Terecht eindelijk erkenning

Hanneke van den Berg

Een veelschrijver is ze bepaald niet, de Amerikaanse Edith Pearlman (1936).

De afgelopen veertig jaar publiceerde ze slechts vier verhalenbundels en pas nu haar vijfde bundel verschenen is, krijgt ze internationale erkenning. Terecht, want Pearlman schrijft verhalen die getuigen van een sterk observatievermogen, een kritische maar meedogende blik en een buitengewoon originele kijk op zaken.

Veel van de verhalen in ’Honingdauw’ gaan over oudere vrouwen. Maar ze zijn om de dooie dood niet verlept. Integendeel, ze hebben niet alleen de wijsheid van jaren, maar ook geestkracht en levenslust. Ze hebben, ook al zijn ze een eind in de zeventig, een bloeiend seksleven en worden begeerd. Zoals Ingrid van 72 die gedurende vier maanden de leiding op zich neemt van het bedrijf van Chris, de ’zoon van de dode zus van haar dode eerste man’ en in die periode gaat inwonen bij hem en zijn gezin. Ze leidt niet alleen het bedrijf met schwung, maar weet ook – ongewild - Chris, die half zo oud is, dolverliefd te maken. Maar Ingrid beseft dat zij minder tijd voor zich heeft dan Chris en vertrekt met pijn in het hart.

De verhalen van Pearlman geven zich vaak pas bij tweede of derde lezing bloot. Dan pas wordt zichtbaar hoe geraffineerd die ogenschijnlijk simpele verhalen opgebouwd zijn en hoeveel er ongezegd duidelijk wordt gemaakt.

Verhalen

Edith Pearlman: Honingdauw. Vert. R. Kuitenbrouwer en

P. van der Lecq. Uitg. Lebowski, €19,99

Vier sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.