Slachtveld onder sterren

Hanneke van den Berg

Toen de geldverslindende actiefilm ’The Green Hornet’ (2011) flopte aan de bioscoopkassa’s, wilde schrijver en hoofdrolspeler Seth Rogen terugkeren naar een simpelere en goedkopere manier van films maken.

Maar bovenal, eigen keuzes kunnen blijven maken, iets wat in de kiem gesmoord werd bij de opnamen van ’The Green Hornet’.

Deze beoogde blockbuster moest van de studiobonzen een ’boven de twaalf’-classificatie krijgen om een zo breed mogelijk (jong) publiek te trekken. Daarmee was er geen plek voor de vunzige en prikkelende humor van Seth Rogen (’Knocked Up’), die duidelijk meer in zijn sas is als hij alle remmen los kan gooien voor een volwassen publiek. De komiek trommelde voor ’This is the end’ al zijn humoristische collega’s op en kwam op de proppen met een script waarin een groep acteurs tijdens een thuisparty geconfronteerd wordt met de Apocalyps. Om het komisch effect te versterken, speelt iedereen in de film een overdreven versie van zichzelf. Met Rogens uitgebreide kennissenkring in Hollywood, zijn de gasten van het feest stuk voor stuk bekende koppen. ’127 Hours’-acteur James Franco is de gastheer, terwijl Michael Cera, zangeres Rihanna, komiek Kevin Hart, Paul Rudd, Emma Watson en Danny McBride het partijtje danig opleuken. Nog ludieker: Nagenoeg iedereen sterft wanneer een aardbeving de villa van James Franco doet schudden en het gezelschap gedwongen wordt buiten te verblijven. Niet dat het daar veilig is, want grote gaten in de aarde verzwelgen de beroemdheden.

Vroeg in de film wordt het fenomeen sterrenstatus flink op de hak genomen. Komen doorgaans de meeste grote namen ongeschonden door hun speelfilms, hier is geen Hollywood-ster onaantastbaar. De ene vindt nog wreder de dood dan de ander.

Een zestal achterblijvers weet zich in veiligheid te brengen in het huis van James Franco. Terwijl Los Angeles brandt en de buitenwereld vernietigd wordt in een inferno, botsen tussen de vier muren de ego’s, worden vriendschappen kapot gemaakt en groeit de drang naar overleven ten koste van de ander.

Tot zover is ’This is The End’ prettige satire. Acteurs steken de draak met zichzelf en hun imago (Jonah Hill bralt maar door over zijn Oscarnominatie voor zijn rol in ’Moneyball’).

Maar Wanneer de wiet veelvuldig wordt geconsumeerd en de verveling toeslaat, verliest de film focus. De scherpzinnige bevindingen maken plaats voor vergezochte dialogen, die de boel onnodig ophouden.

De gein van zelfparodie, een gimmick die regelmatig wordt gebruikt in komedies - denk aan Lindsay Lohan in ’Scary Movie 5’ - wordt te ver op de spits gedreven en verliest deels zijn waarde. Voor veel Nederlanders gebeurt dat al veel eerder. Een groot deel van de achtergebleven feestgangers is in ons kikkerlandje namelijk lang niet zo bekend als in hun thuisland. Wie zal het iets kunnen schelen dat Jay Baruchel of Craig Robinson zichzelf op de hak nemen?

De stuurloosheid wordt enigszins opgeheven als de aanwezigen in de villa gedwongen worden hun semi-veilige onderkomen te verlaten. Maar dan nadert de film al haar krankzinnige slotfase.

This is the end

Regie: Evan Goldberg

Met: Seth Rogen, James Franco, Jay Baruchel

Drie sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.