt en oude handelshuizen.

Op het pleintje bestellen we cappuccino, en schrijf ik een ansicht aan Pim van de reisboekenwinkel: 'De Po-vlakte is prachtig. En lekker rustig...'

Wat & Waar

De Po is zo'n 650 kilometer lang en ontspringt ten zuidwesten van Turijn. De fietsroute Destra Po is deels opgenomen in een langer fietspad, Eurovelo nr. 8; zie www. ecf.com.

Wie per auto via Oostenrijk (Brennerpas) richting Po-vlakte reist, hoeft geen (Zwitsers) geld te wisselen en heeft nauwelijks hoogteverschil (alleen op de Europabrug bij Innsbrück). Reis door de prachtige Italiaanse provincie Trentino en overnacht in Trento als je er nog een dagje cultuur aan wilt vastplakken. Of vlieg naar Turijn of Venetië.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.