Hoe liefde de leugen verdringt

Rob de Nijs Foto Govert de Roos

Jan Vriend

Hoe raakte het aan tussen Rob de Nijs en zijn derde vrouw Henriëtte? Hier vertelt de zanger over zijn ultieme versietruc: zet je technicus aan het werk voor de beste technieken!

Een concert in Tiel. Hij stond op het podium, zij zat in de zaal. Haar ogen volgden iedere stap van hem. En zijn ogen vonden de hare. Haar uitstraling, haar blik, haar houding: haar alles kreeg vat op hem. ,,Wie is die mooie meid?’’, vroeg hij in de pauze aan de technicus. En: ,,Zou je haar nummer te pakken kunnen krijgen?’’ Dat lukte. Zodat ze al gauw een afspraakje maakten. Ook al probeerde de bereidwillige technicus daar nog een stokje voor te steken. ,,Hij belde haar nog even om te zeggen dat ze voor me moest oppassen. Omdat die Rob de Nijs niet te vertrouwen was. Ja, wat dacht je? Hij was er liever zelf met de buit vandoor gegaan!’’

Rob de Nijs was destijds 55 jaar, Henriëtte Koetschruijter 27. Hij stond al vanaf zijn twintigste op de planken, zij had een baan in een muziekstudio. Zij vrijgezel, hij getrouwd met tekstschrijfster Belinda Meuldijk. Zo begon het als een geheime liefde, met stiekeme afspraakjes. ,,Dan helpt het niet om Rob de Nijs te zijn, want zoiets lekt altijd uit.’’

,,Noodgedwongen was het een periode van liegen en draaien. Als ik er nu op terugkijk, ben ik daar niet trots op. Om Belinda geen pijn te doen, draaide ik er omheen. In mijn hart vond ik mezelf daarom een klootzak ten opzichte van Belinda en onze kinderen. Dat schuldgevoel heeft ook lang over mijn nieuwe relatie gehangen. De eerste tijd heb ik daarom uren uitgehuild op de schouders van Henriëtte.’’

Vlam

Hij herkende het gevoel, want jaren eerder was hem hetzelfde overkomen: nadat hij wegging bij zijn eerste vrouw Elly zocht hij troost bij Belinda. Ook toen won de hunkering het van het verantwoordelijkheidsgevoel, ook toen verdrong het verlangen het vertrouwde. ,,Henriëtte begreep hoe moeilijk het was. Dat maakte haar voor mij nóg dierbaarder. Maar ik besefte ook dat het niet klopte.’’

Het kón niet, het mócht niet, besloten ze. Dus hielden ze elkaar op afstand. Henriëtte kreeg een andere vriend, maakte trouwplannen en kocht een huis met de beoogde bruidegom. Tot ze de zanger na anderhalf jaar weer eens aan de telefoon kreeg. Opnieuw sloeg de vlam in de pan. Niet meer te blussen, deze keer. Dus bleven ze bij elkaar. ,,Het heeft zo moeten zijn’’, meent hij. ,,Echte liefde hou je niet tegen.’’

Haar ouders hadden nog wel twijfels. Want zou dat wel goed gaan? Hun enige dochter met een artiest die twee huwelijken achter de rug heeft? Bij een heftige boswandeling op de Veluwe vuurden ze hun vragen op hem af. ,,Ik moest echt met de billen bloot. Ze wilden weten hoe oprecht ik was, met mijn liefde. Of ik wel voor hun dochter kon zorgen. En hoe het zat, met mijn financiën. Omdat ik hun zorgen wel begreep heb ik me gedwee onderworpen aan hun verhoor. Daarna vertrouwde ik ze toe dat het bij mij wel snor zit met de centjes en dat ik stapeldol ben op hun meisje. Toen was het goed.’’

Dat de buitenwereld óók van alles te zeggen had over de oude man met het jonge meisje, probeerde hij te verdringen. ,,Als artiest is het je vak om het publiek te behagen. Dan weet je dat anderen voortdurend over je oordelen. Over mijn werk mogen ze daarom alles zeggen, maar daar ligt ook de grens.’’

Waarom hij voor haar viel? ,,Ze is spannend, direct en eerlijk. Aanvankelijk ving ze me met haar uiterlijk en uitstraling, maar zodra ik haar beter leerde kennen, voelde ik een verwantschap in het vak. Ik vaar blind op haar bij het kiezen van repertoire en bij het nemen van beslissingen. Ze maakt me gelukkig door op cruciale momenten in mij te geloven. Als ik even denk dat ik mijn stem kwijt ben of dat mijn lijf me in de steek laat, spreekt zij me moed in en vallen al mijn twijfels weg.’’

Zoontje

Zij koos voor hem vanwege een wonderlijke magie, vertelt ze. ,,Toen ik hem die eerste keer zag, wist ik meteen dat dit de man was met wie ik zou trouwen en een kind zou krijgen.’’

Zo ging het ook: ze trouwden in 2008 en kregen vorig jaar hun zoontje Julius. De twijfels van zijn schoonouders smolten als sneeuw voor de zon. Ook met zijn ex en zijn oudste twee zonen kwam het allemaal goed. ,,We hebben al een paar keer met z’n allen gegeten.’’

De rolverdeling thuis is helder: zij doet boodschappen en kookt, hij voert de honden en zet de vuile vaat in de afwasmachine. ,,Mijn eerste vrouw was altijd ziek. Daarom moest ik elke dag voor het eten zorgen. Toen dat voorbij was dacht ik: ik kook nooit meer. En dat hou ik aardig vol.’’ Wie de baas is thuis? Hij: ,,Ik maak mezelf wijs dat ik het ben, maar uiteindelijk is zij de manager.’’

De tijd heeft hem veranderd, zegt hij. ,,Ik ben eerlijker geworden. De leugentjes om bestwil zijn voorbij. Het draaien met de waarheid om de ander geen pijn te hoeven doen, helpt je toch niet. Het komt altijd uit. Dus zeg maar gewoon hoe het zit, dan kun je iedereen altijd recht in de ogen kijken.’’

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.