Moddervet migrantendrama

Hanneke van den Berg

Migrantenleed is van alle tijden en alle plaatsen. Alsof het nog niet erg genoeg is dat immigranten zich gedwongen zien hun vaderland te verlaten, worden zij vaak honds behandeld bij aankomst op hun bestemming.

De Poolse Ewa komt daar achter wanneer zij in 1921 arriveert in New York. In de eerste shot van ’The immigrant’ kijken we naar het Vrijheidsbeeld. Maar de camera zoomt snel uit. Alsof dit beeld ons wil vertellen: die Amerikaanse Droom zal voor Ewa buiten handbereik blijven.

Bij de immigratiepost op Ellis Island wordt Ewa’s zus direct uit de rij gepikt. Zij heeft tuberculose en zal waarschijnlijk binnen enkele maanden gedeporteerd worden. Ewa zelf wordt ook niet toegelaten. In wanhoop klampt zij zich vast aan een man die zich haar lot lijkt aan te trekken. Deze Bruno krijgt haar inderdaad Amerika binnen. Maar wel tegen een prijs. Bruno blijkt een klassieke souteneur. Al snel wordt Ewa gedwongen om in Bruno’s als theater vermomde bordeel de kost te verdienen als prostituee. Een neef van de exploitant is de goochelaar Orlando en die valt als een baksteen voor de mooie Ewa. Deze explosieve driehoeksverhouding vormt de basis van het melodrama dat zich vervolgens ontrolt. Want dat is The immigrant: een moddervet melodrama. Zonder een spoortje ironie haakt regisseur James Gray in op de klassieke melodrama’s die Hollywood een jaar of zestig jaar geleden produceerde. De Amerikaanse regisseur, wiens fans we vooral aantreffen onder Franse filmcritici, bewijst in zijn vierde speelfilm opnieuw dat hij wars is van de modes en grillen van hedendaags Hollywood. Maar waar hij in zijn vorige film ’Two lovers’ de kijker wist in te pakken met een intieme en ingetogen liefdesgeschiedenis, daar overheerst in ’The immigrant’ net iets te vaak het grote gebaar. Nou zijn die gebaren wel heel erg fraai. Vooral de in sepiakleuren gefilmde beelden van cameraveteraan Darius Khondji (’Se7en’, ’Evita’, ’Amour’) zijn van een adembenemende schoonheid. Het New York dat hij toont is een majestueus decor, tegelijkertijd aantrekkelijk, vibrerend van de energie, maar ook met een ranzige onderbuik. Tegen dit decor laten de hoofdrolspelers zich van hun beste kant zien, met spannend botsende acteerstijlen. Method actor Joaquin Phoenix speelt de complexe Bruno met een naar binnen gerichte gekweldheid, terwijl actieheld Jeremy Renner zijn stoïcijnse stoeremannenact loslaat op de figuur Orlando. Maar Marion Cotillard mag de show spelen als Ewa. Zij beeldt het eeuwige lijden van haar heldin uit als een diva uit vervlogen tijden, die steeds weer zoekt naar het beste licht, om haar personage zo tragisch mogelijk te maken. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een meeslepende tragedie. Helaas laat het script het ernstig afweten. Vooral in de tweede helft van de film lijkt het verhaal niet vooruit te branden. En zo verzuipt het aanvankelijk mooi neergezette migrantenleed van Ewa langzaam maar zeker in de grote gebaren.

Het is net als met dat uitzoomende openingsshot van het Vrijheidsbeeld: heel even denk je dat je het drama zult worden ingezogen. Maar uiteindelijk zetten de filmmakers de kijker steeds weer op afstand.

The immigrant

Regie: James Gray

Met: Marion Cotillard, Joaquin Phoenix, Jeremy Renner

Drie sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.