Akkoord

Peter Lodewijks

Ik wist altijd zeker dat ik na Veldhuis & Kemper de politiek in zou gaan. Wij cabaretiers zijn tenslotte ’maar’ entertainers terwijl je als politicus echt een verschil kan maken. Maar na de afgelopen weken weet ik: ik ga nooit, nooit, nooit de politiek in. Van de algemene beschouwingen tot het begrotingsakkoord, het leken wel de Drie Dolle Dwaze Dagen zo snel als de idealen in de uitverkoop gingen.

Politieke onderhandelingen hebben wat dat betreft veel gemeen met kinderen die zaken doen. ’Als ik nu de step mag, speel ik morgen met jou en niet met hem maar dan moet ik hem nu mijn tussendoortje als troost geven dus dan wil ik morgen de helft van jouw boterham. Oké?’. ’Ja oké’.

Alleen kinderen en politici kunnen een dergelijke deal maken en er dan tevreden mee zijn. ’We hebben niet alles wat we willen, maar we hebben op voor ons belangrijke punten goeie zaken gedaan’. Het zal wel niet anders kunnen in die ingepolderde democratie van ons, maar ik kan er niks mee. Ik stem nog wel, maar strikt genomen geef ik met die stem iemand toestemming om handje te klappen met mensen waar ik juist níet op heb gestemd. Pim Pam Petten voor gevorderden. Niks voor mij. En je bent als zij-instromer ook nog eens verre van succes verzekerd. Neem nou Henk Krol. Wat aan zijn vertrek niet vooraf moet zijn gegaan. Een 50+ cage fight! Een gekonkel waarbij de kunstgebitten over tafel vlogen. Vergaderstoelen die werden ingesmeerd met kleefpasta en sneeuwballengevechten met volle, opgerolde incontinentieluiers. Lekgeprikte banden van scootmobielen, en het geluid van looprekjes die op elkaar inhakten als geweien van edelherten tijdens de bronstijd vulde de gangen van de Tweede Kamer.

Bij nader inzien niks voor mij. Maar ik heb wel respect voor ze. Alleen maar shit over je heen krijgen en nooit is er eens collectief oog voor wat je allemaal voor de mensen betekent. Wij hebben het dan maar makkelijk. Als onze ’algemene beschouwingen’ er op zitten krijgen we applaus, een bos bloemen, een biertje en een klap op de schouder. En dat morgen weer. En overmorgen weer… Past beter bij me denk ik. Dan maar wat minder maatschappelijk van belang.

Al krijgen we af en toe wel degelijk een onverwacht inzicht in wat we soms voor anderen betekenen. Zoals afgelopen zaterdag in Haarlem. Een jonge vent stond tegenover ons en vertelde dat hij kort geleden z’n vrouw totaal onverwacht verloor. Hij had voor z’n intense verdriet een muziektherapie bedacht met liedjes in drie categorieën: huilen, troost en hoop. Er zat een liedje van ons in alle drie de ’bakjes’. Daar wilde hij ons voor bedanken. Dikke tranen over z’n wangen en wij waren er stil van. Ik geef mijn stem dan ook voorlopig nog maar even aan ons soort akkoord. Een ontroerend, troostend of hoopvol akkoord... Ieder z’n akkoord toch?

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.