Siësta

Ad Heesbeen

Twee jaar geleden versleet ik Ignacio Buqueras nog voor een halve zool. In een kelderkantoor hartje Madrid betoogde de gepensioneerde hoogleraar economie dat het hoog tijd werd de siësta af te schaffen. Als Spanje ooit nog mee wilde in de vaart der Europese volkeren. ’Wolkenfietser’ dacht ik, ondertussen mijmerend over het door mij zo gekoesterde middagdutje.

Inmiddels denk ik dat Ignacio zo gek nog niet is. Meegaan in de flow van het Spaanse leven heeft zo zijn voordelen. Het ritme ligt aangenaam veel lager, ongeveer in de tweede in plaats van de Hollandse vijfde versnelling. Er zijn dagelijks verschillende, vaste rustmomenten ingebouwd. En de zondag is een heilige hangdag. Prima te doen als pensionado of huisvrouw. Maar als werkende moeder, een redelijke zeldzaamheid hier in Andalusië, ben ik vooral tegen die flow aan het knokken.

De schooltijden en werktijden die aan het Spaanse ritme vast zitten, zijn dodelijk. Pas om 09.00 uur kunnen de kinderen worden afgeleverd, waarna iedere dag om 14.00 uur de bel weer gaat. Voor die tijd moet ik mijn hele to do-lijst af hebben gewerkt, want het openbare leven gaat vanaf dat moment in de ruststand. Banken, winkels, het medisch centrum, alles en iedereen sluit de luiken.

Geconditioneerd als mijn nakomelingen inmiddels zijn, na acht Spaanse jaren, is de eerste vraag als ze thuis komen ’wat eten we?’ Geen boterham met kaas, maar een warme hap, waar ze de rest van de nog lange dag mee door kunnen. Kant en klaar, daar doen ze hier niet aan. Iedere tomaat, of ui dient op je keukenblad gesneden, gehakt of gerold te worden. Verantwoord, absoluut, maar ongelooflijk tijdrovend.

En daarna wordt het stil. In huis, waar het grote hangen begint tot de voetbaltraining en dansles, die pas rond 17.00 uur op de agenda staan. Stil is het ook aan de andere kant van de lijn, als je nog iemand wilt spreken. Ambtenaren, hoogleraren, politici, rechtshandhavers; iedereen gaat voor een paar uur de lucht uit. Als Nederland zich opmaakt voor het avondeten, begint hier deel twee van de werkdag.

Ignacio zette de negatieve gevolgen haarfijn op een rijtje. Spanje is Europees koploper als het gaat om aantallen arbeidsongevallen (vermoeidheid door lange werkdagen), verzuim (zie arbeidsongevallen) en echtscheidingen (te weinig tijd voor contact tussen man en vrouw). „We verwarren werken met op het werk zijn. Op het drukste moment van de Europese werkdag zijn onze bedrijven niet bereikbaar. En dat in tijden van diepgaande crisis! Punctualiteit moet gewoon worden, geen uitzondering. Geen tweede ontbijt meer in de ochtend en ophouden met lange lunches met een glas wijn erbij. Dat zou de productiviteit zeer ten goede komen.”

Daar sluit ik mij geheel bij aan. Inmiddels.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.