Ieder goed doel zijn BN’er

Sander de Kramer en Hugo Borst

Ad Heesbeen

Leuk, actrice Hanna Verboom die zich inzet voor een goed doel. Prachtig, collega Anna Drijver die opkomt voor straatkinderen. Prima, Katja Schuurman die spullen uit arme landen promoot.

Vooral doen, zeggen Hugo Borst en Sander de Kramer. ,,Zolang de bekende Nederlanders zelf  maar niks verdienen aan het doel waar ze voor staan. Eigenlijk zouden alleen artiesten die passie hebben voor het doel zoiets mogen doen. En de geldstromen moeten volledig transparant zijn.’’

Aanleiding voor hun bespiegeling is de tentoonstelling ’Humanity City’ die binnenkort in Den Haag te zien is. Bezoekers lopen hierbij door een denkbeeldig stadje, waarbij in ieder huis een bekende of minder bekende weldoener zijn of haar verhaal vertelt. George Clooney over de burgeroorlog in Soedan, Angela Jolie over haar MJP Foundation en tientallen andere ’sterren’ komen via beeldschermen aan het woord. Ook de Sander de Kramer en Hugo Borst. De Kramer presenteert KRO-programma’s als ’De Wandeling’ en ’Reisadvies Negatief’ en Hugo Borst kennen we onder meer van zijn voetbalbeschouwingen en als presentator van ’Langs de Lijn’ op de  radio. Samen zijn de Rotterdammers de oprichters van de Sunday  Foundation, een stichting die hulp biedt ’op vergeten plekken’.

Ze zijn ’uithangborden tegen wil en dank’, vertellen ze. Maar ze konden niet anders, vinden ze. Schuif bij ze aan en ze barsten los over het werk van hun stichting in Sierra Leone. Gedreven vertelt De Kramer over weeskinderen van zes, zeven en acht jaar die er in diamantmijnen werkten. ,,Hun ouders zijn in de oorlog vermoord. In de mijnen moesten ze onder erbarmelijke omstandigheden met zeefjes aan de slag om diamanten te zoeken. En niemand deed iets voor die kinderen. Want grote hulporganisaties durfden hun vingers er niet aan te branden.’’

Onderbroek

Met acties en benefietklussen wisten ze geld bij elkaar te versieren om de kinderen te redden. Dat ging zo ver dat De Kramer er een keer met veertigduizend euro aan contanten in zijn onderbroek heen vloog. ,,Met hulp van lokale kopstukken hebben we die kinderen eigenhandig uit de mijnen gehaald. Het geld gebruikten we om scholen te bouwen en om microkredieten te regelen voor de pleegouders van de kinderen.’’

In de afgelopen zes jaar is De Kramer 31 keer ter plekke geweest. Borst kent het land alleen van foto’s en filmpjes. Hij blijft thuis. ,,Ik heb reisangst, maar ik steun Sander waar ik kan.’’ Waarbij ze benadrukken dat alles voor niks gaat: het is allemaal vrijwilligerswerk.

Zou hun stichting ook zo veel voor elkaar hebben gekregen als de oprichters geen bekende namen waren? ,,Nee, want dan hadden we niet zo veel deuren open gekregen. Door ons werk komt de stichting in de media en omdat mensen ons kennen, lukt het om steun te krijgen van artiesten en ondernemers.’’

Epidemie

Zo werkt het dus: een bekende kop gekoppeld aan een goed doel. Op grote schaal bewijst de praktijk het succes. In dat licht lijkt het zelfs effectief om een grote namen te betalen als gezicht van een goed doel. Immers: hoe bekender de naam, hoe hoger de opbrengst en hoe meer geld er naar het goede doel kan. Toch hebben De Kramer en Borst hun bedenkingen. ,,De BN’er als uithangbord voor het goede doel is een epidemie geworden’’, meent Borst. ,,Soms vraag je je af of een campagne om de artiest draait of om het goede doel.’’

De Kramer: ,,Goede doelen zijn een industrie geworden. Een deel van de opbrengsten is daarom al nodig om die organisaties aan de gang te houden.’’ Zelf geloven ze alleen in kleinschalige projecten, met mensen die ze zelf kennen. ,,Bij ons klopt het omdat we dit werk gratis doen vanuit persoonlijke betrokkenheid. Uit noodzaak. Want zonder onze stichting zaten die kinderen nóg in die mijnen.’’

Cent

Hoe onderscheidt de buitenwereld goed en fout op dit terrein? Borst: ,,Er is natuurlijk niks tegen een BN’er die zonder eigenbelang voor het goede doel aan de slag gaat. Als het puur is, is het goed. Maar asjeblieft: doe het voor niks. Ik kan niet wachten op een stevig onderzoek dat onthult wie er betaald krijgen en wie niet.’’ De Kramer: ,,Laat de geldstromen ook volledig transparant zijn. Zodat iedereen precies kan zien waar iedere cent blijft. Alleen zó hou je het vertrouwen van het publiek.’’

Bij het vraaggesprek bladeren ze door het promotiemateriaal van de expositie ’Humanity City’: verhalen over goede doelen en foto’s van bekende koppen. Wat valt ze op? Borst: ,,Wij zijn wél de lelijksten.’’

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.