Tweeling

Hein Flach

Ze lagen onder de houten vloer toen de uniformen binnenvielen. Het was steenkoud in het mulle zand.

Doodstil hoorden zij hoe de razzia werd uitgevoerd. Het gestamp van laarzen boven hun hoofd. De bevelen. De angstkreten in de straat. Toen sloeg ergens een deur dicht en werd het doodstil.

Alsof een film met geluidsfragmenten achterstevoren wordt afgedraaid. Nergens herkenning; zwart-wit beelden veranderen in tijd en vorm, ongrijpbaar. Daar ligt de tweeling, verstopt in de kruipruimte. Verkleumd tot op het bot. We willen niet gevonden worden. Nu niet, nooit niet.

Nu is er toch een doodgegaan. Tussen de toespraken door muziek. Een heldere pianoklank, een zachte snik. De menigte zwijgt, ongemakkelijk. Het is ruim zeventig jaar geleden. En zo dichtbij. Haast niemand durft te bewegen. Buiten ruisen de bomen geluidloos. De nevel van de vijverfontein dwarrelt in het zonlicht.

Muziek dwingt ons in een hoek waar we anders liever uit weg blijven. Muziek verlicht de pijn, zegt men, is ’zalf voor de ziel’, maar muziek kan behoorlijk opdringerig en hinderlijk zijn. Om ons heen bekende en onbekende gezichten. Wie zijn wij? Waar komen we vandaan? Waar gaan we heen? Zinloze vragen.

Dus staren we naar het fijne stof op de glimmend gepoetste schoenen.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.