Joggingbroek

Leontien van Engelen

Je ziet me misschien pas weer op Westerveld, heeft ze al tegen iemand gezegd die op bezoek kwam. Daar wordt ze namelijk gecremeerd.

Oma (92) is tevreden met het uitzicht vanuit haar eenpersoonskamer in het Kennemer Gasthuis. Ze kijkt uit over de Boerhaavewijk, toch niet het meest schilderachtige deel van Haarlem. Ze is blij dat ze niet meer bij andere patiënten op de kamer hoeft te liggen, een daarvan lag de hele nacht te kreunen, waardoor ze uren wakker lag. Ze zou het niet erg vinden om dood te gaan. Het koppie werkt nog prima - ze wil weten hoe het snooker is afgelopen en moppert over de overbodige joggingbroek die voor haar is aangeschaft. Maar het lichaam is op, dat kan niet meer. Oma vertelt honderduit. Over haar broers en zussen in Polen, over hoe ze mij voor het eerst zag en over haar bijna-doodervaring door een hartinfarct 35 jaar geleden. Ik heb haar nog nooit zo horen kletsen. Af en toe stokt het even en denk ik dat ze haar laatste adem heeft uitgeblazen. Ze is niet bang om dood te gaan, want toen ze destijds bijna de geest gaf, zat ze in een tunnel met aan het einde een prachtig licht. De sfeer is niet geladen of somber. We zijn vooral dankbaar voor de bonusjaren die ze nog heeft gehad. Het is mooi geweest. Letterlijk en figuurlijk. We nemen afscheid met een dikke kus. Laat die tunnel nu maar snel komen.Wessel Mekking

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.