Laura Smit houdt meisjes een spiegel voor

© Marcel Rob

Marja van Spaandonk

Laura Smit uit Hoorn werkt als projectcoördinator Gezonde Hersenen bij de Hersenstichting. Geen beroep dat meteen tot de verbeelding spreekt. Maar saai? Op basis- en middelbare scholen veren meisjes op als Laura vertelt hoe belangrijk de hersenen eigenlijk zijn en dat zij mede bepaalt wat voor soort onderzoek er gedaan moet worden met het geld dat binnenkomt bij het goede doel. Ze won voor haar voorlichtingsactiviteiten onlangs de zogenoemde Spiegelbeeld Award van expertisebureau VHTO, bedoeld voor vrouwen die meisjes interesseren voor een toekomst in bèta, techniek en ICT.

,,Meisjes hebben niet per se geen interesse in het vakgebied; ze weten vaak gewoon niet wat ze ermee kunnen”, verklaart Laura het lage aantal vrouwen in de bèta- en technieksector. ,,Ze hebben vaak niet de sociale omgeving waardoor ze ermee in aanraking komen. Het is dan niet het eerste waar je aan denkt. Jongens worden van huis uit ook meer gestimuleerd voor de wat zwaardere opleidingen. Meisjes worden vaak beperkt in hun keuze door vooroordelen. ’Je wilt toch ook ooit kinderen?’, horen ze dan.”

Grote sprongen

Laura houdt de jeugd een spiegel voor. Ze wil een voorbeeld zijn en laten zien hoe het ook kan. Zelf woont ze samen met haar man en zoontje. Het vooroordeel dat een vrouw in de bèta-technieksector lastig een gezin kan stichten, drukt ze hiermee de kop in. Ja, ze merkt wel dat er veel mannen werken in haar vakgebied. ,,Hoe hoger je komt binnen de wetenschap, hoe meer vrouwen er afvallen. Dat zette mij tijdens mijn studie biomedische wetenschappen ook wel aan het denken. Waarom zou ik verder gaan en heeft het wel zin?”

Laura werd er onzeker van, maar haakte niet af. Hoewel ze zelf geen voorbeelden had in haar omgeving, wist ze al vanaf haar tiende dat ze iets wilde doen met het menselijk lichaam. ,,Ik begreep niet waarom mensen ziek werden en wilde graag weten hoe dat in elkaar steekt. Ik keek naar ’Het Klokhuis’ en naar een Franse tekenfilmserie waarin verschillende onderdelen van het menselijk lichaam naar voren kwamen. Al snel wist ik dat ik leraar of onderzoeker wilde worden. Bij de Cito-toets tekende ik mezelf in een laboratorium. Een familielid had kanker. Dat wilde ik oplossen.”

Tijdens haar studie raakte ze gefascineerd door de hersenen. ,,Ik ontdekte hoe belangrijk de hersenen zijn. Er zijn zoveel ziektes aan gerelateerd. Ik kan het niet meer loslaten. Als je denkt dat je het snapt, komt er weer een nieuwe laag van complexiteit bij.”

Laura is gepromoveerd en deed in totaal tien jaar onderzoek in een laboratorium, voordat ze bij de Hersenstichting terechtkwam. Daar bepaalt ze naast het onderzoek ook wat er bekendgemaakt moet worden bij het publiek. ,,Ideaal, want het frustreerde me wel eens tijdens het onderzoek dat niemand wist wat er allemaal gebeurde. Terwijl alle puzzelstukjes samen grote sprongen betekenen.”

Haar passie voor het vak spat ervan af. Dat is ook waarom ze meisjes zo weet te raken. ,,Als ze horen wat ik doe, komt mijn sector tot leven.

Missie

Het mooiste vind ik het moment dat het kwartje valt. Dan gaan ze ineens rechtop zitten en komen ze na de gastles naar me toe: ’Ik heb nooit geweten dat dit zo interessant was!’. Ze hoeven van mij niet meteen deze richting op te gaan, als ze maar weten dat het een optie is.”

Volgens haar is het niet alleen goed als meisjes vrijer in hun keuze worden en zich niet laten tegenhouden door barrières, maar is het ook belangrijk als er meer vrouwen in het vakgebied komen. ,,Vrouwen benaderen dingen vaak vanuit een andere invalshoek. Dat kan het creatieve proces bevorderen. Heb je alleen de mannenbenadering, dan mis je misschien iets wat een vrouw had kunnen zeggen.”

Werken met hersenen, praten over hersenen, werken in een mannenwereld: stoere dame, die Laura? ,,Ik heb nooit arts willen worden, want bij een druppeltje bloed val ik flauw”, geeft ze lachend toe. Wel vindt ze het bewonderenswaardig – ,,als je dat zo van jezelf mag zeggen’’ – dat ze haar dromen is gevolgd. ,,Ik had makkelijkere keuzes kunnen maken, maar dat heb ik niet gedaan. Mijn eerste missie was om zelf echt iets bij te dragen aan hersenonderzoek. Ik wilde mijn naam ergens in een artikel zien staan. Dat is me gelukt. Mijn tweede droom is om die kennis te verspreiden. Daar ben ik mee bezig.''

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.