Ouderlijk huis Erika in Zweden inspiratiebron nieuwe cd Thus Owls [video]

Hanneke van den Berg

Het Canadees-Zweedse echtpaar Simon en Erika Angell vormt het duo Thus Owls. Op hun derde cd ’Turning rocks’ creëren stoffige Farfisa- en Wurlitzer-orgeltjes in combinatie met harpjes, galmgitaar en Erika’s ruimtelijke vocalen een dromerige en soms ook onheilspellende sfeer.

De muziek op ’Turning rocks’ doet het gebodene op de twee voorgangers nu als niet meer dan repetities klinken en lijkt een poging te zijn om retro en modern zodanig te doen samensmelten dat je de naden niet meer kunt bespeuren. Wat overigens niet wil zeggen dat de muzikale voorbeelden een mysterie zijn.

Zo klinkt Simons gitaar in ’Thief’ nogal als die van David Gilmour in ’Time’ en suggereert ook het intro van dit nummer een vertraagde versie van die Pink Floyd-klassieker. De aangesprokene is overigens alleen maar blij als je hem hier op attent op maakt. ,,Ik ben opgegroeid met Pink Floyd, man!” kraait hij enthousiast. ,,We hebben het nu over een van mijn vroegste invloeden. David Gilmour was een van de eerste gitaristen waar ik serieus naar luisterde, dus dit beschouw ik alleen maar als een compliment.”

Inspiratiebron

Hoewel het te ver gaat om ’Turning rocks’ een conceptalbum te noemen, delen alle songs wel dezelfde inspiratiebron: het ouderlijk huis van Erika in een dorpje op het Zweedse eiland Orust. De bedoeling was om de cd het karakter van een muzikaal plakboek te verlenen, aangezien het bewuste onderkomen reeds vele generaties in de familie is.

Erika: ,,Nu ik ter voorbereiding voor deze plaat uitgebreid met mijn grootmoeder heb gesproken, voel ik me op die plek nog meer door het verleden omhuld dan voorheen al het geval was. Dat zij nog steeds dezelfde wandelroute aflegt als in de Tweede Wereldoorlog geeft je echt een besef van continuïteit. Toen ze herinneringen begon op te halen aan die jaren, realiseerde ik me dat de emoties van mensen nooit veranderen. Alleen de tijd en fysieke omgeving doen dat. Als ze me vertelt over de keer waarop ze het eerst verliefd werd, herken ik dat meteen en vallen die negentig jaren geheel weg. Heeft ze het daarna over het rijden in een paard met wagen, dan kan ik haar alleen maar verwonderd aankijken.”

Kandidaat voor songtitel van het jaar is ’A windful of screams’, een beschrijving van een van de weinige keren dat de boze buitenwereld zich liet gelden ten huize van haar familie. Als Erika daarnaar gevraagd wordt, lijkt ze zich plotseling niet helemaal op haar gemak te voelen. Na enig doorvragen wordt het duidelijk dat er sprake is van kindermishandeling, maar Erika doet er alles aan om die woorden niet in de mond te hoeven nemen.

Vuisten

,,Het nummer gaat over een van onze buren daar. Een gewelddadig verhaal. Mensen die eerder hun vuisten dan woorden gebruiken. Als iemand die klein en kwetsbaar is er op zo’n manier achter moet komen dat de wereld van de volwassenen niet veilig is, dan raak je er zelf ook weer van doordrongen dat dit soort dingen waarschijnlijk veel vaker gebeurt dan je denkt.”

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.